Vandaag pakten de weergoden een stuk zonniger uit dan gisteren. We begonnen de dag met een vrijwel heldere hemel terwijl er in de loop van de voormiddag slechts enkele stapelwolkjes van geringe omvang tot ontwikkeling kwamen. Wel kregen we in de namiddag steeds meer af te rekenen met hoge wolkensluiers die steeds hardnekkiger werden, maar daar maakte de zon kennelijk niet zo'n problemen van. Nu de avond valt begint ze echter toch stillaan verstek te geven door de overmacht van de voornoemde wolkensluiers die zich ondertussen reeds tot het middelhoge niveau hebben uitgebreid. Op thermisch gebied deden we het zeker niet slecht al hebben we met 24,4°C de zomergrens net niet gehaald. De ochtend was een beetje koel met 12,1 terwijl een noordwestelijk briesje tot maximaal 23 km/h over Malderen streek. Het lijkt er naar uit te zien dat de komende dagen toch enigzins wisselvalliger zullen uitpakken dan vandaag met grotere onweerskansen, maar het blijft wel aan de zachte kant met temperaturen rond 25 graden en regelmatig ruimte voor de zon.
Vandaag tapte het weer uit een heel ander vaatje met vooral lagere temperaturen, veel bewolking en een strakke westenwind. Het vaatje was echter leeg want van neerslag hebben we te Malderen niets gemerkt. Tijdens de voormiddag waren er nog aardig wat opklaringen waardoor het in eerste instantie nog vrij zonnig leek te gaan worden, in combinatie met de warme lucht die nog een beetje achterbleef en voor een zachte nacht en ochtend zorgde en zo het zomergevoel nog even in stand hield, maar al snel werden de gordijntjes hierboven dichtgeschoven en oogde het weersbeeld erg somber en een beetje herfstachtig. Na de middag leek het opnieuw te willen opklaren, maar het was slechts een schijnbeweging van de wolken die niet wilde wijken. We konden uiteindelijk temperaturen tussen 15,9 en 22,3 graden optekenen bij een maximale windsnelheid van 35 km/h. Voorlopig ziet het ernaar uit dat we nog een tijdje zullen moeten verderleven met het mindere weer, al blijven de temperaturen de hele tijd rond de normale waarden voor de tijd van het jaar schommelen. Neerslag zou er vooral op woensdag en vrijdag kunnen inzitten, maar de hoeveelheden blijven beperkt volgens de weermodellen terwijl een terugkeer van de zomer vanaf 24 juli zoals het eerder naar uitzag nu ook onwaarschijnlijk wordt door noordelijke stromingen die daarna het weer zullen beïnvloeden.
Een voorlopig, zoniet het, hoogtepunt van de zomer werd vandaag bereikt. De omstandigheden waren nog steeds dezelfde met diepblauwe, wolkenloze luchten en een brandende zon, maar de luchtaanvoer kwam steeds meer uit zuidoostelijke tot zuidelijke richtingen, en in die richting vinden we een uit de kluiten gewassen onweersgebied waarmee de zuidelijke helft van Frankrijk de voorbije dagen reeds in 't lang en in 't breed heeft kennis gemaakt. Vandaag was het dan de beurt aan Malderen voor een zowel voor de verdorde natuur als de onweersliefhebbers aangename kennismaking hiermee. Nadat we nog even een stationsrecord omver kegelden bij temperaturen tussen 17,7 en een hallucinante 37,9 graden, verschenen de eerste voorbodes kort na de middag in de vorm van Cumulus mediocris. Deze bewolking rukte geleidelijk verder op naar het noorden terwijl er af en toe al een paar massieve Cu congesti te zien waren in de verte. Het geheel werd tijdens de avonduurtjes aangevuld met de klassieke onweers indicatoren als Altocumulus castellanus en Cirrus densus. We kwamen tevens in veel vochtigere lucht terecht waardoor de warmte langer bleef "plakken" en het met de aanwezige bewolking nauwelijks afkoelde. Voorafgegaan door plotse rukwinden kregen we laat op de avond onweer dat op zich niet erg hevig was, maar wel prachtige bliksemontladingen opleverde. Het onweer, gevolgd door nog een tweede onweer vanuit het zuidwesten, was uiteindelijk goed voor 1,8 mm verse neerslag: eerder een druppel op een hete plaat dus, maar beter dan niets. De rukwinden die aan de buien voorafgingen, haalden maximaal 38,6 km/h, en dit uit oost- zuidoostelijke richtingen.
