waarom standvastige blokkades boven skandi land in de kern winter bijna niet meer mogelijk zijn.
Welk mechanisme zit daar achter, of is het echt een kwestie van puur pech hebben.
Eerlijk gezegd geloof ik niet meer in dat laatste maar het antwoord weet ik ook niet.
Ik denk eerlijk gezegd dat het een kwestie van beide is. We hebben volgens mij pech dat de mechanismen die een Scandiblokkade veroorzaken al geruime tijd afwezig blijven. Ik denk dat daarvoor een aantal parameters gelijktijdig moeten optreden en dat blijkt de laatste jaren toch afwezig te zijn. Hoewel we in 2013 nog zo verschillende blokkades hadden (die van maart was toen één om U tegen te zeggen). Maar na maart 2013 dus bijna 5 jaar niets meer van dat.
Waarom dat zo is weet volgens mij niemand, maar het kan zomaar weer terug zijn. Bepaalde winterpatronen blijken voor meerdere jaren een zekere mate van persistentie te laten zien, blijven vervolgens meerdere jaren compleet weg, om dan plots toch weer terug te keren.
Ik noem een ander voorbeeld. Hoe lang is het geleden dat we tijdens de maanden december-februari nog eens een écht klassiek en persistent Bartlett hoog boven het continent hebben gehad (sommigen noemen zoiets een "Stinkhoog") ? Bij mijn weten moeten we daarvoor al teruggaan naar de winters van 2007 en 2008, enkele korte fases (bv. februari 2015) daarna niet te na gesproken.
En voor die winter van 2007-2008 denk ik dat we tot W 1992 en W 1993 terug moeten gaan voor langdurige Bartlett toestanden. Het lijkt mij dus een vrij zeldzaam fenomeen, maar het komt duidelijk ook geclusterd voor, wat aangeeft dat die patronen gedurende enkele jaren persistent kunnen zijn, om daarna weer voor langere tijd te verdwijnen.
Volgens mij is de vorming van standvastige Scandiblokkades evenzeer een persistent (over meerdere jaren) fenomeen en het verklaart dan ook dat Grote Winters bij ons geclusterd voorkomen. In die klasse: 40-41-42 / 85-86-87 / 96-97.