De eerste uurtjes van de dag verliepen nog erg aangenaam met veel zon en wat middelhoge wolkenvelden, maar uiteindelijk was dan de tijd aangebroken voor de grote weersomslag: de middelhoge bewolking nam langzaam maar zeker toe en ging af en toe gepaard met dreigende Cumuliforme ontwikkelingen. Het bleef echter droog en pas in de late namiddag begon het af en toe lichtjes te regenen waarna kort voor zonsondergang een aktieve buienlijn doorheen het land spoelde; hierbij zorgend voor neerslagintensiteiten tot 14,4 mm/h en een uiteindelijk neerslagtotaal van 2,8 mm. Vervolgens werd het weer droog maar tijdens de nacht is het opnieuw lichtjes gaan regenen. We haalden vandaag ondanks de toenemende bewolking temperaturen van 8,6 tot 19,4 graden terwijl de wind tijdens de regenbuien aantrok tot 38,6 km/h. We zullen het de komende dagen op thermisch vlak in elk geval met veel minder moeten doen...
Tijdens de vroege ochtenduurtjes ontwaakten we onder een, op wat schaarse wolken na, heldere sterrenhemel. De bewolking bestond uit wat stapelwolken aan de noordelijke horizon terwijl de rest van het luchtruim werd getooid met verspreide vederwolkjes die voor een sfeervolle zonsopgang zorgden. Het was diezelfde zon echter die de atmosfeer in beweging zette zodat er naarmate de dag vorderde steeds meer stapelwolkjes gevormd werden en sommigen kregen het zelfs voor elkaar om lichte buitjes te genereren, al bleef het meestal beperkt tot wat 'virga' onder de grootste wolken die oploste vooraleer ze de grond bereikte. Later op de namiddag zakten de stapelwolken weer in elkaar en bleef er enkel de hoge sluierbewolking over die echter snel toenam maar alsnog voor een sfeervolle zonsondergang kon zorgen. Het koelde echter snel af waardoor er van de 11,5 graden die we overdag haalden bij zonsondergang nog maar een ruime vijf overbleven, en het ziet er naar uit dat we komende nacht lager zullen eindigen dan de 2,2 graden waarop het kwik vanochtend gestrand is. Gelukkig bleven de overige weerselementen aan de rustige kant, zo haalde de noordenwind nu hooguit 23 km/h terwijl de neerslag van de pseudo - buitjes deze namiddag niet meetbaar was. Dit zal komende nacht ook het geval zijn, als er al iets zou vallen tenminste. De depressie die er op de satellietbeelden erg indrukwekkend uitziet zal immers onder ons door duiken en slechts hoge en middelhoge wolkenvelden veroorzaken. Later zal de bewolking zich terugtrekken al kunnen er vanuit het noorden gemakkelijker buitjes doordringen, maar ook deze zullen op het eerste zicht niet veel om het lijf hebben.
Tijdens de nachtelijke uurtjes is het koufront (of wat daar van overbleef) verder weggetrokken in zuidelijke richting waardoor we de dag konden aanvatten onder een zo goed als heldere hemel. De aangevoerde lucht was van polaire oorsprong en dus uitermate helder. Een logisch gevolg zijn de temperaturen die een flinke duik hebben genomen. Op veel plaatsen is het tot vorst gekomen aan de grond en op sommige locatie eveneens in de hut. Te Malderen leek deze onderkoelde afrekening op de warmte van de voorbije dagen nog mee te vallen en kwam het kwik niet lager dan 2,8 graden. Mogelijke verklaring hiervoor is dat de bewolking naar het zuiden wegtrok en Malderen als een van de meer zuidelijkere locaties in de Benelux nog het langst van haar isolerende werking kon profiteren. De voormiddag verliep dan kraakhelder met azuurblauwe luchten, doch tegen de middag kwam er door de reeds vrij krachtig wordende zon lichte convectie op gang en was de geboorte van de eerste Cumulus humiliswolkjes tegen de middag reeds een feit. Na de middag kregen we het ultieme weersbeeld voor de landschapsfotografen gepresenteerd: nog steeds zeer goede dieptezichten, contrast en een azuurblauwe hemel die prachtig gedecoreerd werd met verspreide, spierwitte Cumuluswolkjes. Wel was het nog vrij fris en moesten we ons tevreden stellen met maxima die door het tuineffekt iets beneden de gemeten 14,4 graden lagen. Vooral in de schaduw was het nog even bibberen, maar uit de wind (30,6 km/h uit het noordoosten) en in de zon was het daarentegen eerder puffen geblazen. De stapelwolkjes verdwenen in de late namiddag door het zakken van de zon, en de temperatuur zette hierbij eveneens haar daling in. Vanuit het noorden is in de late namiddag hoge sluierbewolking komen binnendrijven en hoewel ze geen gevaar vormden voor de zion, kunnen deze sluiers de nachtelijke afkoeling straks enigzinds afremmen door hun isolerende werking.Voorts spreekt het voor zich dat er dit etmaal geen meetbare neerslag is gevallen.
