Vandaag is het langgehoopte sneeuwdek er dan toch nog gekomen, zij het dan in light - versie want de meetlat zonk slechts twee centimeter weg in het witte goedje. Toch leverde dit pittoreske winterplaatjes op. Er viel in het eerste deel van de voormiddag nog lichte motsneeuw maar daarna werd het droger en in de loop van de dag kreeg het sneeuwdek het lastig door de licht positieve temperatuur en de zon die moeizame pogingen deed om door het wolkendek te breken. In de late namiddag lukte dat even wanneer er opklaringen vanuit het noordoosten binnendreven, maar ondertussen heeft de bewolking opnieuw het volledige luchtruim in beslag genomen terwijl er nu en dan zelfs een miniatuurvlokje naar beneden dwarrelt. Er was weinig temperatuurverschil vandaag, het vroor vanochtend -0,7 graden, overdag werd het +0,9 graden en ondertussen is het weer -0,4 graden. De wind was redelijk krachtig met maximaal 29 km/h uit het noordoosten en de neerslag bedraagt 0,8 mm al is er in werkelijkheid meer gevallen doordat een deel van de sneeuw nog aan de pluviometer vastgevroren zit en een ander deel er door de wind uitgeblazen werd. Hoewel de thermometer weinig beweging heeft vertoond ziet het er naar uit dat het komende nacht flink zal afkoelen met de noordoostelijke stroming en de opklaringen die stillaan zullen binnentrekken. Morgennamiddag staat er weer winterse neerslag op het menu die ook in het weekend ons land zal beïnvloeden.
Zelfs een sneeuwlaagje van een paar millimeter zat er vandaag niet in voor Malderen. Wel waren de voorspelde wolkenvelden nadrukkelijk aanwezig; veelal ging het om een doorschijnende Altostratuslaag waar de zon zwakjes door scheen met een matglas effekt. Niet dat deze ons op deze manier veel warmte kon schenken: temperaturen tussen 1,9 en 5,0 graden zijn niet meteen hoog te noemen begin maart. Ook de opklaringen die in de namiddag tijdelijk een vaalblauwe lucht tevoorschijn toverden konden hier weinig verandering in brengen. Te Brussel viel er af en toe lichte neerslag in de vorm van een paar fijne verdwaalde sneeuwvlokjes, maar of er te Malderen ook iets is neergedwarreld blijft giswerk. Neerslag onder vorm van smeltwater in de pluviometer of een vers poederlaagje konden hier niet worden waargenomen. Iets gemakkelijker om waar te nemen was de zuidelijke tot zuidwestelijke wind die weliswaar zwakker was dan de voorbije dagen (16km/h), maar toch voor onaangename afkoeling zorgde bij de zwakke waterzon. Wie hoopt op meer zon, maakt morgen een mooie kans om aan zijn/haar trekken te komen want de regenzones volgen een steeds zuidelijkere koers zodat we in de opklaringen terechtkomen. Wel is het niet uitgesloten dat we een enkele noordzeebui meepikken, vooral dan in het noordoosten van het land, maar meest waarschijnlijk houden we het bij stapelwolkjes met op hoger niveau wat fijne Cirrusbewolking die het luchtruim zal komen verfraaien. Een gelijkaardig weertype lijkt ook zondag op ons te wachten.
Zoals een paar dagen geleden zaten we vandaag opnieuw vlakbij de kern van een stormdepressie op doortocht. Dit had voor gevolg dat Nederland, waar de kern zich bevond, naast de regen en buien weinig last had van wind terwijl het zuidelijker gelegen België de volle laag kreeg met een erg guur en onvriendelijk weertype. Windsnelheden bereikten zonder moeite 56,3 km/h (WZW) en bij het vorderen van de dag ruimde de stroming geleidelijk van west naar noordwest. Na de middag werden ons enkele opklaringen gegund terwijl de buien schaarser werden. De wind luwde ook aardig naar de avond toe terwijl na zonsondergang vooral velden van Stratocumulus voorbijdreven. Deze waren echter niet al te dik waardoor we tegen middernacht volop konden genieten van de maansverduistering. Voor vandaag konden we uiteindelijk een neerslagtotaal van 6,4 mm optekenen terwijl de temperaturen schommelden tussen 5,7 en 10,8 graden.
