Ondanks de opklaringen van gisterenavond is het na negenen terug beginnen overtrekken en een serie noordzeebuien zorgden voor 3,0 mm neerslag. De rest van de nacht liep dan weer in droge omstandigheden maar een korte maar vrij hevige regenbui vulde de pluviometers omstreeks 14H30 aan met nog eens 1,0 mm. De zon was ook vandaag een schaars weersverschijnsel al begonnen we de dag goed met enkel wat velden van Stratocumulus terwijl hij ook vrij goed eindigt, maar daartussenin was het veelal betrokken of zwaarbewolkt. De temperaturen konden van deze zonnige intermezzo's gebruik maken om op te klimmen naar 19,7 graden terwijl het ochtendlijk minimum ook nog een eetje meeviem met 10,8°C. De wind lijkt min of meer uitgeraasd te zijn want meer dan 13 km/h uit het westen zat er niet meer in. Morgen zou het tot de avond droog blijven, waarna lichte motregen het weerbeeld zal bepalen. Goed nieuws is dat de temperaturen elke dag ongeveer een graad winst zullen boeken, maar volgend weekend komt daar wellicht onweer van...
Tijdens de vroege ochtenduurtjes werd het Malderse weerstation door dichte mistsluiers aan het menselijk oog onttrokken. De mist kon zich onder de windstille, vrij vochtige en snel afkoelende omgeving gemakkelijk vormen en ging vervolgens over in laaghangende bewolking die pas kort voor de middag volledig was verdwenen terwijl een enigzins heïge lucht hiervan nog een stille getuige is. De ondertussen weer op krachten gekomen zon deed het snel opwarmen waardoor we in de namiddag temperaturen haalden tot 28,2 graden onder een zwak briesje tot 16 km/h uit veranderlijke richtingen, deze keer met lichte voorkeur voor het noorden. De ochtendminima waren nog steeds erg zacht met 16,2 graden, maar daar zit de bewolking natuurlijk voor iets tussen. Het komende etmaal mogen we dit aangename zomerweer nogmaals overdoen, met kans op mistvorming 's ochtends en een zwakke veranderlijke wind. Doch het terugtrekken van het hogedrukgebied ten noordwesten van ons blijft onvermijdelijk en een storing zal hierbij voor wisselvalliger en frisser weer zorgen in het weekend. Van de enorme regenhoeveelheden die zaterdagochtend werden berekend schiet ondertussen niets meer over op een zwak neerslagsignaal over het zuidoosten na terwijl de grootste neerslagkansen zich nu eerder op donderdagavond en de nacht erop lijken te manifesteren, maar ook hier zal het door het plaatselijk karakter van de buien op de meeste plaatsen droog blijven.
Terwijl de inspiratie langzaam maar zeker daalt om hetzelfde mooiweersverhaal met andere woorden te typen, zagen we vanmorgen opnieuw de zinderende julizon aan de heldere hemel prijken. Het kwik reageerde hier enthousiast op door meteen de hoogte in te schieten, vertrekkende bij 13,4 graden en eindigend bij 29,1 graden toen een wolkenbandje, horend bij een koufront, de zon gedurende ongeveer 30 seconden deed verdwijnen en de wind bruusk deed ruimen naar noordelijke richtingen vanwaar hij flink aanwakkerde tot 22,9 km/h. De verkoeling was aanvankelijk aangenaam, maar tijdens de avonduurtjes werd het redelijk fris waardoor dat extra truitje voor de terrasjesgangers weer vanonder het stof mocht gehaald worden. Buiten de bewolking tijdens de koufrontpassage kort na de middag, en een drietal Cumuluswolkjes in de late voormiddag bleef het luchtruim zo goed als helder en opnieuw was de "ontbrekende" parameter de neerslag: de pluviometer staat er alweer bijna een volle week werkloos op toe te kijken.
