Vele kilometers in west Europa, vele afleveringen van Storm Chasers en vele avonden livestreams volgen verder werd het toch echt een keer tijd om de buien aan de overkant van de oceaan zelf te ervaren. Met 9 man gingen we die kant op om tussen 12 en 28 mei in een busje gepropt te zitten. We hebben zo'n 10.000km gereden en geweldige dingen mogen zien. Een droom die uitkomt uiteraard.
Hieronder deel 1,
Op 12 mei aangekomen op Denver Airport, om vervolgens de 1e nacht door te brengen in het nabijgelegen Aurora. Op deze avond hingen er boven de Rocky Mountains al wat kleine, door de zon mooi aangelichte, onweersbuitjes. Goed om even in de stemming te komen, maar vanwege de lange dag reizen geen aandacht meer aan besteed. 
De volgende dag zat de eerste chase namelijk al in de planning. Kansen waren niet heel groot, maar dat hield ons niet tegen. We kwamen via Wyoming Nebraska binnen en in Kimball was het wachten. 
En al snel ontwikkelde zich er het één en ander, waarvan 1 bui uiteindelijk wist uit te groeien naar een vrij stevig exemplaar.
De kop was er af, en we zochten een slaapplek in Sidney, Nebraska.
De volgende dag, 14 mei, liep helaas uit op niks. Ook geen idee meer waar we zijn geweest, het was in ieder geval een stukje zuidelijker.
15 mei, we zakten nog een stuk verder af richting het zuiden, en kwamen uit in Texas. Het was een dag waarop zo'n beetje alles wel de potentie had. Al snel zat het helemaal vol met buien, die elkaar keer op keer ook in de weg bleken te zitten. Gelukkig wisten we rond zonsondergang toch een exemplaar te vinden die het wel vol wist te houden. Deze supercell troffen we aan tussen Stinnett en Perryton.
Een heerlijke avond dus! En dan te bedenken dat de rest van de week de potentie had nog veel meer te brengen. De volgende dag, 16 mei, zakten we weer een stukje af richting het zuiden, en bij het Texaanse Clarendon kwamen we de eerste supercell tegen.
We probeerden deze cel weer in te halen door te corepunchen. Vlak bij McLean verscheen er achter ons voor enkele seconden een tornado aan de grond. Helaas reden we op de snelweg, en was deze tornado van zo'n korte duur dat we 'm niet vast hebben kunnen leggen. Verder was het zo'n regenbom geworden dat we kozen voor een zuidelijkere cel. Deze troffen we aan bij Vinson, Oklahoma. De wind richting de bui was zo hard dat foto's maken bijna niet te doen was. Het moet ergens tussen de 8 en 9bft gelegen hebben.
Onder de wallcloud die geregeld in regen gehuld was verschenen kortstondig enkele funnels. Heel af en toe leken ze bodemcontact te hebben, maar van zeer korte duur. Op onderstaande foto is de verlaging waar deze taferelen in plaatsvonden goed te zien, gehuld in de neerslagschermen. Kilometers verderop wist deze bui wel een tornado te produceren die in Elk City voor grote schade heeft gezorgd.
We hadden de luxe dat we na overtrekken gewoon weer richting het (zuid)oosten konden rijden voor een volgende supercell. We waren duidelijk niet de enigen met dat idee.
Bij Blair konden we de laatste supercell van deze dag opwachten. Een iets minder sterk exemplaar als de voorgaande, maar ook weer een prachtding om te zien. Met name de beavertail was indrukwekkend.
De nacht besloten we door te brengen in Oklahoma City, waar we nog getrakteerd werden op een prachtige bliksemshow. Vele ontladingen schoten omhoog vanaf de zendmasten in het antennepark aan de noordkant van de stad. Vanwege een nat en smerig raam zijn de foto's daarvan helaas mislukt.
De 17e zou een zonnige, hete en droge dag worden. Een rustdag dus. Mooi de tijd om ons op te laden voor de volgende grote situatie. Donderdag 18 mei. Er stond vandaag een High Risk op de planning, en die staan er om bekend nog wel eens wat minder uit te vallen dan verwacht. Maar dat is geen reden om niet te gaan uiteraard. We moesten weer richting het noordoosten. In de buurt van Alva wisten we de eerste cel te onderscheppen.
Een vrij grijs beestje. We lieten 'm gaan, en de volgende cel troffen we een stukje zuidelijker aan. Duidelijk een kleurrijker geval.
Met de luxe de keuze te hebben uit meerdere cellen, lieten we deze ook schieten. Vlak ten zuiden van deze cell doemde de volgende namelijk alweer op. Bij Cleo Springs in Oklahoma lieten we 'm overtrekken. Een woelig geheel en weer een drukte van jewelste op de weg.
Hierna de wegtrekkende buien in het avondlicht nog even bekeken om vervolgens naar Enid, OK te vertrekken voor de nachtrust.
De volgende dag, 19 mei... is voor deel 2. En deel 2 komt hopelijk spoedig 
Groeten, Erwin.