NB. Foto's zijn verkleind om de post niet te groot te maken
Jaaroverzicht 2018
Het onweerseizoen 2018 was niet het meest memorabele jaar uit de geschiedenis. Voor mij was het mijn eerste volledige seizoen als stormchaser, dus ondanks dat 2018 niet de geschiedenis in zal gaan als onweerrijk, is het een jaar geweest dat ik nooit zal vergeten. In de zomer van 2017 al een enkele keer op pad geweest, het afgelopen jaar ondanks tegenvallende verwachtingen veelvuldig. Meestal samen met maat Timo en soms na afspraken onderweg met andere chasers uit het binnenland. Een onvergetelijk onweerseizoen, waarin bijna geen klap te beleven viel.
Hieronder een lang verslag inclusief wat fotomateriaal. Ik ben geen natuurtalent in het fotograferen, wanneer het snel moet vergeet ik bepaalde zaken (al doende leert men), dus geen platen zoals je van Gijs of Rick kunt verwachten. Toch deel ik graag mijn ervaringen en foto's hier met jullie, eensgezinden.
3 januari 2018
Voor de meeste weerfanaten de dag van de storm. Voor ons de eerste passage van een koufront als stormchaser. Terwijl heel chasend Nederland het allemaal wel mooi vond en lag te slapen, was dit voor mij de eerste ervaring om er echt op uit te gaan. Tijdens het hoogtepunt van de storm haalde ik wat slaap in, de belevenissen van de nacht daarvoor zijn elders op deze site in verslag te bewonderen. Voor de doorgewinterde stormchaser zal het niks voorgesteld hebben, voor mij was het een topbelevenis om ter hoogte van Herwijnen aan de rivier windstoten van 130km/u te mogen ervaren gevolgd door flink wat ontladingen enkele uren later. Uit de Kop van Noord-Holland vandaan is bijna elke interessante setting een stukje rijden, deze nacht om 01.30 in de auto zitten was het mij absoluut waard. Zou ik het nu weer doen? Nee, de grens is verlegd en stapt voor stap hieronder samengevat.
8 maart 2018
In de voorgaande twee maanden al vele kilometers gereden, soms wat leuke flitsen gezien, weinig op de gevoelige plaat kunnen leggen. Vandaag werd onweer verwacht, maar ook inzet op het werk. Vooraf besloten Timo en ik deze dag te laten schieten.
Geen idee of er fotogeniek materiaal tussen zou hebben gezeten, maar in de loop van middag zie ik vanaf mijn werk dat er enkele pittige onweersbuien ontstaan in Zuid-Holland. Eén of enkele low-topped supercells trekken richting Overijssel en vanaf de dijk bij Venhuizen ziet dat er dan zo uit. Na het werk probeer ik met Timo nog één en ander mee te pakken met weinig succes. Aan het einde van de middag wordt er toch pittige schade gemeld vanuit Overijssel/Flevoland. Ik kan me niet herinneren of het om een windhoos of downburst ging en heb geen zin om het op te zoeken. Ergens op weerwoord is er een topic over.
4 april 2018
Weer zo'n dag dat de meeste onweersliefhebbers thuis blijven en wij in de auto zitten om toch iets spectaculairs mee te pakken. Veel grijze meuk, vind ik nu. Toen niet en vol enthousiasme rijden we die meuk in. Niet de bedoeling, maar vanuit Flevoland vol noordwaarts rijden is geen mogelijkheid. Helaas niet kunnen genieten maar op de videobeelden vanuit de auto gemaakt is achteraf toch een pittig onweer te zien. Lesje geleerd: lukt het niet, geniet er dan gewoon van. Onderstaande foto is tijdens de heenreis genomen bij Durgerdam in de richting van Flevoland.
10 april 2018
Onze eerste buitenlandse trip! Veel gedoe op het werk. Wil eerder weg, maar moet overwerken, maar rond 20.00 uur rijden we dan eindelijk bij Hoorn op weg naar de grens bij Arnhem. In Duitsland zijn ondertussen al stevige onweersbuien ontstaan en een MCS lijkt in de maak om richting Nederland te trekken. Vanwege de late vertrektijd kunnen we niet komen waar onze voorkeur naar uit zou gaan en kiezen we (noodgedwongen) positie in de buurt van Kleve. Helaas blijkt het onweer niet bijzonder fotogeniek, maar wat een geweldige belevenis was dit! Zeker ook de terugreis en het onweer dat veel langer standhield dan verwacht was indrukwekkend. Vlakbij Arnhem onder een bowecho, liters water op de snelweg en continue bliksem. Heerlijke reis! Onderstaande twee foto's zijn gemaakt in een weiland bij Kleve (Duitsland).
12 april 2018
Tja, je verlegt de grens denk ik. Onweerskansen over de grens bij Venlo en we gaan even kijken. Dat zijn wat kilometers. Bijna op exact dezelfde plaats als twee dagen eerder onderscheppen we de enige cell die actief is. Veel foto's van CC's kunnen maken, maar de kwaliteit laat helaas sterk te wensen over. Enige vermoeidheid zal een rol hebben gespeeld. Onderstaande foto is gemaakt nabij Kalkar, Duitsland. 
29 april 2018
Het begon bijna saai te worden, twee weken geen onweer. Op zondag 29 april een interessante setting in een strook vanaf de Vogezen richting Arnhem. Niet alleen wij zijn op pad, maar ik geloof bijna heel stormchasend Noordwest Europa. Supercellmogelijkheden zitten in de verwachtingen en ook tornado's zijn niet uitgesloten. Jippie! Daar doen we het voor! De grootste kansen lijken voor de regio rond de Vogezen en de trekrichting is Noordelijk. Omdat Luxemburg, Noordoost Frankrijk of Zuidwest Duitsland mij te gek is, besluiten we ons op de regio tussen Maastricht en Mönchengladbach te richten. Zou ik dat nu anders doen? Zeker. Toch achteraf geen heel verkeerde keuze geweest. Wachtend in het grensgebied ontstaan boven centraal Frankrijk de eerste zware onweersbuien. In de regio waar wij staan blijft de temperatuur achter op de verwachtingen en in eerste instantie gaan we op ons instinct af en rijden richting de Frans-Belgische grens. Bij Luik bedenken we ons. Na bestudering van de kaarten besluiten we toch terug te gaan, met heel veel gemengde gevoelens. Dat blijkt goed uit te pakken. Onder Luxemburg ontstaan meerdere supercells die onze richting op trekken. We kiezen positie in de heuvels bij Jülich en langs ons trekt een mooi schouwspel. Drie elevated cells met enorme neerslag geven een voortdurende lichtshow. Achteraf blijkt Jonas Piontek twee kilometer bij ons vandaan te staan. Als beginnend stormchasers kloppen we ons op de borst. We verplaatsen ons nog twee keer om uit de regen te blijven en nog enkele opnames te kunnen maken.
De terugreis was langdurig en spannend. Zo spannend, dat we besluiten te schuilen onder een viaduct. Bliksem schoot over ons heen terwijl we over de Duitse snelweg heuvel op heuvel af reden. Vanuit Venlo komen meldingen van grote hagelstenen en wij rijden richting Arnhem. Enige zenuwen zijn aanwezig. Na een terugreis van ruim vier uur komen we om half vijf 's morgens thuis. Een samenvatting van de terugreis is als video elders op weerwoord geplaatst. Wanneer er interesse is haal ik de link weer naar boven.
Goed fotomateriaal heb ik niet van deze dag. Thuisgekomen bleken mijn instellingen niet helemaal juist te zijn geweest, amateur dat ik ben. Jammer, maar wat een geweldige ervaring was dit!
Onderstaande foto is gemaakt met een 10mm en geeft een overzicht van ons uitzicht bij Jülich.
13 mei 2018
Op onze vrije dag wordt er redelijk zwaar weer verwacht in Noordwest Duitsland. Enthousiast als we zijn besluiten we een even langs te gaan. De buien onstaan uiteindelijk recht boven ons en activeren richting de grens. Opnieuw een terugreis met een enorme regenhoeveelheid. Onderstaande foto van een zware bui bij Papenburg.