Aanvankelijk had het weersbeeld vanochtend veel overeenkomst met gisteren toen er opnieuw een mengelmoes van opklaringen en Stratocumulusvelden aanwezig was bij het aanbreken van de dag. De Stratocumulusbewolking nam overdag geleidelijk toe, maar in tegenstelling tot gisteren was er nauwelijks Cumulusontwikkeling te zien, wat erop leek te wijzen dat de aanwezige bewolking nu van frontale oorsprong was. Uit analyse van de satellietbeelden bleek inderdaad dat we met een warmtefront te doen hadden. De rest van de voormiddag en ook de namiddag werd gedomineerd door uitgestrekte Stratocumulusvelden die best wel fraai oogden op sommige momenten terwijl het warmtefront zijn naam alle eer aan deed door het kwik te laten stijgen van 2,7 naar 15,5 graden. Neerslag had het front echter ook aan boord waarmee we in het begin van de avond werden geconfronteerd. De bewolking ging hierbij over in een mengelmoes van Altostratus, Stratus fractus en Cumulus terwijl het erg nevelig was en de vochtige lucht zich vertaalde in opvallende oranje en rode tinten van de bewolking. De neerslag was eerder van korte duur maar doordat de warme sector waar we nu in terecht kwamen, een erg beperkte omvang had, werd de bewolking snel chaotischer door het naderende koufront dat komende nacht ons weer zal beïnvloeden. Niettemin verliep de rest van de avond rustig en droog en bleef het neerslagtotaal van deze dag beperkt tot 0,2 m. Overdag was het trouwens ook erg rustig zodat de wind op geen enkel moment boven de 19,3 km/h uitkwam, en dit uit west- zuidwestelijke richtingen.
Uiteindelijk is de bewolking er in geslaagd om ook Malderen te veroveren. We begonnen dus in kille omstandigheden bij een vormeloos grijs Stratus wolkendek. Weer van de wolken afraken was duidelijk een ander paar mouwen, want het bleef voor de rest van de voormiddag grijs. Tegen de middag was er hooguit een zwak waterzonnetje te zien in een tijdelijk wat dunner wordend wolkendek. Pas in de tweede helft van de namiddag leek het lenteweer een nieuwe doorbraak te forceren, en kwamen er terug opklaringen binnengesijpeld. De bewolking ging over in Stratus fractus, maar het deed allemaal erg flets en nevelig aan. De temperaturen zijn in deze omstandigheden natuurlijk achterop geraakt, waardoor we het met maxima van 19,4 graden moesten stellen. De bewolking kon de minima nog een beetje opschroeven, maar met 7,1 graden voelden ze niet bepaald tropisch aan. Het was verder een erg kalme dag waarbij de wind het west- zuidwesten heeft opgezocht, en het rustig aan deed met snelheden tot 25,7 km/h. Ondanks de bewolking is er vandaag geen neerslag gevallen, en kunnen we dus met 0,0 mm afsluiten als dagtotaal.
