Voor de verandering moesten we het vandaag opnieuw zonder de zon stellen. Het was reeds voor zonsopgang grijs en somber terwijl er lichte motregen viel terwijl de bewolking in de loop van de dag niet wilde wijken, integendeel. Tegen de middag kwamen aktieve buien onze kant op en het natte goedje kwam in de loop van de namiddag met momenten aan een flink tempo naar beneden gestroomd, ondertussen al goed voor een dagtotaal van maarliefst 12,8 mm. Hoewel de regen aanvankelijk eerder een buiig karakter had met dreigende wolkenluchten in het begin, ging hij meer over in continue regen naar de avond toe waarna het ondertussen weer wat droger is geworden, zonder echter ruimte te laten voor opklaringen. Het was vandaag wel boterzacht waarbij de temperaturen tussen 10,8 en 15,5 graden schommelden en die 10,8 als minimum werd pas daarnet bereikt. De hoogste windstoot kwam uit het westen met 21 km/h al is de wind ondertussen meer naar het noordwesten gaan ruimen. Wellicht krijgen we de komende nacht een aantal opklaringen, maar morgen zal een nieuwe regenzone al snel komaf maken met de zon, als ze zich al laat zien. Van de regen gaan we dan naar de buien op woensdag, al lijken die op het eerste zicht niet zoveel meer voor te gaan stellen als eerder aangekondigd. Het is dan maar wachten op het weekend dat zich aangenaam zomers lijkt aan te kondigen...
Na een vuurrode zonsopgang te hebben aanschouwd, volgde weer een aangename en warme lentedag waarbij weliswaar regelmatig Stratocumulusvelden voorbijdreven, en na de middag zelfs wat dreigende Cumulus congestus formaties. Met temperaturen die stegen van 7,7 naar 22,4 graden zaten we weer ruim boven de normaalwaarden voor april maar naar de avond toe werd het tijdelijk vrij kil door toedoen van middelhoge bewolking (Altostratus) die de zon geleidelijk buiten beeld duwde en later op de avond zelfs wat lichte regen genereerde. Er stond tevens een tot 27 km/h aanwakkerende westelijke wind die later het noordwesten opzocht. De bewolking en windruiming zijn de voorbode van koelere luchtmassa's die zich geleidelijk richting Malderen verplaatsen en de komende dagen voor normale tot iets te frisse temperaturen zullen zorgen.
Nadat we een onvoorstelbaar zachte nacht achter de rug hadden (minima van 12,3 graden), ontwaakten we vanochtend onder een mengelmoes van Altocumulus, Cirrostratus en Altostratusbewolking. Deze bewolking in combinatie met de erg vochtige lucht zorgde voor een sfeervolle zonsopgang, maar verder hoefden we voor de wolken niet te vrezen want naarmate de voormiddag verstreek, loste ze grotendeels op en evolueerden we terug naar een erg zonnig weerstype waarbij uiteindelijk slechts wat hoge vederwolkjes overbleven. Na de middag zorgde de krachtige zon voor enige destabilisatie, wat we meteen merkten aan de ontwikkeling van stapelwolkjes die geleidelijk in vertikale richting gingen uitbreiden. Niettemin kon dit het kwik niet verhinderen om haar opmars verder te zetten en konden we weer voor eind april bijna ongeloofwaardige maxima van 30,4 graden optekenen. Enige verkoeling moesten we zoeken in de schaduw van de stapelwolken en in de tot 20,9 km/h aanwakkerende zuidelijke wind. Tijdens het verloop van de namiddag zwollen de stapelwolken op en kwam het zowaar tot enkele buien die onderander in het Brusselse voor wat licht gedruppel zorgden. Desondanks blijven zowel Malderen als het KMI weerstation in Ukkel van (meetbare) neerslag gespaard waardoor het indrukwekkende record van de eerste droge maand uit de geschiedenis nog steeds binnen handbereik blijft. De stapelwolken hoorden bij een convergentielijn en daarachter ruimde de wind snel naar noordwestelijke richtingen zodat het enigzins is gaan afkoelen. De bewolking nam hierbij sterk af waardoor we de dag in bijna heldere omstandigheden konden afsluiten.