Een meer dan geapprecieerde come-back van het zomerweer zorgde vandaag voor een heel wat vriendelijker weertype dan we gewend zijn. De opklaringen blonken nog niet uit in zelfvertrouwen waardoor het vooral in de voormiddag nog grijs was, maar de erg zachte temperaturen gaven reeds aan dat er grote veranderingen in aantocht waren. Na de middag werden de opklaringen snel breder en kregen we flinke zonnige perioden. De lucht was nog vrij vochtig waardoor er op grote schaal stapelwolken gevormd werden, maar deze deden weinig afbreuk aan het zomerweer en naar de avond toe verdwenen deze weer zodat de zon vrij spel kreeg. Vooral in het westelijke deel van het Malderse luchtruim waren er bijzonder fraaie Altocumulus lenticularis formaties te zien die voor erg fotogenieke uitzichten zorgden, terwijl deze bewolking in de zachte kleuren van de nondergaande zon voor een aangename sfeer zorgde. Deze dag werd uiteindelijk gekenmerkt door temperaturen die zich tussen 17,8 en 28,1 graden ophielden, en een west- zuidwestelijke wind tot 27,4 km/h terwijl de passage van een zwak warmtefront afgelopen nacht nog 0,4 mm neerslag op de teller bracht.
Net als gisteren werden er opnieuw forse stapelwolken gevormd, maar de temperatuursinversie was nog steeds in topvorm zodat deze zich weer gingen uitspreiden tot Stratocumulusvelden. De zon moest er vooral na de middag de duimen bij neerleggen, maar bij temperaturen die opliepen van 9,7 naar 20,4 graden was het ook zonder zon nog best te genieten in de buienlucht. Tijdens de late namiddag trad er opeens een behoorlijke duisternis in doordat de wolken zich dreigend gingen samenpakken, en dit resulteerde even later in een nogal bizarre regenbui met zeer dikke druppels die met veel kabaal op ramen en daken neerkletterden. Hierbij leek het alsof sommige lichtere gebouwen (zoals de serre) begonnen te trillen onder het geplens van de reuzendruppels, maar achteraf bleek dit het gevolg te zijn van een aardbeving van 3,1 op de schaal van Richter met epicentrum net ten zuiden van Waver, die toevallig op hetzelfde moment plaatsvond. Na een korte kennismaking met deze minder gebruikelijke natuurverschijnselen, kreeg het weer terug een doordeweeks karakter: de aardbeving hield op, de dikke regendruppels werden gevolgd door een mals regenbuitje, en daarna volgde een periode met miezerige motregen. Ondertussen was het al avond en zakten de buienwolken als puddingen in elkaar. Een lichtbewolkt, droog en rustig weersbeeld volgde, al zorgde een splinterdunne cirrostratuslaag ervoor dat de lucht een beetje melkachtig kleurde. Ondanks het pittige optreden van de plensbui deze namiddag, bleef het neerslagtotaal beperkt tot een door een losgeraakte batterij onbekende waarde, en met een eerder zwakke zuidwesten wind met snelheden tot 16,1 km/h kan dit over het algemeen nog een erg rustige en 'gewone' weersdag genoemd worden.
