Kapitale woning aan de overzijde had prachtige taxushagen en groene, conifeerachtige bodembedekker tegen een helling aan (het huis ligt wat hoger). Deel van de taxushaag en bodembedekker is dood, groot deel is geel en waarschijnlijk ook dood. Domme fout van de bewoners; zijn verhuisd en hebben nauweelijks meer gesproeid (huis staat nog leeg). Op diverse plaatsen zie ik middelgrote bomen waarvan ik me afvraag of die volgend jaar nog uitlopen. De fraaie grasstroken langs de weg hier zijn zandbakken. Kortom: je wordt ter plekke depressief als je hier naar buiten kijkt. Mede ook daarom snap ik niet dat iemand hier van kan genieten of dat er fijne jeugdherinneringen bovenkomen. Ik kan me wel 1976 herinneren, maar toen was het niet zo erg als nu. Heel veel natuur is gewoon om zeep geholpen. Fijn hoor...