Weerom helder weer tijdens de vroege ochtend waarbij zich boven de velden terug aardig wat nevel en lokaal zelfs mist vormde. Deze werd snel opgeruimd door de krachtige zon en overdag verschenen weer onze stapelwolken die vooral na de middag erg dreigende afmetingen gingen aannemen. Net als gisteren bleven we te Malderen echter van buien gespaard en konden we regelmatig genieten van flinke zonnige perioden, zeker in de late namiddag en avond toen de bewolking weer volledig oploste en we vervolgens een heldere avond beleefden. Samen met de stapelwolken kregen we vandaag ook wat Cirrostratusbewolking te zien, waarschijnlijk de eerste voorlopers van een depressie die nu nog ten zuiden van ons zit maar morgen over ons land naar het noorden zal trekken met daarbij de nodige regen en buien. Voordat het zover is kunnen we echter nog van een rustige avond genieten als afsluiter van een dag die zich kenmerkte door temperaturen tussen 11,5 en 27,1 graden, een zuidoostelijke stroming met snelheden tot 19 km/h en een neerslagtotaal van 0,0 mm.
Deze dag begon in een herfstachtige sfeer toen het vanochtend regende en motregende uit een erg somber ogende Stratuslucht. Wel was het bijzonder zacht met minima die niet eens beneden da 15,7 graden zakten. Nog voor de middag ging de Stratusbewolking over in Stratocumulus waartussen al snel de eerste opklaringen verschenen. De zon priemde steeds vaker door de wolken in de steeds breder wordende opklaringen, maar ondertussen trok de zuidwestenwind flink aan waardoor de namiddag werd gekenmerkt door een erg irritant, stormachtig weertype. De rukwinden liepen op tot 45,1 km/h waarbij de werkelijke waarden wellicht nog een stuk hoger liggen door de beschutte omgeving van het weerstation. Halverwege de namiddag werden de vlagerige rukwinden even onderbroken door een korte maar felle stortbui met erg dikke druppels, maar meer dan 0,6 mm bracht dit niet op. Nieuwe regenbuitjes dienden zich later in de namiddag aan, maar deze bleven beperkt tot een paar verdwaalde regendruppels terwijl het bulderend geraas van de stormwind op de voorgrond bleef. De temperatuur werd er een beetje door onderdrukt zodat het ondanks de hoge minoma van vanochtend niet warmer werd dan 21,5 graden. De wolkenlandschappen waren niettemin prachtig (Cumulus fractus, Cumulus congestus en in het noorden zelfs een volwassen Cumulonimbus met onweer in Nederland) Tijdens de avond werden de opklaringen steeds breder en volgde er zelfs een korte heldere periode, maar dit werd al snel gevolgd door uitgestrekte Stratocumulusvelden die vanuit het westen weer kwamen opzetten. Helemaal op het einde van het etmaal leverde dit nog een beetje regen op, maar daar bleef het ook bij, en dit voegde ook niets toe aan het neerslagtotaal van vandaag.
Zoals verwacht is het afgelopen nacht inderdaad weer gaan regenen, doch de enorme intensiteit kwam als een echte verrassing voor de Malderse bevolking. Een blik op de radarbeelden leerde ons dat we ons in de kern van de zwaarste regenbui die in West Europa actief was, bevonden. Al even verrassend was dat er zich geen onweersverschijnselen voordeden tijdens de wolkbreuk, welke een intensiteit van 65 mm/h haalde en goed was voor 9,0 mm. Bij het aanbreken van de dageraad werd het moerassige landschap weer opgefleurd met een aantal opklaringen die zich in de met Stratus en Stratus fractus bedekte hemel vertoonden. Hierbij was het naar een nog steeds vrij zachte 14,5 graden afgekoeld. Zodra de zon wat hoger aan de hemel was geklommen, deed de convectie de aanwezige bewolking overgaan in Cumulus, terwijl er Stratocumulus werd gevormd (uitspreiding). Beiden tekenden zich af tegen een opvallend diepblauwe hemel, maar de nog steeds erg venijnige zuidwestenwind zorgde ervoor dat het zomergevoel nog niet helemaal tot ons kon doordringen. De snelheden liepen op tot 40,2 km/h, maar tijdens de late namiddag leek hij toch min of meer uitgeraasd te zijn, en konden we genieten van vrij aangenaam weer bij temperaturen die naar 21,5graden stegen. Tijdens de avond kregen we het ene moment Cumulus en Stratocumulus te zien, het andere moment zeer brede opklaringen en dan weer eerdergenoemde wolkensoorten. Vanuit het westen kwam wat Cirrusbewolking opzetten, waarin we vervolgens het laatste schemerlicht van de ondergaande zon zagen vervagen.