De fraaie wolkenlandschappen van gisteren hebben opnieuw plaats gemaakt voor een sombere grijze troep waaruit het soms licht regende. Niet zo verwonderlijk daar we middenin de kern van de depressie die West- Europa beïnvloedt, vertoefden. Het kwik was hierbij weggezonken naar 4,9 graden, maar wie geduld oefende tot de middag kon rekenen op een opwarmertje van de doorbrekende zon. We kwamen immers aan de zuidwestelijke kant van de kern terecht waardoor de wind plots naar het noordwesten ruimde en er koelere zeelucht met opklaringen binnenstroomde. Op stabiel weer hoefden we zo dicht bij die depressiekern echter niet te rekenen, en de buien die even later kwamen binnengetuimeld lieten dat al snel blijken. Tot onweer is het in Malderen echter niet gekomen, en in de loop van de namiddag leek de activiteit er grotendeels uit te gaan. Hierbij viel op dat de diepblauwe lucht opeens fletser werd en de atmosfeer een nevelige indruk maakte terwijl er stralenbundels zichtbaar werden tussen de wolken. Deze weersverandering ging gepaard met een flink aantrekkende zuid- zuidwestenwind die nu met snelheden tot 35,4 km/h voor de dag kwam. Het koelde ook af waardoor de maxima van 13,1 graden op dat moment reeds bereikt waren. Bij het vallen van de avond kregen we veel Stratocumulus te verwerken terwijl de Cumulus congestus erdoor werd verdrongen. Het werd dus opnieuw somber, al konden enkele kleine opklaringen nog tussenbeide komen als lichtpuntjes in de grijze hemel. De rest van de avond verliep zwaarbewolkt tot betrokken, wat natuurlijk goed uitkwam voor het kwik dat op deze manier op peil werd gehouden. Ook na zonsondergang viel er geen neerslag meer ondanks de bewolking. Door een technis defect bleef het neerslagtotaal echter onbekend.
Het eerste deel van de dag verliep in sombere en grijze omstandigheden, wat zich vertaalde in redelijk zachte minima van 7,5 graden. De bewolking bestond meestal uit Stratus en Stratus fractus terwijl hij af en toe overging in Stratocumulus met wat blauwe stipjes ertussen. Tegen de middag klaarde het snel uit vanuit het westen en konden we genieten van aangenaam zonnig lenteweer waarbij het opwarmde tot 16,5 graden. De aangevoerde lucht bevatte voldoende vocht om in het sterke zonlicht stapelwolken te vormen, maar het kwam niet tot buien doordat er in de hogere luchtlagen stabiliserende warmte werd geadvecteerd. Dit werd al snel zichtbaar aan de tot Stratocumulus uitspreidende stapelwolken en het binnendrijven van sluierbewolking vanuit het westen. Deze ging geleidelijk over in Altostratus en vooral op het einde van de namiddag kwam de zon hierdoor serieus in moeilijkheden. De stapelwolken verdwenen weliswaar, maar het werd niettemin betrokken en guur bij een kille westenwind met snelheden tot 30,6 km/h. Onder de Altostratusbewolking waren virgastrepen te zien, maar dit was vooral neerslag die de grond niet berikte zodat we het droog hielden. Sterker nog, er kwamen plots nieuwe opklaringen binnendrijven vanuit het westen. De lucht kleurde nu diepblauw en de wegtrekkende Altostratusbewolking zorgde voor een subliem uitzicht en kleurenspel bij zonsondergang. In het westen waren ondertussen weer Stratocumulusvelden en Cumulus verschenen met aambeeldvormige toppen erboven waardoor het opnieuw leek alsof we het niet droog zouden houden. Het bleek echter Cirrus spissatus te zijn die niets met de overige wolken te maken had en we sloten dan ook af in rustige, droge en halfbewolkte omstandigheden. Het neerslagtotaal bedroeg opnieuw 0,0 mm.