Vanochtend was de hemel vrijwel helemaal bedekt met Altostratus translucidus virga, terwijl er enkel in het noordoosten nog een dunne wolkenloze zone overbleef waarin we de laatste stapelwolken van gisterenavond en vannacht konden zien wegvluchten. Kort voor zonsopgang werd de wolkenlaag van onderaf beschenen zodat we weer gedurende een paar minuten een apocalyptisch vuurspektakel konden aanschouwen zoals we dat al eerder deze week hebben gezien. De temperaturen waren echter iets minder vurig met 8,3 graden als minimum. Nadien duldde de Altostratusbewolking nog een flauw waterzonnetje, maar ook daar wer al snel komaf mee gemaakt want de bewolking werd dikker en er kwam massaal Stratus fractus opzetten die de hemel een herfstachtige aanblik gaf. Wie lang genoeg in bed lag, heeft van al dit alles niks gemerkt want nog voor de middag werd de lucht tussen de Stratus fractusbewolking weer langzaam blauw terwijl deze laatste afnam in aantal en overging in Cumulus. Dit werden dan de mooiweerswolkjes die ons vervolgens een aantal uur gezelschap hielden. De wolkjes breidden zich na een half uurtje echter weer flink uit waarbij het er op sommige momenten weer helemaal door betrokken werd, maar in de loop van de namiddag leek het tij toch te keren toen de opklaringen gaandeweg breder werden en de zon zich weer langdurig liet zien. De hemel was wel nog bedekt met een dunne laag Cirrostratusbewolking, maar dit kon niet verhinderen dat de temperaturen vlot konden oplopen naar 17,7 graden in de late namiddag. Hierbij stond een west- zuidwestelijk briesje met snelheden tot 20,9 km/h. Tijdens de avond verdween de aanwezige stapelbewolking en kregen we vooral Cirrus en Cirrostratusbewolking te zien, afkomstig van een warmtefront dat ons komend weekend een aangenaam lenteweertje zal opleveren met zomerse trekjes. Als voorsmaakje konden we vanavond reeds genieten van vrij zachte temperaturen. Met 0,0 mm als neerslagtotaal hielden we het ook vandaag weer helemaal droog.
Afgelopen nacht zijn we duidelijk in een andere luchtsoort terechtgekomen, want we keken vanochtend aan tegen een prachtig diepblauwe hemel zoals we ze hier al lang niet meer gezien hebben. De zuiderse aanblik van het Malderse luchtruim was echter maar een tijdelijk evenement, want vanuit het zuidwesten kwam er al snel bewolking opzetten. Ze bestond uit Stratocumulus castellanus en wekte daarmee de indruk dat de atmosfeer behoorlijk onstabiel is geworden. Een tijdje later kwam er ook Cirrostratusbewolking opdagen, welke op haar beurt overging in Altostratus. Ze maakte het de zon knap lastig terwijl de zuid- zuidwestenwind behoorlijk aanwakkerde en met haar snelheden tot 35,4 km/h voor de nodige hinder zorgde. De namiddag werd dan weer gekenmerkt door veel Altostratus en Cumulusbewolking, welke zich vooral op de oostelijke helft van het luchtruim leek te concentreren. Hieruit ging het tijdens de avond lichtjes regenen, maar de hoeveelheden waren nagenoeg verwaarloosbaar. De temperaturen konden ondanks de bewolking nog oplopen van 5,9 tot 17,7 graden, maar door de eerdergenoemde wind voelde het een stuk frisser aan. De gevallen neerslag was tot nu toe nog niet meetbaar, maar volgens de radar- en satellietbeelden zou daar komende nacht nog (veel) verandering in kunnen komen.
