Vanmiddag hoef ik niet als coach kleumend en nat langs het veld te staan of in een lekkende en windvangende dug-out. Het veld 'uit' in Giethoorn is niet bespeelbaar blijkbaar. Lekker bij de open haard met een boek. Word ik ouder?
Voetballen in koud en nat weer is vaak geen pretje. Als rasechte schaatser heb ik wel wat kou getrotseerd. (bijv. 14 januari 1987 de Wheerribentocht geschaatst). Echter nooit lang koud gehad met schaatsen. Maar voetbalwedstrijden in waterkoud weer; regen en wind of natte sneeuw. Die komen aan. Knalrode billen en daar dan ook nog een bal of een schop tegen. In die tijd had je in de pauze ook geen droog shirt ter beschikking. Bikkels misschien? Nou, ik vond dat maar niets. We voetbalden toen ook nog wel eens met een maillot van je vriendin/vrouw aan. Dan praat ik wel over de 70er en 80er jaren. Bagger blubbervelden. Tochtige kleedruimtes en geen warm water om je te douchen. Trouwens de langste winterstop die ik heb gehad was van 25 november 1978 tot 24 maart 1979 en tot in mei waren de velden bruin (met vaak nog bulten sneeuw naast de lijnen) En dan denk ik niet eens aan de toeschouwers die aan de kant staan te blauwbekken. Zo 'n 3 jaar geleden in de Kuip in de natte sneeuw Feyenoord -PSV vergeet ik ook niet. Na 3 uur rijden naar Steenwijk nog niet warm. Respect voor mijn ouders die toch wel kwamen kijken.
Dus aan alle ouders die langs de kant staan in de regen, wind en kou: Als spelertje wil je toch niets liever en vergeet je je eigen ellende, zeker als je daarna onder de warme douche staat.
