Deze winter blinkt weer uit in één patroon namelijk een westcirculatie. Net zoals alle winters sinds 2013. Ik krijg het idee dat die westcirculatie hardnekkiger is dan ooit tevoren. In zachte winters vóór 1988 kon ik me herinneren dat er altijd wel een korte of langere vorstperiode was temidden van al het depressiegeweld. Nu liggen wij voor winterweer geografisch uitermate slecht. De Atlantische Oceaan is de laatste 5 winters de grote winnaar. Maar die oneindige trein aan depressies zal voor menigeen zo langzamerhand een doorn in het oog zijn waaronder ikzelf. Vóór 1988 lag de Noordpool er goed bij, ik kon me destijds goed voorstellen dat door de temperatuurtegenstellingen die westcirculatie vaak genoeg de kop opstak. Nu in 2018 ligt die Noordpool er zeer dramatisch bij en zou je verwachten dat de temperatuurtegenstellingen in de oceanen de westcirculatie aan banden zou leggen. Het tegendeel is waar. Waarschijnlijk bepaald niet alleen de oceaan of er een westcirculatie optreedt maar tevens de verafschuwde polar vortex aan de andere kant van de oceaan. Steeds dat terugkerende patroon elke winter baart mij zorgen als je winterliefhebber bent. Nu de opwarming overduidelijk de Noordpool en andere gebieden op aarde teistert vraag ik me soms af wat er moet gebeuren om die hardnekkige westcirculatie te breken of in ieder geval weer te verzwakken. Ik begrijp inmiddels dat die koude stratosfeer een grotere invloed uitoefent op de luchtdrukverdeling dan de oceaan blijkbaar. Hoe graag ik ook zie dat er een kentering komt in de westcirculatie zie ik het tegendeel gebeuren: maandenlang de ene na de andere depressie. Dat de opwarming steeds verder gaat is wel duidelijk maar komt er wellicht een moment dat de opwarming ook de westcirculatie breekt of laat verzwakken? Hopelijk wel maar als daar teveel opwarming voor nodig is vrees ik dat er helemaal geen kou meer is straks om hier winter te krijgen...