De zomerwarmte was vandaag weer terug van weggeweest en zorgde ervoor dat de minima om te beginnen al een stuk zachter waren dan gisteren met 11,9 graden. In de diepblauwe en wolkeloze lucht ging het kwik al snel de hoogte in en de sfeervolle nevelslierten die vanochtend over de velden hingen waren dan ook al snel weggebrand. Na de middag verscheen er in het westen en noordwesten een redelijk scherp afgetekende band van Cirrusbewolking die de voorste begrenzing was van het slechte (lees: koelere en vochtigere) weer dat zich niet eens zo ver van hier bevond. De wolkenband veroverde langzaam maar zeker het binnenland, al kon ze niet veel veranderen aan de nog steeds brandende zomerzon. De opwarming bracht ons dus zonder veel problemen op een tropische 30,9 graden en de wind was vrij zwak met maximaal 16,1 km/h uit het noordwesten. Achter de Cirrus band bevonden zich nog steeds diepblauwe stukken maar er bleef verspreide sluierbewolking en wat condensatiesporen zichtbaar welke voor een kleurrijke zonsondergang zorgden. Er volgde een aanvankelijk erg warme avond, maar wie zich niet haastte om ervan te genieten moest alsnog rekening houden met een flinke afkoeling die zich later op de avond inzette. We sloten uiteraard af met een neerslagtotaal van 0,0 mm en de grond lag er weer even droog en stoffig bij als voor de buiige week die we achter de rug hebben.
De heldere hemel leek het begin van een stralende zomerdag te zijn, maar vanuit het westen kwam al snel Cirrus, Cirrostratius, Altocumulus en Stratocumulusbewolking opzetten. Later werden er ook nog een stapelwolkjes gevormd maar niets kon voorkomen dat het alsnog een redelijke voormiddag werd. Pas in de namiddag kregen we met gesloten bewolking te maken terwijl het korte tijd later ging regenen. Ook nu stelden de hoeveelheden weinig voor en zaten er ook droge perioden tussen. De bewolking bestond meestal uit dikke Altostratus en wat Stratocumulus castellanus eronder. In het noordwesten was de hemel steeds lichter gekleurd daar de neerslag te maken heeft met een depressie die net ten zuidoosten van ons bleef ronddraaien. Doordat alles min of meer geblokkeerd zat tussen deze depressie en oprukkende storingen op de oceaan stond er ook erg weinig wind en de snelheden bleven voor de verandering dus beperkt tot 11,3 km/h uit het zuid- zuidwesten. Door de krachtige zonneschijn was het rond de middag erg warm met maxima van 21,7 graden, en dit tegenover de minima die met 11,9 graden nog steeds aan de frisse kant waren. Tijdens de avond zorgde een combinatie van regenval, zonneschijn uit de opklaringen in het noordwesten en volledige windstilte voor een soort van tropisch regenwoud- gevoel waarmee we het neerslagtotaal van 0,8 mm konden optekenen.
Het was vanochtend nog steeds winderig en guur terwijl er veel Stratus fractus bewolking hing. Met temperaturen boven 15 graden was het nochtans alles behalve koud. Overdag ging de Stratus fractus over in Cumulus en op de radar konden we toekijken hoe krachtige buiengebieden over Nederland trokken met onweer en wolkbreuken. De buiigheid breidde zich geleidelijk uit naar het zuiden waardoor we ook in België uiteindelijk met nattigheid geconfronteerd werden. Zo waren er kort na de middag een paar stevige buien in Brussel die samen met de tot 40,2 km/h uithalende west- zuidwestenwind en de aangevoerde polaire lucht niet meteen uitnodigden tot een zwempartijtje of topless zonnen. Tijdens de eerder schaarse opklaringen kon het nog opwarmen tot 20,8 graden al lagen de gevoelstemperaturen een flink stuk daaronder. De buien kregen tijdens de namiddag de neiging om zich in een lijn te organiseren die slechts langzaam opschoof en onderandere in Malderen voor buien zorgden die elkaar snel opvolgden (afzonderlijke buienkernen in die lijn). Uiteindelijk trok de buienlijn zich terug in zuidelijke richting, en werd het definitief rustig en droog met een paar kleine opklaringen. De aangevoerde lucht werd echter steeds kouder waardoor we een zeer onaangename en kille avond ingingen waarbij we nog van geluk mochten spreken dat de wind ondertussen grotendeels is weggevallen. De bewolking bestond uit een mengeling van Stratocumulus, Stratus fractus en Cumulus congestus en we konden uiteindelijk een neerslagtotaal van 2,6 mm optekenen voor deze ruige herfstdag. De minima werden pas tegen middernacht bereikt met 14,5 graden.
Alle bewolking is afgelopen nacht verder opgelost waardoor we vanochtend onder een staalblauwe zomerlucht ontwaakten. Dit gebeurde bij minima van 16,6 graden en door de droge aflandige lucht werd er ook maar nauwelijks dauw of nevel gevormd. De zon won al snel aan kracht in de heldere lucht waardoor de thermometers prompt weer uit hun dak gingen. Op het einde van de voormiddag werden er wat stapelwolkjes gevormd die erg klein waren en zich op zeer grote hoogte leken te bevinden. Ze vormden geen bedreiging voor het mooie zomerweer, al werden ze na de middag wat groter en talrijker zodat het er als een typische Belgische zomerlucht ging uitzien. Met atypische temperaturen weliswaar, want bij maxima van 29,8 graden was er aan warmte geen gebrek. De wind was wel wat prominenter aanwezig dan de voorbije dagen, wat mogelijk al een eerste teken is van een zwak koufront dat richting Lage Landen is komen afzakken en de komende nacht voor extra bewolking zal zorgen. Voor het zover was, konden we echter nog genieten van een aangenaam zachte zomeravond waarin we het voor de planten onaangename neerslagtotaal van 0,0 mm konden optekenen.
Het onweerscomplex is uiteindelijk net ten westen van ons doorgetrokken waardoor het is droog gebleven. We bevonden ons nog steeds in zeer warme lucht waardoor we afgelopen nacht verbluffend hoge minima van 22,0 graden konden optekenen. En zodra de zon op was warmde het weer razendsnel op waardoor het binnen de korste keren niet meer te houden was van de warmte en zelfs de wind geen verkoeling meer kon brengen ondanks haar vlagerige karakter. In het zuidwesten kwam een band van Cirrostratus opzetten met wat Altocumulus castellanus eronder en leek er verkoeling in de maak te zijn, maar de zon ging er bijna onverminderd doorheen en het bleef dus drukkend warm. Dan klaarde het weer op en noteerden we al vlug maxima van 33,2 graden. Maxima inderdaad, want het warmde niet meer verder op daar een volgende band met Cirrostratus al snel dikker werd en overging in Altostratus. De wind die eerst nog uit het zuidoosten kwam draaide opeens naar het zuiden tot zuidwesten en het werd meteen ruim vijf graden koeler op enkele minuten tijd. Wat we nu kregen was een luchtig, aangenaam maar zonloos weertype onder een betrokken hemel met Altostratus en Altocumulus castellanus. Daarna werd de bewolking weer wat dunner maar in het zuidwesten verscheen opeens een buienlijn waar onweer opzat waardoor we werden verrast door een kort maar (vrij) pittig regenbuitje. Er waren ook een paar flinke dreunen hoorbaar maar van noodweer was in de verste verte geen sprake. De zon kwam er weer even door al bleef het luchtruim volzitten met Altostratus en Cirrostratus. Deze werd dikker en de Altocumulus castellanus wolkjes die eronder hingen wisten het later op de avond weer tot buitjes te schoppen met dikke druppels maar geen onweer. Wat nog het meest opviel was het wegvallen van de wind. Daar waar het overdag erg vlagerig was hing er nu een doodse stilte en het ging hierdoor ook drukkender en warmer aanvoelen voor zover de regenbuitjes daar geen verandering in brachten. Boven Frankrijk lag een volgend en actief onweerscomplex op ramkoers en dit zorgde later op de avond toch nog voor bliksemflitsen en gerommel in het zuidwesten. Het zwaartepunt van het onweer trok echter rakelings ten westen van ons weg terwijl we enkel een uitloper meekregen die goed bleek te zijn voor een dagtotaal van 0,3 m