Tijdens de nacht en vroege ochtend hadden we nog te maken met een wegtrekkend koufront dat voor de nodige regen zorgde. Bij het aanbreken van de dag hadden we dit alles echter reeds achter de rug waardoor we konden genieten van brede opklaringen die vanuit het westen kwamen binnengedreven. De aangevoerde lucht was onstabiel en volgezaaid met buien, maar deze liepen zich één na één stuk op de Britse eilanden doordat de stroming een te sterke westcomponent bevatte. In dit soort situaties ligt Nederland veel gunstiger voor de buienliefhebber, en daar werd men dan ook uitgebreid getrakteerd op buienwolken, regen, hagel, sneeuw, onweer en alles wat erbij hoort. Malderen kon echter ook genieten, maar dan wel van de zon die uitgebreid aan bod kwam in een met Cumuluswolkjes volgezaaide hemel. Al met al een zomers aandoend uitzicht, maar de temperaturen brachten ons met 3,7 tot 10,3 graden meteen weer bij de realiteit terwijl de west- noordwestenwind daar met haar snelheden tot 41,8 km/h aardig aan meehielp. Kort voor zonsondergang doken er echter opeens imposante aambeeldvormige wolkenformaties op, en het was meteen duidelijk dat de buien zich ook tot in Vlaanderen zouden gaan uitbreiden, dankzij de windruiming bij een naderende trog. Hoe ze het hierboven klaarspeelden, zal altijd een raadsel blijven: tussen de talloze buien lag een smalle neerslagvrije strook die heel keurig en netjes in haar lengte over Malderen trok zodat we alsnog aan de buien ontsnapten. De buien ten zuiden van die lijn behoorden tot een kleine depressie die helemaal op het einde van de avond toch nog aanstalten maakte om zich noordwaarts uit te breiden, zodat we ook hier in de regen (zullen) komen, maar het gaat hier om meer aaneengesloten regen ipv pittige buien zoals overdag elders het geval was. We hielden het vandaag bij de 0,8 mm regen die er gevallen is en maken ons op voor de naderende neerslagzone die bij ons smeltende sneeuw kan brengen en in de Hoge Venen een flink pak sneeuw gezien de lage temperaturen.
Vanochtend hadden we weer afspraak met ons vertrouwde Stratus wolkendek, zodat er een sombere en bedrukte sfeer heerste. Gelukkig duurde dat deze keer niet lang, en ging de bewolking na een uurtje haast ongemerkt over in Stratocumulus. Vervolgens ontstonden er vanuit het zuiden opklaringen die tijdelijk voor een vriendelijk lenteweertje zorgden bij temperaturen die zich tussen 3,0 en 10,0 graden ophielden. Het opruimwerk van de laaghangende wolken was echter opnieuw het resultaat van een naderende regenzone die de onderste luchtlagen door elkaar woelde. Het lenteweertje was dus geen lang leven beschoren, en vanuit het westen kwam er een chaotische wolkenmassa opzetten die de zon flink in de verdrukking bracht. Af en toe kreeg ze echter nog kansen om ons te verwarmen, want de bewolking bleek niet aaneengesloten te zijn. Ze zorgde zelfs voor erg fraaie uitzichten zodat de weersfotografen onder ons zich zeker niet hoefden te vervelen. Vooral Altocumulus lenticularis, Stratocumulus, Cumulus en Altostratus waren goed vertegenwoordigd. De wolkenband bleef geruime tijd haverwege het land steken, waardoor ze vooral in het zuidoosten nog konden genieten van brede opklaringen. Daar zorgde de warme zonnestraling na de middag echter voor convectieve bewolking zodat men er al evenmin voor een zonneslag hoefde te vrezen. Op het einde van de namiddag en vooral tijdens de avond kwam Malderen steeds meer in het windveld dat bij de regenzone hoorde, terecht. Dit zorgde uiteindelijk voor rukwinden tot 34,5 km/h uit het zuid- zuidwesten, al bleef de neerslag beperkt tot een paar verdwaalde druppels. Op het einde van dit etmaal was er dan ook niet meer dan 0,0 mm in de pluvio te vinden.
Na een vrijwel wolkeloze nacht had het kwik vanochtend opnieuw last van negatieve stemmingen, welke resulteerden in minima van -2,8 graden. De krachtige voorjaarszon wist de boel even later al snel te ontdooien, maar een naderende storing zorgde ervoor dat het heldere weer geen lang leven beschoren was. Vanuit het zuidwesten daagde er immers Cirrostratus fibratus bewolking op die aanvankelijk voor fraaie optische verschijnselen zorgde, maar uiteindelijk overging in dikkere Altostratusbewolking. Deze was vooral tijdens de namiddag erg hardnekkig, al bleef de zon de hele tijd zwakjes zichtbaar terwijl er ook geen neerslag viel. Ondanks de bewolking warmde het nog op tot 8,4 graden terwijl de wind het noordoosten opzocht en snelheden tot 22,5 km/h haalde. Onder het wolkendek waren duidelijke valstrepen zichtbaar terwijl deze later op de avond terug overging in een kluwen van Cirrus en Cirrostratusbewolking. Meestal staat dit garant voor spectaculair zonsondergangen, maar op een of andere manier leek het avondlicht vandaag 'verkeerd' te vallen zodat er vanavond geen bijzondere kleuren of effecten zichtbaar waren. De resterende bewolking wist de afkoeling na zonsondergang flink af te remmen, maar de droge lucht zorgde ervoor dat het even koud of zelfs nog kouder aanvoelde dan gisterenavond toen het kwik een vijftal graden lager zat. We eindigden de dag in lichtbewolkte omstandigheden terwijl de temperaturen rond 2 graden bleven steken. Het neerslagtotaal bleef uiteraard beperkt tot 0,2 mm (ochtenddauw).