Het zag er vanmorgen een stuk vriendelijker uit met opklaringen en een aantal wolkenvelden. Ook de minimumtemperaturen waren vriendelijk met 12,1 graden. De bewolking oogde echter vrij onstabiel, en bestond uit Stratocumulus castellanus en Stratocumulus floccus. Het waren de enige wolkensoorten die zich onder de opvallend diepblauwe lucht vertoonden, maar op sommige momenten waren ze erg talrijk. Tijdens en na de middag wisten sommigen zich tot Cumulus congestus te verheffen, en verscheen er Cirrus densus bewolking vanuit het zuiden en zuidwesten. Er zijn echter geen buien tot ontwikkeling gekomen, en de dichtstbijzijnde onweershaarden kwamen volgens de satellietbeelden een heel eind ten zuiden van de Franse grens tot ontwikkeling. De wolkenband markeerde de overgang naar warme en onstabiele lucht, maar trok langzaam weg naar het zuidoosten waarop een bijna wolkeloze, diepblauwe lucht vanuit het noordwesten haar intrede maakte. De koelere luchtsoort kon hierbij niet verhinderen dat we aangename maxima van 25,7 graden konden optekenen, en de zuidwestenwind slaagde er met haar snelheden tot 20,9 km/h eveneens niet in om het zomergevoel te vergallen. In feite ging het om een golfvormige storing waarvan de Cirrusbanden tot halverwege Nederland reikten terwijl er wat verderop veel stapelwolken werden gevormd en tussen beiden een opvallende wolkeloze band lag. Hoe dan ook, kort voor zonsondergang werd er ook vlakbij de Cirrusband massaal Stratocumulus castellanus gevormd waardoor er al snel overal wolken te zien waren. Gelukkig waren ze bijzonder fraai, en zorgden ze voor een prachtig uitzicht in combinatie met de Cirrusbanden bij zonsondergang. Het bleef bovendien erg zacht zodat het niet beperkt bleef tot visueel genieten. We sloten af met een droog neerslagtotaal van 0,0 mm.
Op een beetje Cirrus en Altocumulus na was er vanochtend nauwelijks bewolking te zien. Dit veranderde echter al snel, want de vochtige, tot 15,1 graden afgekoelde zeelucht gaf in de loop van de voormiddag anleiding tot de vorming van stapelwolken. Deze namen soms dreigende afmetingen aan, maar hadden de neiging om zich uit te spreiden tot Stratocumulus waardoor er geen buien konden tot ontwikkeling komen. In Malderen althans, want op sommige plaatsen en vooral in Nederland bleken de stapelwolken alsnog te zijn uitgegroeid tot pittige buitjes. Ondanks dit alles kon het opwarmen tot een onverwacht hoge 27,7 graden en ging de zon vooral tijdens de tweede helft van de namiddag flink 'steken'. We kwamen ondertussen onder de invloed van een warmtefront terecht wat zich vertaalde in Altocumulusvelden die zich op een zuidwestelijk briesje tot 27,4 km/h naar Malderen lieten drijven. Er zaten bijzonder fraaie undulatusvormen in waardoor de weersfotografen niet met hun vingers hoefden te draaien, en al zeker niet toen alles in vurige kleuren werd gezet door de ondergaande zon. De invloed van het naderende warmtefront werd ook merkbaar aan de langzame afkoeling waardoor dit een zeer aangename zomeravond werd. Vanuit het westen werd de bewolking meer aaneengesloten en verscheen er ook wat Stratus fractus onder, al lijkt het er niet op dat het front nog iets zal toevoegen an de 0,2 mm die er vandaag in de vorm van ochttenddauw is bijgekomen. Wat we dan weer niet van het koufront kunnen zeggen , dat morgen voor een potentieel extreem gevaarlijke situatie kan zorgen in grote delen van de Benelux...
Nadat de temperaturen tot 12,8 graden waren gezakt, zagen we het daglicht in een grijze hemel terugkeren waaruit het af en toe licht regende. De atmosfeer werd in de loop van de dag onstabieler waardoor er een aantal buien opdoken die vooral rond en kort na de middag pittig waren (in Brussel althans). Daarna werd er terug nadruk gelegd op eerder lichte regen al bleef het zwaarbewolkte tot betrokken weersbeeld een constante. Zomerse maxima hoefden we dan ook niet te verwachten en bij 16,4 graden hielden de thermometers het reeds voor bekeken. Er stond behoorlijk wat wind uit noordelijke richtingen, welke het met haar snelheden tot 32,2 km/h herfstachtig liet aanvoelen. Tijdens de avond kwamen we dan weer onder invloed van een indraaiend occlusiefront met zeer veel neerslag erin, maar deze leek het grootste deel van de tijd net ten noorden van ons te blijven. Wel keken we tegen dreigende Altostratusbewolking aan waaruit af en toe dikke regendruppels vielen terwijl het dagtotaal tegen zonsondergang reeds was opgelopen tot 2,8 mm. Na zonsondergang werden we opeens overrompeld door krachtige stortbuien die het neerslagtotaal in één adem bijvulden tot 5,7 mm.
