Wie mijn winterverwachting heeft gelezen, weet dat ik een kwakkelwinter verwacht. In dat kader waren zondag en maandag een leuke en verrassende realisering van dat begrip: winterse toestanden die helaas ook weer snel voorbij zijn. En wat een pak sneeuw! Ik begrijp goed de opwinding op dit forum al moet ik erbij zeggen dat ik op mijn leeftijd iets minder enthousiast begin te worden, met name vanwege de praktische consequenties voor werk en vervoer.
Zondag vertrok ik vanuit Dordrecht om 13 uur met de auto richting Rotterdam. Een prachtige wereld, alles wit, sneeuw die overal aan blijft plakken. Foto's voor je kerstkaarten kon je zo maken. (Heb ik niet gedaan). Rijden bij die sneeuw is best te doen, mits je je snelheid aanpast en zonder remmen door de bocht gaat. Ik ga dan ruwweg uit van halveren van de snelheid. Ook op de snelweg was dat nodig. Sommigen vinden het dan op de ingereden en enigszins natte sneeuwkoeken normaal om 70 te rijden. Zij liever dan ik.
In mijn tuin mat ik ongeveer 8 cm sneeuw aan het eind van de zondagmiddag. Ik geniet daar nog steeds van en enige opwinding voelde ik ook toen maandag opnieuw eenzelfde hoeveelheid werd aangekondigd. Ik besloot om met de bus en trein (ipv vouwfiets en trein) naar Dordrecht te gaan. Op de terugweg had ik de indruk dat in Rotterdam nog meer sneeuw lag dan in Dordrecht, naar schatting 10 cm nieuwe sneeuw. Lopend vanaf de bushalte naar huis banjerde ik heerlijk door de verse sneeuw. Kan iemand mij uitleggen waarom dat zo mooi is? Voor mij geldt dat het ook veel herinneringen oproept aan mooie winters, maar dat is niet alles. Het sneeuwtapijt dat alles afdekt blijft iets magisch houden en misschien is die magie zo sterk omdat we dit zo weing meemaken.
Kortstondig genieten dus, want daarna overheersten de ongemakken: slecht befietsbare straten, gladheid in de avond en vandaag dat druilerige dooiweer. Ik ontdekte trouwens dat in de dakgoot tussen ons huis en dat van de buren een behoorlijk massa sneeuw was ingegleden. Ik vraag me af of dat problemen met binnenlekkend water kan oplerveren. Tot nu toe hab ik daar nog niets van gemerkt en hoop maar dat het zo blijft. De dakgoot inklimmen en sneeuwruimen zie ik ook niet zo zitten.
Zo beleefden we de eerste capriolen van deze winter. Het zal niet alles zijn en ik hoop dat er een volgende keer een vriezend vervolg aan gaat komen. Echte winter, met vorst over de sneeuw en een serie ijsdagen. Sneeuw die blijft liggen en nog een keer schaatsen. Het begrip kwakkelwinter staat voor mij voor een winter die geen stabiel winterweer geeft. Dat wil zeggen: op schaatsen heb ik niet zo veel hoop deze winter. Maar ik laat me graag verrassen! 
Groet,
Cees
Plaatje van maandagavond, niet zo scherp, want uit de hand genomen in het donker.