Het grijze en kille herfstweer uit het noorden van Nederland is kennelijk tot in Malderen doorgedrongen want we begonnen de dag ook hier onder een sombere en grijze Stratuslucht. De bewolking behoedde ons van vorstige toestanden want de minima bleven steken op 4,9 graden. Maar het voelde wel kil aan en het was even wennen na het zonnige weer dat we, in Malderen althans, gewend zijn. Maar de beproeving duurde gelukkig maar even want de Stratusbewolking was nog voor de middag plots verdwenen. Opwaartse luchtstromingen aan de voorzijde van een koufront boven West-Vlaanderen hebben het grijze goedje op professionele wijze weten op te ruimen en het werd meteen zonnig en zacht lenteweer bij maxima van 14,4 graden. Maar de onstabiele lucht leidde tot de vorming van forse stapelwolken en op sommige plaatsen kwam het in de eerste helft van de namiddag tot zware wolkbreuken met onweer die door de zwakke stroming lang op dezelfde plaats bleven hangen en flinke neerslagtotalen opleverden. Malderen behoorde niet tot deze plaatsen en die 0,0 mm als dag- en maandtotaal kon alleen maar in andere opzichten flink genoemd worden. Boven de kurkdroge zand- en stofbodem moesten we toekijken hoe de verlossende regenbuien weer als overrijpe vruchten in elkaar schrompelden en spoedig bleef er slechts wat Cumulus, Stratus fractus en Stratocumulus over. De atmosfeer was wel erg nevelig en flets gekleurd wat voor een aparte lichtval zorgde en een sfeervolle zonsondergang opleverde. Het was uitermate rustig en windstil (overdag nog tot 19,3 km/h uit het westen) terwijl de wolken vrijwel stil leken te hangen. Na zonsondergang zorgde de nevelige samenstelling van de atmosfeer voor een flinke verstrooiing van het invallende maanlicht waardoor de nachtelijke hemel een spookachtige, bruine gloed kreeg die aan een soort van doorzettende, late schemering deed denken. Het was toen tamelijk kil bij temperaturen rond 6,5 graden.
Het heeft afgelopen nacht inderdaad niet meer gevroren bij minima van 0,6 graden. Het was een wereld van verschil om een ochtendlandschap met slechts enkele ijskristallen op het gras of op auto's te kunnen aanschouwen. De bewolking bestond uit Stratocumulusvelden en Cumulus fractus, maar de opklaringen waren zeker na zonsopgang duidelijk in de meerderheid. De sombere weersvoorspellingen die voor laaghangende bewolking en mist waarschuwden, gingen de mist in en we konden van een fraaie lentedag genieten ondanks de wat fletse kleuren door toedoen van Cirrostratus en Stratus nebulosis bewolking. Wel moesten we rekening houden met een nog steeds niet uitgeraasde noordooostenwind die er met snelheden tot 32,2 km/h tegenaan ging. Bovendien mochten we als zonneliefhebber niet overal wonen of werken want er waren in de Benelux meer plaatsen waar de zon niet heeft geschenen dan wel. Vooral het midden van Nederland kreeg met onvervalst herfst- of winterweer te maken waar zelfs recordlage maxima voor de 4de april werden gemeten. Om het winterse plaatje compleet te maken doken er in het westen en noordwesten van het land sneeuwbuien op die voor de wintermoe geworden bevolking een donderslag aan heldere hemel betekenden, ook al waren deze buien onweersvrij. Tegen de avond leek de buienactiviteit er uit te gaan en we keken aan tegen een nevelige, in amberkleuren gehulde hemel waarin ons een fraaie en sfeervolle zonsondergang stond te wachten. De bewolking bestond hierbij uit Cirrostratus, Stratocumulus en Cumulus fractus. Ondanks de warme kleuren viel de verlammende kou al snel in al was dat natuurlijk te verwachten met de sneeuw die vandaag op verschillende plaatsen werd waargenomen. Ondanks de sneeuw die ook in Malderen tijdelijk zou hebben neergedwarreld, konden we afsluiten met een dagtotaal van 0,0 mm.
