Nog niet zo lang geleden was hij er opeens.
Nooit was er een kwaad woord van hem te horen,
en altijd luisterde hij stilzwijgend als je wat te zeggen had.
Hij was er, en hij stond ergens voor.
De buurt fleurde op door zijn aanwezigheid.
Nu is hij er niet meer.
Barbaars vermoord, hier, achter mijn flat!
Eerst werd hij onthoofd, het hoofd bleef naast zijn lichaam liggen.
Even later werd ook zijn lijf doormidden gespleten.
En waarom?
Waarom? Waarom? Vraag ik me af.
Hij had een koud hart, schreeuwde de dader naar me toe.
Ik was getuige van deze laffe daad, politie bellen kan ik niet,
bang dat de dader ergens de komende tijd weer terug in de buurt komt.
Getuige zijn van een moord, kom ik dat nog wel te boven?
Zal ik ooit de dader kunnen vergeven
dat hij de moord hier voor de deur pleegde?
Ik weet het nog niet, heb een raar gevoel,
en blijf steeds bang voor een terugkeer van de dader.
Ik heb wel foto's kunnen maken. Van het moment dat hij hier kort geleden kwam. En van het moment dat de moord werd gepleegd.
Hopelijk zijn de foto's niet te schokkend voor jullie.
Foto's staan verder naar beneden om jullie niet meteen de schokkende beelden onder de ogen te laten hebben. Verder naar beneden scrollen is
op jullie eigen verantwoordelijkheid.
Foto 1, Maandag 24 januari 2005:
Zeker een uur lang heeft dit jochie alle sneeuw van het gras geschraapt om toch
maar een sneeuwpop te kunnen maken.
Foto 2, Donderdag 27 januari 2005:
Waar ik al bang voor was gebeurde dan ook.
Hij werd onthoofd door de Dooi.
Foto 3, Donderdag 27 januari 2005:
De Dooi kent totaal geen medelijden. Na de onthoofding vindt de Dooi het ook nog nodig
om hem in tweeën te splijten.
Quote selectie