Eigenlijk krijg je het beste gevoel voor ijs als je er zelf een paar keer doorgezakt bent. Op zich is dat niet zo erg, als je er maar weer uit kunt komen (zelf of met hulp van je schaatsmaatjes) en als je maar snel droge kleren aan kunt doen. Ik denk dat het me wel een keer of acht verkomen is, natuurlijk steeds weer op een andere manier. En natuurlijk gingen we op school 'schotsje springen', dat ging vreemd genoeg altijd goed.
Amsterdam Osdorp ca 1972? Door dun ijs gezakt langs zonbeschenen oever.
Sloten NH 1977?, Over ijs wat over de volle breedte te dun was. Daarna nat naar huis fietsen.
Botshol, 1977? Over ijs wat over de volle breedte te dun was.
De Vecht, 1979. Van onder af aangetast ijs (stroming? kwel). Mijn vader zakte als eerste door het ijs. Ik daarna bij een reddingsaktie. Met moeite er op eigen kracht uitgekomen. Ijspriemen hadden we toen nog niet.
Amsterdam, 1980. Door papperig dooiijs. (moet je ook een keer proberen)
Amsterdam Buiten-IJ. IJs opengetrokken door de scheepvaart en daarna weer dichtgevroren. Volkomen onverwacht en met flinke snelheid. Ik hield er zelfs een snijwond aan over. Er uit getrokken en daarna verder geschaatst, want het was mooi weer.
Waterland, ca 1990. Sloot lang de dijk door kwel of stroming.
De Wieden, ca 1995. Door dun ijs op een dichtgevroren windwak. Door tegenlicht totaal niet gezien. Er uit getrokken en opgewarmd in het café. Daarna verder geschaatst (met ijskoude voeten). Tegenlicht bij ijs met wisselende dikte is een erg slechte combinatie. Het is dan vrijwel niet te beoordelen. Beter maar in de sporen blijven, voor zover die te zien zijn.
Ik vind het jammer als mensen alleen maar ontmoedigd worden om het ijs op te gaan. De boodschap moet zijn: let goed op, ga niet alleen, ga na hoe het ijs zich gevormd heeft, zorg dat je jezelf kunt redden, ga niet naar onbereikbare plekke als het onbetrouwbaar is, neem droge kleren mee.
Maar vandaag en morgen zijn niet de beste dagen om door het ijs te zakken. De lage gevoelstemperatuur maakt het zelfs erg gevaarlijk.