Bij elke vorming van een blokkade probeer ik altijd eens terug te kijken naar de evolutie van in de beginne. Meestal zie je dat modellen steeds bepaalde afwijking hebben vanuit het UGKB en dit steeds beetje bij beetje rechttrekken wanneer de termijn van een bepaald event nadert, oa een (semi) blokkade. Ik doe dat soort zaken al een geruime tijd en vaak je leer daar veel uit, ik moedig het dan ook aan voor iedereen die begaan is met de weermodellen om dergelijke 'zelfreflectie' van een aantal modellen te doen. Dan kan je vaak inschatten hoe een o.a. een laag wellicht in realiteit zal voorbij trekken. Zo heb ik gemerkt dat een laag in vele gevallen steeds wat noordelijker en minder diep wordt berekend. Bij hogen heb je meestal ook dergelijke evoluties.
Gezien we over enkele dagen met een Scandihoog te maken krijgen bekijk ik zoals ik altijd graag eens de evolutie van deze synoptische situatie. Ik heb als datum 13 december geprikt en ben van daaruit terug in de tijd gegaan.
We beginnen bij GFS. De GFS oper gaat het blokkadesignaal al duidelijk in de smiezen van het UGKB, omstreeks +312u. Steeds in elke run wel een verhoogde druk of geo's in de buurt van Scandinavië, soms ook rondom het noorden van de UK met een uitloper naar Scandi, maar het grote signaal is duidelijk. In het UGKB wordt het signaal steeds wat overdreven met steeds te hoge geo's en te veel gronddruk. Nu, als je goed kijkt zie je dat GFS oper zich vanaf 192u plots vasthaakt aan één bepaald scenario: Een Scandihoog met eenzelfde vorm en plaatsing. De uitvoer wordt plots minder springerig wat betreft de plaatsing van het hoog. Op het onderste GIF ga ik hier dieper op in.
- Qua kern van het Scandihoog worden de geo's steeds minder hoog, qua maximale gronddruk wel vrij constant. Wel zie ik grootschalig doorheen de tijd een een verschuiving richting het noordoosten, al is dit maar een fractie. Op de allerlaatste kaart reiken de groene geo's plots wel een fractie westelijker, maar vermoedelijk is dit in de volgende run terug wat oostelijker, gezien dat de algehele grootschalige evolutie is.
- Richting van het laag varieert nog redelijk, alsook de plaatsing van het moederlaag op de oceaan lijkt nog niet duidelijk te zijn. Lijkt echter niet veel gevolgen te hebben voor het Scandihoog.
- Ter zijde, zie NFL/oostkust VS, daar zie je dat de wig daar steeds sterker uit de verf komt naarmate de termijn nadert en zelfs bijna tot een rug uitgroeit.
ECMWF
Ook bij EC constateer ik eenzelfde problametiek. In het GKB veel te scheutig met de geopotentialen, tevens worden deze gemiddeld gezien ook steeds in noordoostelijke richting verplaatst, in mindere mate geldt deze noordoostelijke verplaatsing ook voor de gronddrukkern. Qua maximale druk wel vrij constant.
- Op vlak van de moederdepressie is EC vanaf 192u wel een pak constanter dan de GFS oper.
- EC gaf op de lange termijn veel meer continentale invloeden met een OZO wind én een koudebelletje. Dit is systematisch afgebouwd en de oceaan wint steeds meer terrein.
Kort samengevat vind ik dat EC de situatie op vlak van kansen op winterweer voor onze contreien hoger liet uitschijnen dan dat het geval was. GFS ziet er vanaf 192u stabiel uit en komt vrij direct "to the point" om het zo te zeggen. Het is nog maar afwachten wat de uiteindelijke evolutie zal worden. In ieder geval kan in concluderen dat EC richting GFS evolueert.
Het is echter algemeen bekend dat EC (semi-)blokkades (meer dan GFS) durft te overdrijven.