De dag begon erg nevelig, maar de sterren waren steeds dwars doorheen de dunne sluiers te zien. Net als de ijskristallen trouwens, want het kwik is er weer flink doorheen geschoten bij minima van -1,6 graden. De nevel en mist trokken snel op en er volgde een schitterende lentedag boordevol zonneschijn. Er stond nog een schrale noord- noordoostenwind met maximaal 27,4 km/h. Deze zwakte echter geleidelijk af en 's avonds was er een volledige windstilte. De krachtige zon deed het aardig opwarmen waardoor we maxima van 9,4 graden konden optekenen. Niet meteen hoog voor de tijd van het jaar maar toch verrassend als we er de minima van deze dag naastleggen. 's Avonds koelde het overigens weer flink af waardoor het kwik tegen middernacht nog maar een ruime graad boven het vriespunt zat. Dat we toen een dagtotaal van 0,0 mm optekenden was natuurlijk niet verwonderlijk in deze droge en stabiele condities.
Ook vandaag was het grijs en saai met Stratusbewolking. De motregen bleef echter achterwege al was de variatie weer wat minder groot dan gisteren met slechts een onderscheid tussen donkergrijze en middengrijze kleurentinten. Een monotoner weerbeeld dus maar kort voor de middag gesschiedde dan alsnog het grote wonder en zagen we de bewolking oplossen en plaats maken voor Cumulus. De atmosfeer maakte een fletse indruk, maar de lichtblauwe kleur en de zichtbare zon betekenden een wereld van verschil. De Cumuluswolken werden talrijker en vanuit het zuidwesten dreef Stratus fractus binnen waardoor we weer in grijs en kil weer verzandden. Het koelde af al kunnen we niet klagen want kort daarvoor konden we nog genieten voor maxima die eerder in de tweede helft van april thuishoren met 14,7 graden. De wind wakkerde plots aan tot 30,6 km/h uit het zuidwesten, daarna werd hij zwak en dan volgde er weer een flinke bries waarna het definitief rustig werd. Er dreven weer opklaringen binnen vanuit het zuidwesten en we konden de dag alsnog zonnig en lenteachtig afsluiten. Na zonsondergang werd het nagenoeg helder en koelde het af naar 8,4 graden, de uiteindelijke minima van deze dag. Het neerslagtotaal bedroeg 0,0 mm.
Er hingen vanochtend alsnog opklaringen en het was afgekoeld tot 1,7 graden. De bewolking van dienst was nu Stratocumulus die overging in een soort van lensvormig afgeplatte stapelwolken in het zuiden. In het noorden hing een dikke wolkenmuur met Stratocumlus duplicatus en wellicht hebben ze daar in Nederland en het noorden van België nog redelijk op gevloekt. Klaagzangen die we ook in Malderen mochten hervatten want de opklaringen kwamen niet uit het zuiden opgerukt, maar trokken zich net in die richting terug. Alles was al snel bedekt met Stratocumulusbewolking en we moesten het hebben van infrarood straling die nog onrechtstreeks wat warmte kon opleveren. Het kwik steeg naar 7,4 graden en er stak een kille oostelijke bries op die snelheden tot 19,3 km/h haalde. Daarna ging de bewolking over in ons vertrouwde Stratusdekje. Er volgde een rustige, betrokken en kille avond waarin het langzaam afkoelde. Ondanks de toenemende bewolking bleef het wel droog en konden we dus weer met 0,0 mm afsluiten.