We bevonden ons vanochtend aan de achterzijde van het regengebied wat zich vertaalde in Stratus fractus en Nimbostratusbewolking waaruit het lichtjes regende of motregende. De minima bedroegen 13,4 graden. In de loop van de voormiddag trok het koufrontgedeelte van het systeem over Malderen waardoor de neerslag terug intenser werd en een buiig karakter kreeg. Aan de achterzijde van het koufront werd het rustiger, maar ook dan viel er nog druilerige motregen uit een somber wolkendek dat uit Stratus en Stratus fractus bestond. Het was wachten tot na de middag eer er een aantal opklaringen ontstonden, maar dit werd al meteen afgestraft met onstabiliteiten die zich vertaalden in buien. De bewolkingsgraad die terugliep naar 5/8 steeg weer tot 7/8 en de lucht zag er op sommige momenten erg dreigend uit. De buien leken zich uit Stratocumulus castellanus te ontwikkelen in evenwijdige banden en de mooie valstrepen eronder maakten ze interessant voor een natuurfoto. Voor de zomerliefhebbers was het uiteraard slechts boter aan de galg want de herfst gluurde achter iedere hoek met enerzijds een venijnige zuidwestenwind tot 30,6 km/h, anderzijds de lage maxima van 20,4 graden en natuurlijk ook de regen en het flauwe optreden van de zon. Tijdens de avond werd het weer wat rustiger en bleef het droog met een mengelmoes van Stratocumulus, Cumulus en Cirrusbewolking. De wind zwakte af en we konden het neerslagtotaal van 4,4 mm dus in vrede optekenen.
Er hing vanochtend nog steeds Stratocumulus bij minima van 10,8 graden, maar de bewolking was gebroken en het zag er allemaal lang niet zo slecht uit. De bewolking had eerst de neiging om toe te nemen maar werd naar de middag toe weer dunner en het werd stralend zomerweer bij maxima die 25,3 graden haalden ondanks de nog steeds noordelijke wind. Op het einde van de namiddag was er in het oosten en zuidoosten Cirrusbewolking te zien die zich mooi aftekende tegen de blauwe lucht. Onder de grotendeels open hemel koelde het wel flink af, zeker toen de zon onder was. We sloten alweer af met een neerslagtotaal van 0,0 mm.
We begonnen de dag opnieuw met de nodige regen bij minima van 15,6 graden, maar voor het eerst sinds lang verschenen er dan toch opklaringen tussen de buienwolken. De bewolking ging over in een mix van Cumulus congestus en Stratus fractus en we kregen flitsen van de zon te zien. Na de middag begonnen de buien zich verder te ontwikkelen en kwam het plaatselijk tot flinke stortbuien met onweer waarbij Malderen ook niet ontzien werd. Tussen deze buien waren er dan weer korte flitsjes zonlicht die het deden opwarmen tot 22,4 graden. Op het einde van de namiddag bereikte een nieuwe reeks buien ons en af en toe waren er rudimentaire whalesmouth structuren te zien terwijl de donder af en toe weerklonk. Het zwaartepunt trok echter rakelings voorbij ten zuiden en noorden van ons zodat de neerslag niet veel meer voorstelde. De krachtigste windvlagen deden zich tijdens de buien voor en kwamen meestal uit westelijke richting. Tijdens de late avond zorgden de oplossende en wegtrekkende buien voor fraaie tafereeltjes in het warme licht van de ondergaande zon. De wind viel weg en we konden in alle rust het neerslagtotaal van maarliefst 10,5 mm optekenen.