We ontwaakten onder een mengelmoes van Altocumulus, Cirrostratus en Cirrusbewolking, wat uiteraard te verwachten viel zo dicht bij het aanstormende koufront. Wel was het zacht(er) bij minima van 5,7 graden. Gelukkig was de bewolking niet zo dik en overheersend waardoor er eigenlijk nauwelijks afbreuk werd gedaan aan het zomers aandoende weertype. Door het binnenstromen van vochtigere lucht voelde het vooral in de zon op sommige momenten een beetje drukkend aan, zeker toen het kwik na de middag uitkwam op 25,7 graden. Het koufront trok halverwege de namiddag over Malderen en ging gepaard met een flink aanspannende wind met snelheden tot 30,6 km/h uit het westen terwijl het merkbaar afkoelde. De lucht oogde hierbij erg dreigend met zelfs een paar Cumulus congestus wolken erbij terwijl de zon een amberkleurige gloed kreeg in het dikker wordende Altostratus wolkendek dat boven de Altocumuli werd gevormd. Wie bij dit alles rekende op flinke stortbuien die de dorstige vegetatie zouden komen laven, kwam echter bedrogen uit want er vielen slechts een tweetal druppels in Malderen. Het neerslagtotaal beet zich opnieuw vast op een droge 0,0 mm en de prachtige Cirrus, Stratus fractus en Stratocumulus wolken in het zachte avondlicht konden de pluviometer evenmin overtuigen om van deze waarde afstand te doen. Na zonsondergang koelde het steeds sneller af en werd de lucht opvallend helderder terwijl het fletse lichtblauwe uiterlijk ervan overging in azuurblauwe tinten.
Na de buien(dreiging) van gisteren zijn we in een stabiele zone terechtgekomen tussen de onweersgebieden en het koufront waarvan de bewolking enkele honderden kilometers ten noordwesten van ons hing. De heldere lucht liet het afkoelen tot een -in vergelijking met de maxima van gisteren- behoorlijk frisse 8,6 graden. De zon was erg krachtig in de heldere lucht, maar toch warmde het niet zo snel op als gisteren en voelde het zelfs tamelijk fris aan in de wind. Niet dat we hierover te klagen hebben, want met maxima van 26,3 graden leefden we weer ver boven onze stand zo vroeg in het lenteseizoen. Er werd geen enkel wolkje gevormd en de wind draaide naar noordoostelijke richtingen van waaruit ze snelheden tot 22,5 km/h haalde. Ook 's avonds was er geen wolkje te zien, al stak er na zonsondergang een koude noordenwind op die geleidelijk naar het noordoosten ruimde. De droogte, die her en der in het land reeds tot flinke bos- en heide branden heeft geleid, gaat onverminderd verder met een neerslagtotaal van 0,0 mm en ook de komende dagen is er nauwelijks kans op regen.
De buien hebben allemaal weer het hazenpad gekozen waardoor het vanochtend nagenoeg helder was bij minima van 5,5 graden. Er moet iets zijn waarvoor ze op de vlucht zijn geslagen, en na een blik op de satellietbeelden bleek dat er inderdaad een flinke oceaandepressie op ramkoers lag. Deze had reeds grote delen van Frankrijk verzwolgen en in Malderen duurde het dan ook niet lang voordat er Cirrostratusbewolking binnendreef. De eerste zonnestralen konden de vochtige atmosfeer wat in beroering brengen waardoor er nog enkele stapelwolkjes werden gevormd. Deze werden vervolgens weer in de kiem gesmoord toen er dikkere Altostratus binnendreef die het warme zonlicht tegenhield. Er volgden perioden van regen al was het weersverloop nogal grillig met tussendoor droge momenten en dunnere bewolking. Tijdens de namiddag volgde er een langere droge periode die gepaard ging met indrukwekkende Stratocumulus undulaties wolkenformaties. Deze bewogen zich opvallend snel voort al was er aan de grond nog niet zoveel wind. Daar kwam naar de avond toe echter verandering in want het ging opnieuw met momenten regenen terwijl krachtige rukwinden met snelheden tot 57,9 km/h uit het zuiden over Malderen raasden. Een puur herfstweertje dus, al werd er geleidelijk zachtere lucht aangevoerd. De minima werden vanochtend vroeg reeds bereikt terwijl het overdag opwarmde tot 12,2 graden. Geen hoge temperaturen weliswaar, maar aangezien het 's avond vrijwel niet afkoelde gaf dit toch het gevoel van tropische warmte die over ons uitstroomde. We sloten af met een paar opklaringen met fraaie Cirrus densus, mammatus en Cumulus fractus wolken erin. Het zachte avondlicht en de kleurencontrasten maakten dat dit alles er buitenaards mooi uitzag en een verademing was voor de weersfotografen onder ons. Vanuit het westen naderden echter buiengebieden, maar deze konden ons niet meer voor middernacht bereiken waardoor het neerslagtotaal ven 1,4 mm niet meer verder werd aangevuld.
