Na een reeks ijsdagen en een dik sneeuwtapijt vorige week is het onvermijdelijke ook gebeurd in de Pasvikvallei. Woensdag de 31ste oktober noteerden we nog een ijsdag, maar viel er echter doodgewone regen, voorafgegaan door wat sneeuw en ijsregen. Gevolg was een ijslaag bovenop de sneeuw. Vrijdag kwam het kwik dan voor het eerst terug boven nul, en zaterdag kregen we opnieuw een aantal cm's sneeuw bij licht positieve temperaturen. De echte dooi kwam uiteindelijk zondag. Het spreekwoord luidt "Dooi zonder regen of wind is niet waard dat ie begint!", en wanneer de wind zondagnamiddag plots sterk aantrok wist ik hoe laat het was. Gevolg was dat de sneeuwlaag zienderogen dunner werd en de straat meer op een ijspiste leek (wat het nu nog is eigenlijk). Een dodelijk ongeval in de buurt was het spijtige resultaat. Vanaf morgen zouden we opnieuw gaan flirten met het vriespunt, maar de échte winter zit een paar honderd kilometer naar het oosten, redelijk frustrerend. Zelfs 350km boven de poolcirkel zijn we dezer dagen niet veilig voor de zuidelijke walmen...