(Nepal) Het was vanochtend helder en koud, maar de enorme massa smog, zand, wierook, uitlaatgassen, stof en ander onheil dat over de stad hing zorgde ervoor dat we niet meer dan een bleke hemel te zien kregen waarin de zon weliswaar nog goed kon doorbranden. Overdag werden er boven de bergen Cumuluswolken gevormd en toen we de valei van Kathmandu uitreden richting Nagarkot werd pas echt duidelijk hoe deze zich als een met bruingrijs gif gevulde beker gedroeg. De stapelwolken groeiden deze keer niet uit tot onweer en ze werden ook later gevormd, maar er kwam terug Cirrostratus bewolking binnendrijven vanuit het westen waardoor de diepblauwe kleur van de hemel ook hier al snel weer melkachtig werd. De sluierwolken zorgden samen met de restanten Cumulus bewolking voor een sfeervolle zonsondergang in de bergen, al kwam hun echte schoonheid niet volledig tot hun recht door de afnemende contrasten en vergezichten. Na zonsondergang werd de Cirrostratusbewolking zo goed als onzichtbaar zodat we van een lichtbewolkte tot heldere avond met een fraaie sterrenhemel konden genieten.
(Nepal) Tijdens de nacht is er nog eens 10 centimeter sneeuw bijgevallen. Slechts een habbekrats tegenover de sneeuwdump van gisteren en eergisteren, maar voor het graven van de verdere tunnel tussen Humde en Pisang kon iedere sneeuwvlok uiteraard gemist worden. In ieder geval was het deze keer rustig met Cumulusbewolking en Cirrus densus waaruit slechts af en toe nog lichte sneeuw viel. De droge weersomstandigheden lieten toe om een heuse reddingsoperatie op touw te zetten waarbij helikopters voortdurend af en aanvlogen om ingesneeuwde trekkers te evacueren en lichamen weg te voeren. Tijdens de namiddag werd het tijdelijk weer zwaarbewolkt met lichte sneeuwval al klaarde het tijdens de avond weer grotendeels op. Wegens de lawines die op 8 plaatsen de terugweg versperden was het niet mogelijk om tot in Pisang te graven waardoor de nacht opnieuw te Humde werd doorgebracht.
(Indonesie) De regen is tijdens het tweede deel van de nacht weer afgenomen en tegen de ochtend was het alweer droog. Wel was het nog steeds betrokken met vooral Stratus en Cumulus fractus bewolking. De bewolking leek eerst niet te willen optrekken docht na een paar uur gebeurde dat toch en loste alles op. Tegelijkertijd werd er convectieve bewolking gevormd (Cumulus) terwijl er in de hogere luchtlagen Altocumulus floccus ontstond. De stapelwolkes bleven een lange tijd min of meer constant qua volume maar daarna losten ze boven Palangkaraya op en verdwenen ook de Altocumumluswolkjes gedeeltelijk. In de verte ontstonden echter verschillende Cumulonimbi die geleidelijk dichterbij kwamen. De valwinden uit een van deze buienwolken bereikten ons en zorgden voor een heerlijk koele bries na de drukkende, verzengende hitte bij een loden tropenzon. Toch bleef onweer uit en losten de buienwolken op voordat ze ons konden bereiken. Er volgde een rustige en terug windstille avond waarin het draaglijk bleef qua temperatuur.
(Filipijnen) Na het opstijgen in Hong Kong verliep de vlucht zeer rustig waarbij de weersomstandigheden onbekend waren wegens volledige duisternis en het ontbreken van maanlicht. Ten noordoosten van de Kaspische Zee kwam het echter tot lichte turbulentie waarna hetzelfde gebeurde boven de Oeral. In Frankfurt bleek de bewolking uit Stratocumulus en Altocumulus bestond met toenemende Cirrostratus en Altostratus vanuit het westen door een naderend warmtefront. Dit proces zette zich bij de aansluitende vlucht naar Brussel verder waarbij we een mooi uitzicht op Altostratus translucidus virga kregen. De virgastrepen bereikten de grond niet en zelfs vanuit het vliegtuig kon je zien dat de grond droog lag terwijl het ter hoogte van de virga wel regende/sneeuwde. Na een tijdje zagen we wel natte wegen onder ons maar veel zal die regen niet voorgesteld hebben want in Brussel was het alweer droog. We zaten daar reeds in de warme sector en de bewolking ging over in Altostratus met Stratocumulus waar geleidelijk ook onstabiele Castellanus strukturen in te zien waren. Deze bewolking loste op zodat er tijdens de namiddag uiteindelijk enkel Altostratus overbleef met wel een waterzonnetje ertussen dat geleidelijk aan kracht won door het verder uitdunnen van de bewolking. Maar we moesten het toch van de zachte luchtaanvoer hebben want de zon was al bijna onder tegen dat ze zich echt kon laten gelden. Voor zover dat zachte voor een reiziger uit de Filipijnen al niet als steenkoud werd ervaren tenminste. Er stond een zuidelijk briesje en het koelde slechts langzaam af tijdens de avond. Het neerslagtotaal van de afgelopen drie weken bleek 44,7 mm te bedragen in Malderen.