Het warmtefront heeft zich al een flink stuk kunnen uitbreiden over de lage landen, doch de bewolking was niet aaneengesloten waardoor we de dag alsnog met brede opklaringen konden aanvatten. Het werd niet kouder dan 9,3 graden en de bewolking bestond volledig uit Altocumulusvelden waartussen een paar lensvormige wolken (lenticularis) zichtbaar waren. Vanuit het zuidwesten klaarde het verder op en spoedig was er geen bewolking meer te zien. Tegen de middag werden er vervolgens stapelwolken gevormd die talrijker werden terwijl er opnieuw lenticulariswolken werden gevormd. Daarna losten deze 'lenzen' weer op en nam het aandeel stapelwolken wat af. Het bleef er erg zomers uitzien en het voelde natuurlijk ook zo aan bij maxima die maarliefst 26,5 graden bereikten. Op het einde van de namiddag werd de lucht wat nevelig in het noordwesten al leek er voor de rest niet veel aan de hand te zijn . Doch plots draaide de wind naar het noorden en begon er voelbaar frissere lucht binnen te stromen. Een zwoele avond is het hierdoor alsnog niet geworden al bleef het wel redelijk aangenaam terrasjesweer. De hoogste windsnelheid werd uit het westen gemeten (er zijn zowel zuid- zuidwestelijke als noordelijke winden geregistreerd) en bedroeg 30,6 km/h. De wind nam later op de avond weer af en we eindigden in windstille omstandigheden. Hierbij viel op dat de bewolking nog steeds uit het zuid- zuidwesten kwam ondanks de noordelijke grondstroming. Er dreven wat Altoumulus castellanusveldjes voorbij die het uitzicht op de gedeeltelijke maansverduistering (22H08) in Malderen niet belemmerden. De polaire lucht was er al maar de neerslagband van het koufront zat nog ver ten noordwesten van ons dus we sloten af met een neerslagtotaal van 0,0 mm.
De Franse onweerscellen zijn uiteindelijk afgestorven maar daar ze toch de verkeerde richting uitdreven zal het voor de half verdorde plantjes in Malderen een (droog)worst wezen. Het was afgekoeld tot 11,4 graden en ten zuiden en zuidwesten waren er dreigende, donkere wolkenluchten te zien in een fletse atmosfeer waarin Cirrostratus, Altostratus en Stratocumulus hing. Net als gisteren was het erg nevelig, maar de dikke bewolking loste op waardoor de hemel al snel weer een transparantere indruk maakte. De resterende bewolking bestond uit Cirrostratus en zeer dunne Altostratus en het was hieronder dat we van aangenaam lenteweer konden genieten daar de zon er niet teveel werd door gehinderd. De sluierbewolking werd immers steeds dunner terwijl het vooral in Nederland een ander verhaal was met dikkere sluierwolken in het zuidwesten en een flink Stratusveld in het noorden. Na de middag verschenen er boven Brussel stapelwolken die snel uitgroeiden terwijl het zomers warm werd met maxima van 26,6 graden. Onweer leek onvermijdelijk, maar net als gisteren verschenen de eerste onweerscellen ten oosten en noordoosten van ons en zat de wind vanuit het zuiden tot zuidwesten weer totaal verkeerd. Het enige verschil was dat de lucht nu transparanter was zodat we de buienwolken veel duidelijker konden zien, maar dat wakkerde het frustratiegevoel bij de verstokte onweersliefhebber en de om water smekende tuinier alleen maar verder aan. Opvallend was dat er nauwelijks bewolking te zien was buiten de gordel van stevige onweerswolken daar waar een paar uur eerder zowat overal stapelwolken tevoorschijn plopten. Na verloop van tijd begonnen er echter rafelige stapelwolken vanuit het zuiden binnen te drijven die ook gezelschap kregen van wat Stratocumulus floccus en castellanus. Hiermee stroomde koele lucht binnen met een flink aanwakkerende wind terwijl er in het zuiden Cirrostratus en Altostratus bewolking begon binnen te drijven. Daaronder ontwikkelden zich forse stapelwolken die er door het tegenlicht dreigend uitzagen maar in werkelijkheid zo onschuldig als een lammetje bleken te zijn. Het aflezen van 0,0 mm in de pluviometer was dan ook de meest logische en Londerzeelse zaak ter wereld.