Afgelopen woensdag om 01.15 uur de wekker. Tegen alle meteorologische adviezen in stroomt het bloed waar het niet gaan kan en om 01.45 uur exact stond de motor warm te draaien bij Timo voor de deur. De parameters voor zwaar weer waren dusdanig dat we dit niet konden laten lopen met de ogen dicht. Op dinsdagmiddag na het binnen komen van de 06Z-runs nog wel eerst de risico’s samen besproken. De risico’s op het mislukken met name. Een zeer hoge treksnelheid wat goed positie kiezen lastig maakt, zeker als je uit de noordwesthoek van het land vertrekt, en de kans dat de puzzelstukjes net niet goed in elkaar vallen zouden het niet makkelijk maken. Geen organisatie, geen onweer en alleen harde wind fotografeert vrij lastig ’s nachts. De uiteindelijke beslissing viel, toen in de middagguidance van het KNMI een nagenoeg precieze omschrijving van de parameters verscheen zoals ik zelf maandagmiddag al op weerwoord plaatste. Een teken van boven.
Kortom, een verwacht plaatje dat ik me moeilijk kan heugen in de wintermaanden en dus tijd om de spullen te verzamelen.
We besloten bij vertrek om richting Beesd te rijden om daar de actuele kaarten nogmaals te bekijken. Het koufront zou tegen 03.00 uur voor de kust liggen, dus dan hadden we nog zeker een driekwartier de tijd om vanaf daar een kleine 80 km in (zuid)oostelijke richting te verplaatsen mocht dat nodig zijn. Na de ring van Amsterdam echter al zeer zware regenval en een flink aantrekkende wind. Toen op de A2 richting Utrecht de auto bijna niet meer binnen de belijning viel te houden, toch maar even een kleine tussenstop. Terwijl Timo een stevig ontbijt samenstelde constateerde ik dat het koufront meer dan een half uur eerder boven land was gekomen dan gepland. Het besef dat een frontpositie niet meer haalbaar was zorgde toch voor enige teleurstelling. Gelet op de actuele kaarten zou Nijmegen of Venlo een leuke positie betekenen, maar gezien de eigen (verkeers)veiligheid absoluut niet meer te doen. Stick to the plan, we gaan naar Beesd.
Gezien de schuine ligging van het front en de trekrichting meest oost komen we heel even voor het koufront uit. In Beesd aangekomen kunnen we kort even droog koffie halen, maar moeten al snel de auto weer in die handig achter de shop van het tankstation in de luwte staat opgesteld. Een werkelijke zondvloed daalt vervolgens op ons neer en de wind trekt zo hard aan dat vrachtwagens bijna stapvoets voorbij komen. Ondanks dat onweer mijn voorkeur heeft was deze kortstondige burst fantastisch om ‘buiten’ mee te maken. Helaas voor veel mensen minder pret, bijvoorbeeld voor de vrachtwagenchauffeur die achter ons moet stoppen omdat het complete dak van zijn aanhanger was losgescheurd.
Later blijkt dat we betreft de hoogste windsnelheid een schot in de roos hebben gemaakt.
Het koufront trekt verder oostwaarts en wij bezinnen ons op de rest van de nacht. Op de Noordzee ontstaat een nieuw buiencomplexje wat snel in hoogte lijkt te winnen. We kiezen positie daar waar we op de waarschijnlijk zuidelijke ontwikkeling van het complex het beste kunnen anticiperen. Ons bewust dat de voorwaarde voor een nieuwe buienlijn klein zijn. Wederom langs de A2, maar nu net voorbij Utrecht houden we stand. Zo kunnen we de boel rustig in de gaten houden en alle kanten op.
Het buiencomplex lijkt zich lineair te gaan ontwikkelen en zoals verwacht de nieuwste ontwikkelingen zuidelijk er van. Ter hoogte van Vianen wordt ons nieuwe uitkijkpunt en de voorgeprogrammeerde TomTom biedt daarvoor handig uitkomst. Het wordt de Lekdijk bij Molenbuurt, 270 graden zicht van noordwest tot noordoost. Beetje luchtvervuiling van met name Nieuwegein, dat wel. De bui is ondertussen uitgegroeid tot een aardig lijntje, alleen onweer ontbreekt vooralsnog.
Tien minuten later staan we elkaar highfivend toe te roepen dat ‘we hem hebben’. Het is die fetisj waar Gijs later die avond bij Jinek over sprak, die telkens weer zo’n adrenalinekick geeft. Vlak voor onze neus ontstaat de eerste ontlading. Helaas de instellingen nog niet helemaal goed staan, beetje overbelichte bliksem. Ik kan de foto onmogelijk opnieuw maken, dus het raw-bestand is een beetje bewerkt om toch nog wat te kunnen laten zien.
Timo besluit daarna verstandig vanuit de auto foto’s te gaan maken, terwijl ik me nog enkele minuten buiten waag. En dan komt altijd het moment, hoe lang blijf ik gehurkt achter mijn auto zitten? En na elke foto maken we er snel nog eentje. Uiteraard op tijd terug in de auto gaat het vervolgens binnen 10 seconden compleet los. De wind gaat zo heftig tekeer tijdens deze hagelbui dat de auto werkelijk staat te schudden boven op de dijk. Ik kan mij maar één ding bedenken, we moeten zo snel mogelijk van deze dijk af. Het stuur bijna niet meer te houden draaien we na 20 seconden een zijweg naar beneden in, om te schuilen achter de dijk. Wat ging dit ongelooflijk hard! De windsnelheid lag serieus nog hoger dan twee uur eerder bij Beesd, waar Herwijnen toen 122 km/u noteerde. Dit in combinatie met enkele seconden pittige hagel en een schuddende auto maakte het zowaar een beetje eng. Tijdens het korte wachten onder aan de dijk legde de dashcam nog onderstaande beelden vast, gepubliceerd als gif-bestandje. De hagel was voorbij en de wind was op dat moment al relatief rustiger geworden. De hele burst duurde volgens de videobeelden al met al een kleine 15 seconden, voor mijn gevoel duurde het enkele minuten.
Zie mij schrikken, haha.
De gele ‘jasjes’ die wij dragen, is trouwens niet ons clubkostuum maar zijn veiligheidshesjes die we bij het fotograferen in het donker langs de weg altijd dragen.
Radarbeelden van die tijd:
Nog een kleine rondje gereden vervolgens, en her en der wat schade tegengekomen. Vooral aan de natuur (veel takken op de weg, wel zeer plaatselijk) en een groot bord aan de dijk dat sneuvelde.
Vervolgens met een korte tussenstop weer terug naar huis. Al met al een enerverende en spannende nacht waarbij we verschillende extreme natuurverschijnselen hebben mogen meemaken. Ik ben blij dat ik er mijn bed voor uit ben gekomen, dit was een goede en veelbelovende start voor het seizoen 2018.
Bij thuiskomst valt ons iets op aan de laatst gemaakte foto’s vanuit de auto, helaas net achter de rechter boom. Gisteren vroeg ik om de doppler radarbeelden van onze positie, helaas heb ik daar geen reactie op gekregen. Het is slecht te zien, maar in combinatie met het landschap van de trekrichting, de kaarten (wolkenhoogte zuidkant buienlijn groeide in 20 minuten van 2km naar 5/6 km hoogte) en onze eigen waarnemingen sluit ik een verregend hoosje dat ons recht heeft getroffen niet uit, al ben ik zeker niet overtuigd (mede gezien de verdere omstandigheden). Oordeel zelf zou ik zeggen. Wij hebben in ieder geval een gave nacht gehad!
