De parameters die de Milankovitch cycli bepalen zijn zeer nauwkeurig bekend an laten toe om zowel in het verleden als in de toekomst ongeveer 55 miljoen jaar ver de variaties qua instraling te bepalen. Daar is nauwelijks onzekerheid aan verbonden, de resultaten zijn op meerdere manieren bevestigd en het is al helemaal niet zo dat er 'plots' andere cycli zouden tevoorschijn komen. Wanneer je er meer over te weten wilt komen, zijn er een hoop publcaties van Jacques Laskar en anderen (heb van die man nog een erg boeiende presentatie gezien op EGU 1,5 jaar geleden).
Zelfs de kortste tijdschaal van deze variaties, de precessie van de aardas heeft een periode van ongeveer 21 000 jaar. Reken maar eens na met een sinus hoe snel je daarmee maximaal het klimaat kan veranderen in zeg maar 10 jaar (3/1000 van de totale amplitude). Je kan zelfs heel makkelijk de verschillende curves vinden voor het huidige klimaat, waarop je kan zien dat we momenteel in een periode zitten met relatief weinig variatie. Na de piek die de afgelopen ijstijd beëindigde, zitten we nu dichtbij een minimum wat normaal gezien een volgende koude episode had kunnen inluiden (kunnen, want die kans is niet 100%) maar mogelijk al door de menselijke impact is verhinderd. De volgende kans om een nieuwe ijstijd in te luiden ligt een cyclus verder, dus over een dikke 20 000 jaar en ook die wordt hoogst waarschijnlijk gemist om dezelfde reden.
Wat er momenteel aan de hand is, heeft te maken met een combinatie van versnelde opwarming en interne variabiliteit in het klimaatsysteem. De jaren 2000 waren op globale schaal relatief koel, waardoor het leek alsof de aarde opeens niet meer opwarmde en een hoop skeptici dat zagen als bewijs dat door de mens gedreven opwarming onzin is. Wat we de laatste jaren zien is het omgekeerde van precies hetzelfde proces; de natuurlijke variabiliteit zorgt ervoor dat het excess aan warmte dat voornamelijk in de oceaan werd opgenomen nu weer vrijkomt waardoor de opwarming juist extra hard gaat.
Het befaamde 'koude gat' in de Noordelijke Atlantische Oceaan heeft eveneens met interne processen te maken, die we behoorlijk goed begrijpen en ook voorspeld werden. Het verzwakken van de 'meridional overturning' (sorry, daarvoor heb ik even geen goede vertaling :p ), het noordwaarts stromen van warm water, afkoelen, zinken en weer terugstromen op diepte wordt tegengewerkt door de opwarming. Dat zinken van water wordt gedreven door de dichtheid van het water, het zoete smeltwater van Groenland verlaagt de dichtheid van het oppervlaktewater en daarmee de mate van zinken. Daarnaast is de opwarming ook niet uniform, het oppervlak van de oceaan warmt sneller op dan de diepzee waardoor eveneens de dichtheid bovenin sneller afneemt (het gevolg is thermische stratificatie).
Persoonlijk snap ik weinig van de wil om klimaatverandering niet als gevolg van menselijke activiteiten te zien. Stel dat de huidige veranderingen volledig natuurlijk zijn, is dat dan niet juist veel erger? Wanneer we zelf de voornaamste oorzaak zijn kunnen we er tenminste nog wat aan doen 