We ontwaakten vanochtend opnieuw onder een zwaar versluierde Altostratuslucht waar ook nog eens Altocumulus castellanus en floccus onder hing. Op de satellietbeelden zag het er zo mogelijk nog indrukwekkender uit doordat er door opglijding langs een neerslagzone enorme hoeveelheden sluierbewolking werden gevormd. Dit resulteerde in een ontzagwekkende witte vlek boven ondermeer de Lage Landen welke de meest in het oog springende feature op onze planeet was en waarschijnlijks zelfs op enkele miljoenen kilometers afstand nog zichtbaar was. Daar waar de marsmannetjes misschien zouden denken dat er een superstorm woedde, ging het er op de begane grond echter een stuk rustiger en vooral saaier aan toe, want we kregen met een sombere, klamme en donkere voorjaarsdag te maken die ergens in de late herfst prima zou thuishoren. Er veranderde nagenoeg niets aan het weersbeeld en het was wachten tot in de late namiddag toen de Altostratusbewolking verdween... achter laaghangende Stratus fractus bewolking die het nog somberder maakte. Ondanks deze bewolking konden we toch nog maxima van 15,5 graden halen terwijl het op geen enkel moment kouder was dan 11,9 graden. Het was nog steeds erg rustig met slechts een flauw briesje uit west- noordwestelijke richtingen. Tegen de avond werd de lucht onstabiel en kwam het af en toe tot lichte regenbuitjes die echter niet meetbaar waren. In Nederland waren de buien van een zwaarder kaliber en werd er plaatselijk onweer waargenomen. Wie het geluk had een bui op zijn/haar dak te krijgen en verwachtte dat alles hiermee schoongespoeld zou zijn kwam echter bedrogen uit want de atmosfeer zat volgeladen met stof uit de Saharawoestijn en de regen liet dus een bruinrode smurrie achter. De weinige druppels die in Malderen vielen hadden een gelijkaardig resultaat. Het bleef nog steeds zwaarbewolkt tot betrokken en zacht tijdens de rest van de avond.
We bevonden ons vanochtend op een koufront waaruit het aanvankelijk redelijk hard plensde en waarna het nog enkele uren aan een lichte intensiteit bleef verder druppelen. Door de bewolking werd het niet kouder dan 4,7 graden maar lenteweer konden we het niet bepaald noemen. Naar de middag toe zagen we banden van stapelwolken in de Nimbostratuslucht opdoemen die steeds meer de neiging hadden om zich uit te spreiden tot Stratocumulus. Het wolkendek zelf ging ook steeds meer over in Stratocumulus waar na de middag wat opklaringen in ontstonden. Daarna kregen we een halfbewolkte hemel te zien met Stratocumulus en Cumulus terwijl de bescheiden zonnestraaltjes het lieten opwarmen tot 9,5 graden. De noordelijke en later noord- noordoostelijke wind was eerder aan de zwakke kant maar ze voelde in deze omstandigheden wel erg koud aan. Tijdens de avond klaarde het verder op, werd het erg zonnig maar koelde het ook snel af. We sloten af met een neerslagtotaal 1,4 mm.
Het was vanochtend betrokken maar droog waarbij de bewolking vooral uit Stratocumulus en Cumulus fractus bestond. Het is niet kouder geworden dan 10,9 graden en tijdens de nacht is er wat regen gevallen waardoor de omgeving er een beetje nat bij lag. Tijdens de voormiddag zag het er allemaal saai en onstabiel uit, maar na verloop van tijd ontstonden er gaten in het wolkendek waardoor de zon er af en toe vluchtig doorkwam. Het warmde nog op tot 18,5 graden terwijl er een west-zuidwestelijke wind stond die eerder zwak was. Nu werd de atmosfeer echter onstabiel en ontstonden er een aantal buien waarvan er een deel uitgroeide tot een erg actieve buienlijn waar ook plaatselijk onweer op gerapporteerd werd. In Malderen was dat niet het geval al kwam het in Dendermonde tot felle, wolkbreukachtige stortregens. De regen was van eerder korte duur al bleef ze toch een kwartier aanhouden toen de zon reeds scheen vanuit het westen. Samen met de regen koelde het ook stevig af al warmde het weer wat op toen de neerslag minder intens werd. Daarna werd het definitief droog en bevond de buienlijn zich zowat de ganse avond ten zuidoosten van ons. Hierdoor kregen we voortdurend zicht op fraaie regenbogen die het ene moment volledig en het andere moment gedeeltelijk maar zeer fel zichtbaar waren. We konden ook van statige Cumulus congestus wolken genieten die zich tegen een diepblauwe lucht aftekenden waarna alles in oranje kleuren ging oplichten bij zonsondergang. De buien bleken goed te zijn voor een dagtotaal van 2,3 mm.
Geen Flashback op Weerwoord wegens ziekte, panne of buitenlandse reis? Lees de Flashback nu ook op mijn website! Elke dag automatisch bijgewerkt vanaf 0H01 Belgische tijd, voor alle datums vanaf 1 mei 2004.