Vorige week moest ik voor het werk voor 3 dagen naar Saint-Etienne voor een beurs. De voorspellingen beloofden weinig ideaal beursweer. Temperaturen tussen 30 en 35°C met elke dag wel kans op wat onweders
Dinsdagochtend om 4u vroeg vertrokken bij een 'frisse' 13°C. Onderweg zag ik dat estofex een level 2 waarschuwing had uitgegeven voor de regio waar ik naartoe ging.
In Saint-Etienne zocht iedereen verfrissing waar hij maar kon. Met 34°C was het niet alleen warm, maar bovendien was de luchtvochtigheid enorm hoog.
Het duurde dan ook niet lang vooraleer de eerste convectie boven de omliggende bergen zichtbaar was. Al snel werden dat CB's die ook al heel snel een duidelijke supercell signatuur vertoonden.
Helaas voor mij bleven alle buien wat boven de omliggende cols hangen, hoewel sommige left- en rightmovers pogingen deden om tot Saint-Etienne te geraken. Alles trok dus, zuid-, west- en noordwaarts langs. Komt me bekend voor dacht ik...
's Anderendaags hoorde ik dat er 30km zuid gigantische hagelbollen gevallen waren en er helaas ook 1 dode te betreuren viel nadat die meegesleurd werd door het water.
De woensdagochtend was het alweer snel heet en terug heel laf. In de beurshallen moest af en toe wat 'verkoeling' gezorgd worden.
Rond een uur of 3 begonnen de luchten er steeds interessanter uit te zien. Ten noorden leek zich een kleine maar felle onweerscel te ontwikkelen.
Nadat de bui zich na een klein uur wist los te trekken van de heuvels volgde er een lange en felle zondvloed. Constant hoogte-onweer en tijdelijk vergezeld van hagel (niet groter dan 1cm) en felle windstoten.
De bui trok vervolgens oostwaarts als een felle bow-echo met een interessante achterzijde.
Oef, eindelijk wat afkoeling denk je dan. Maar niks was minder waar. De bui was nog maar net weg of de loden zon was alweer present. In combinatie met een luchtvochtigheid van 80 à 90% steeg het kwik opnieuw naar 30°C.
De ideale voedingsbodem voor nieuwe buien zo bleek.
Rond een uur of 7 merkte ik deze op aan het hotel:
Niet veel later werd dit al een volgroeide supercell.
Ondertussen kwam deze grote jongen uit het NW aangestormd, ja hoor, ook een supercell, en een stevige.
Deze bui schampte ons uiteindelijk net ten zuiden en zorgde ook daar opnieuw voor de nodige hagelschade, later volgde een 3e supercell vrijwel hetzelfde traject.
Donderdagmorgen opnieuw hetzelfde scenarie, heiig blauwe lucht en warm, zeer warm, er werd 35°C verwacht.
Buiten wat convectie boven de bergen bleef het tot de middag zo goed als helder. Enkel meer naar het noorden waren de eerste ijskappen zichtbaar. Ideaal voor mijn terugtocht zo bleek.
Net voorbij Lyon, waar de autothermometer zo'n 37 graden aantekende, begonnen de eerste wolken op te bollen.
Net voor Macon zat de eerste zware bui. Een hele zware bleek ik achteraf te zien.
Toen ik voordien stopte om wat te eten te halen werd ik verrast door de enorme hitte en vooral de vochtigheid, zo had ik het nog niet veel meegemaakt.
Op het moment van de foto moet de bui net aan het splitten zijn om nadien uit te groeien tot een grote supercell.
Helaas geen tijd om te wachten want ik had nog 650km te gaan en wou graag op tijd thuis zijn.
Maar niet getreurd, 50km verder wachtte de volgende bui mij al op.
Ik had de bui net geschampt, maar de gedeeltelijk overstroomde autostrade verraadde de hevigheid van deze bui.
Dat was het dan dacht ik, de wind was gedraaid en een felle buienlijn van Luxemburg tot Lyon zat ten oosten van mij.
Maar de temperatuur bedroeg nog steeds 30°C en met het vocht van de eerdere buien kon er misschien toch het één en ander ontwikkelen.
Cumuli deden vermeende pogingen, maar het was pas ter hoogte van Langres dat deze beauty voor me opdoemde:
Helaas trok deze snel oostwaarts, waardoor ik deze, en de later ontwikkelend buien net miste. Het zorgde wel voor een mooi zicht in de zijspiegel in de file:
