Ook succes daarmee. Een burn-out heb ik gelukkig nog niet gehad 
. Maar naar het schijnt is het pittig, vergelijkbaar met een depressie, een collega van mij kent iemand die dat gehad heeft. Ze kon op een ochtend niets meer. Volgens mij, en dat is mijn bescheiden mening, vragen we teveel van onszelf en vraagt de omgeving minstens evenveel. Dat kan niet blijven goed gaan.
Als ik een ding geleerd heb uit alle uitdagingen die tot nu toe in mijn leven kwamen (en soms blijven hangen omdat ze 't zo naar de zin hebben ) is dat het nooit 'erg' blijft of somber of energieloos. Er zijn altijd die opgaande en neerwaartse bewegingen. Nu heb ik de indruk dat ik terug vooruit aan het kijken ben maar er zijn nog (te) vaak momenten dat ik omkijk. Of nodeloos dingen meezeul. Ik probeer mezelf dus ook ervan te overtuigen dat het enige wat je over het verleden kunt zeggen is dat het voorbij is. Uiteraard is dat niet simpel. Ik denk dat als iedereen zou kunnen loslaten het leven een pak gemakkelijker zou worden.
Naar jezelf blijven luisteren is belangrijk. Ik schop soms om mij heen als een wildeman, ben waarschijnlijk mentaal veel ouder dan ik in werkelijkheid ben. Er is dan ook al wat miserie op me afgekomen. Maar het heeft geen zin om mij daartegen te verzetten. Het is gebeurd en daarmee is de kous af. Ik denk dat ik nu pas tot een leeftijd ben gekomen om alles een plaats te geven, en mezelf echt te leren kennen. Maar dat meezeulen, ik probeer het niet te doen. Of gewoon te laten zijn (magisch zinnetje, lijkt poepsimpel ). Al ben ik er nog niet helemaal achter hoe ik al die verbittering kan omzetten in levenservaring. Al voel ik me tegenwoordig vaak beter. Maar op sommige dagen, zoals vandaag, voel ik me gewoon compleet zwak. Een mens zijn we en blijven we tenslotte.
We denken vaak dat we moeten veranderen maar een mens verandert niet gemakkelijk. Ik denk dat we er eerder komen door ons totaalpakket te aanvaarden: met de goede en minder goede kanten (ik vermijd hier bewust het woordje 'slechte'). En vooral: niet te negatief tegen jezelf praten. En dat doe ik nu al wat minder. 'Het venijn zit 'm in het brein', zeg ik vaak. Het hart weet meer.
Sterkte! Je komt er wel!
.