Het is een gevoel, mede gesterkt door onze bizarre zomer, maar over 10, 20 jaar kijken we terug naar dit jaar als het begin van het run-away-greenhouse effect, en vragen we ons af: Hoe komt het allemaal, waarom hebben we niets gedaan? Inclusief ondergetekend overigens. Momenteel ben ik in Fuzhou, een kuststad in China. Gister was ik in Xiamen, een andere kuststad in de buurt. Als de zeespiegel 2m stijgt in een rap tempo, dan heeft mens nooit de tijd en de middelen om op wereldschaal zijn steden te beschermen. Maar ook niet om deze infrastructuur elders opnieuw te bouwen.
En dat geldt dus evengoed voor onze eigen Randstad, New York, New Orleans, Miami (of eigenlijk heel Florida en half Texas), Dubai, Rio de Janeiro etc. etc.
Helaas komt er nu niet zoals in een rampenfilm een jongeman (wetenschapper, held) met een knappe vrouw (minstens zo briljant maar heeft dankzij haar looks dubbel zo hard moeten werken om het te bewijzen) een control room binnen van de overheid om het allemaal net op het laatste moment te voorkomen.
Ik vrees dat ons aftelklokje al in de jaren '80 op "00:00" kwam te staan.
(En ja, ik ben hier in China voor zaken, met een vliegtuig en werk dus net zo hard of nog veel harder mee dan anderen. En dat praat ik voor mezelf goed omdat ik werk aan/met een product om energieverbruik drastisch te beperken).
