Die zaterdag de 30ste (en de volgende dagen) herinner me ik heel goed: het was die dag zwaar bewolkt en soms wat regen temperaturen rond de 12° C en dus zeer zacht.
Het was kerstvakantie en het was de dag voor oudjaar. We gingen nieuwjaar zingen (een plaatselijk gebruik voor kinderen die van deur tot deur gaan zingen voor wat lekkers of een centje vooral dan in de Antwerpse Kempen, nu nog steeds). Het was zoals gezegd zeer zacht nog.
Weerbericht die zaterdagavond: het wordt een heldere nacht en vrij koud met sneeuw vanuit het noorden .
Vol verwachting door het laatste weerbericht op de toenmalige BRT ging ik als kind onder lakens.
Ik werd vroeg wakker door het hellere ongewone licht dat door de venstergordijnen naar binnen scheen. Ik dus vlug naar het raam en ja hoor, een dik pak sneeuw lag er. Hoera! Vlug naar beneden even buiten en daarna de radio aan voor het nieuws en weerbericht: koudegolf heeft ons land bereikt en het ging streng vriezen tot -16° of lager. De dagen erna vielen er nog veel sneeuwbuien bij een arctische noordelijke stroming.
Wat een omslag. Daar is mijn winterfascinatie begonnen denk ik (al had ik al voorheen interesse in de transformatie van water in ijs door de natuur waarbij ik dikwijls in de winter een bekertje water buiten plaatste om de volgende morgen te zien of er ijs op stond...).
Trouwens kregen we extra dagen vakantie wegens het strenge winterweer: hoera!
Later die winter herinner ik me veel sneeuwsituaties en gekwakkel met ijzel. In februari ook wat zachter en gekwakkel tot de hernieuwde koude-inval van 14 februari. Wat was dat een ontgoocheling hier... Armand Pien had immers veel sneeuw voorspeld voor die avond woensdag op donderdag. 's Morgens: enkel een flinterdun laagje stuifsneeuw. Het was meer noord-oostelijk van onze streken gebleven.
Al bij al een prachtige koude sneeuwwinter '78-'79.
Hopelijk hebben we nog eens die ervaring. Al zou ik nu al tekenen voor een 2-3 weken durende koudegolf à la februari 2012.
