Wat beelden van mijn laatste dag (30 juli) op Spitsbergen, die gelukkig volledig zonnig verliep. Wat een rare plek is het toch eigenlijk, Longyearbyen. Qua stad intens lelijk, qua locatie absurd, en qua sociaal leven en voor wie van buiten houdt (dus voor studenten in natuurwetenschappen) geweldig.
De stad gezien vanaf Platåberget. Een populaire hike onder zowel locals als toeristen. Hier is in 1995 helaas een 22-jarige vrouw door een ijsbeer aangevallen en gedood. Haar metgezel heeft het overleefd - ternauwernood. Tegenwoordig staat er een monument, Ninavarden, en zijn de veiligheidsmaatregelen rondom ijsberen enorm aangescherpt. Een geweer is nodig zodra je je buiten de stadsgrenzen beweegt.


Nybyen met daarachter Larsbreen, links Trollsteinen, rechts Lars Hiertafjellet. De bergrug in het midden heet Sarkofagen, de sarkofaag.

Het champagneglas is gebroken! Als dit sneeuwveld op Operafjellet "breekt" is het officieel zomer op Spitsbergen. Operafjellet is helaas ook de plek waar in 29 augustus 1996 een Russisch passagierstoestel met 141 man aan boord neerstortte. Ook daar staat een monument dat ik overigens in maart 2017 nog bezocht heb.

Nordenskiöldtoppen, de hoogste berg in de omgeving van Longyearbyen. In de winter van 2017 hadden we drie pogingen nodig boven te komen (slecht weer). Nu leek het een eitje, maar schijn bedriegt, het is een flinke tocht!

Platåfjellet en de radarbollen van SvalSat, voor onder andere EUMETSAT en Galileo-satellieten. Het is het enige station dat contact kan hebben met satellieten als ze over de pool vliegen.

Trollsteinen en "sneeuwspoken"

Tverrdalen, ik vond 'm met de ski's al achterlijk steil, maar in de zomer is het niet veel beter. Eén belachelijk grote hoop losse stenen.

Nybyen gezien vanaf de bedding van de Longyearrivier.

En na gedag te zeggen tegen deze twee koddige sufferdjes werd het weer tijd naar het zuiden te gaan. Ik hoop zeker weer terug te kunnen in de nabije toekomst, en mocht iemand nog vakantietips willen, stuur dan maar een pb 
