Ik was die dag met mijn vrouw 3 maanden oude zoontje naar De Vlietlanden in Leiden geweest en we reden weer naar huis (toen: Rotterdam-Zuid) omdat ik onweer voorvoelde. Toen we over de fly-over van het Kleinpolderplein reden zag je boven de stad, in zuidelijke richting, een groene, kolkende oersoep die duidelijk roteerde. Om de Maastunnel te bereiken heb je in Rotterdam een soort dieper liggende passage. Het werd donkerder en donkerder en ik vond het zeer bedreigend. Net op het moment dat het totaal losging reden we de Maastunnel in. Het laatste dat ik zag was een groen gordijn van takken en bladeren en regen dat voor mijn ogen recht onhoog de lucht in werd gezogen. Ik zei nog tegen mijn vrouw 'zou dit een tornado zijn?'.
Toen we aan de zuidkant van de Maastunnel eruit kwamen was daar een enorme ravage; overal afgebroken bomen, bladeren takken. Geen wind en alles drppelde na. Slalommend om het puin en vuil op de weg reden we naar huis. We zijn toen dus letterlijk onder het geweld doorgereden.
Die groene, langzaam draaiende oersoep boven Rotterdam zal ik ook nooit meer vergeten. En dat brute geweld, vlak voordat we die tunnel in reden, ook niet.
