In zijn geheel was die winter inderdaad niet zo bijster streng. Zeker niet in vergelijking met enkele andere winters van die veertiger jaren (1940, 1941, 1942 en 1947), maar toch was het( ook geen zachte winter.
Integendeel. Meet ruim meer dan 80 hellmanpunten is die winter als "koud" te omschrijven. De koude situeerde zich voornamelijk tijdens de laatste decade van december en de tweede helft van januari, toen een tiental dagen kon worden geschaatst.
De laatste dagen van december een eerste echte winteraanval, met aanzienlijk wat sneeuw in het laagland, net geen witte kerst (wel in de Ardennen waar al een pak sneeuw lag vanaf de 14de). De clichébeelden van de Slag om de Ardennen met een barre en langdurige koude sneeuwsituatie in Hoog-Belgie, kloppen echter niet met de werkelijkheid. Hoewel het daar een aantal dagen hoogwinter werd, duurde die situatie zeker niet langer dan een tiental dagen. In de hele lage landen (ook in de Ardennen) leek de winter trouwens zijn biezen te pakken na nieuwjaar. De eerste decade van januari viel de dooi weer in en werd het zachter, zelfs zonder enige nachtvorst van betekenis. Die situatie duurde tot ingeveer de helft van de maand januari. Na de 15de viel de winter weer in en verscherpte spectaculair rond de 18de, waardoor vanaf de 20ste overal kon worden geschaatst. Dit leverde een pittige vorstperiode op met een reeks ijsdagen die het tot het maandeinde zou uithouden. Net geen elfstedentocht toen (als hij al had kunnen worden gereden vanwege de woedende oorlog), want de dooi viel in op het ogenblik dat het ijs dik genoeg was (dit was volgens mij een geval van een tocht die vandaag perfect verreden had kunnen worden met de ons ter beschikking staande modellen). Vanaf de maandwisseling viel de dooi weer in en februari werd een zeer zachte en regenachtige maand.
Quote selectie