Dan ben ik ook geen echte winterliefhebber
. Want -30°C is me ook te extreem, veel te extreem. -15°C/-20°C is zowat mijn grens. Heb wel eens -30°C meegemaakt in Praag en dat was echt wel steenkoud. Daar kwam je niet buiten in een shirtje
. Er zijn grenzen aan mijn weerbeleving. 30°C droge hitte is perfect uit te houden (zoals het begin juni was, op 't einde was 't een beetje d'r over, 35°C), heb zelfs bijna 50°C meegemaakt in Death Valley en dat was redelijk bizar en onvergetelijk. Ik kreeg daar gewoon kippenvlees van de hitte en mijn schoenen plakten tegen het asfalt. Dat was goed voor een minuut of zo. Maar diezelfde 30°C en een luchtvochtigheid van 50-80% is vreselijk. Gisteren was het zelfs zwoel met 23°C en dan weet ik het weer. Het is gewoon niets voor mij. Al kan ik er nu beter tegen omdat ik, zoals inmiddels wel geweten, veel strakker in het pak zit. Vandaag de kaap van 15 kilo lichter overschreden en ben niet van plan ooit terug te keren naar hoe ik ooit was. Al is dat niet simpel met AD-medicatie. Waar een wil is een weg. M'n cardioloog was al zeer tevreden en deed d'r nog een schepje bovenop. Maar dat noem ik dan weer 'doktershumor'. Maar ik doe mijn best om tegen de volgende controle nog kilo's kwijt te spelen. Het moet natuurlijk wel behapbaar blijven en niet te overdreven. Ik streef niet de status van 'complete onzichtbaarheid' na
.
Langs de andere kant, ik geef het toe, is er wel een stemmetje in mij dat zegt 'als het dan toch extreem moet worden, laat het dan maar eens extreem zijn'. Maar dan liefst als een mens niet moet gaan werken
. Alsof het weer zich daaraan gaat houden...
.