21 mei 2018
De meimaand sloot af met bijna dagelijks kans op onweer. Pulse storms met enorme regenval en regelmatig vergezeld van onweer. Deze laatste week heeft me uren nachtrust gekost en veel stress opgeleverd en dat was een signaal om even te dimmen. Mijn woonplaats is voor onweer in het zuiden niet echt ideaal. Je ziet veel onderweg, maar vooral de achterkant van andere auto's in de file.
Acht maanden later geniet ik wel van de foto's die het heeft opgeleverd. Mijn eerste bliksemfoto bij een ondergaande zon bijvoorbeeld. Ik was er toen trots op, dus zal dat nog steeds maar zijn. De foto is genomen bij Hulst, de andere vanaf de dijk bij Scharendijke.
22 mei 2018
De ene dag mijn eerste bliksemfoto bij zonsondergang, de volgende dag aan de andere kant van het land mijn eerste bliksem bij daglicht! In de buurt van Arnhem blijft een bui lange tijd hangen en dit geeft mij alle gelegenheid te oefenen voor het fotograferen van bliksem bij daglicht. Heerlijk uitje, mooi op tijd thuis. Drie foto's waar ik zo ontzettend blij mee was (ben).
24 mei 2018
Te gek voor woorden. We zitten in België. Vlakbij Antwerpen pakken we deze kleine shelf. Om terug te komen op de vraag van 3 januari, zou ik dit weer zo doen? Nee. Maar acht maanden terug voor ons een hele happening. Foto is gemaakt met een 10mm lens. 
27 mei 2018
Zware onweersbuien trekken 's avonds Zeeland binnen. We komen vanaf de verkeerde kant aanrijden (Breda) en het is enorm lastig goed positie te kiezen om zonder regen een paar foto's te kunnen maken. Omrijden naar de andere kant van de Schelde heeft geen zin meer en opnieuw in de buurt van Hulst pakken we uit. Een mooi schouwspel bij een ondergaande zon, de enorme hoeveelheid neerslag maakt kwaliteitsfoto's bijna onmogelijk. Het levert wel voor mij een prachtige timelapse op (elders op de site). Onderstaand een overzichtsfoto genomen met opnieuw de 10mm lens.
29 mei 2018
De dag van de deceptie. Code oranje voor onweer, eerst in het zuiden en later heel Nederland. Direct na het werk op pad, maar een enorme verkeersdrukte maakt chasen bijna onmogelijk. Wellicht hadden we veel te hoge verwachtingen van wat er aan zat te komen, goed chasen blijkt onmogelijk. Overal ontstaan buien, soms met onweer, vaak ook niet. Overal file. Op de terugweg gedesillusioneerd naar huis ontstaan er ZW van Alkmaar opnieuw enkele onweersbuien. Vanwege de regen besluiten we ons te wagen op de bovenste verdieping van een parkeergarage in Alkmaar. De CG's vliegen ons om de oren, maar wanneer de camera's lopen houdt het op. Het bliksemovericht van Blitzortung van deze dag laat een mooi gat zien vanaf Alkmaar naar Den Oever. Een dag die mis ging, waar wellicht andere chasers voor thuis bleven en met onderstaande foto als beste resultaat. Genomen bij Hilversum, zwaar bewerkt en als je goed kijkt is er een fijne lijnbliksem te zien.
15 juli 2018
We willen zo graag en er gebeurt zo weinig! Estofex geeft een level 2 voor Oost tot Noordoost Frankrijk en de dag ervoor lijkt er iets mogelijk in Zuidwest Duitsland. We twijfelen enorm om te gaan en uiteindelijk wint onze lust. Er is iets mogelijk en we willen het niet missen. Een formule afstand x kans is persoonlijk en wanneer ook andere chasers aangeven dat er een kleine kans is dat...
Leuk weekend gehad. Mooie dingen gezien. Je komt eens op plekken waar je normaal niet komt. Het kost wat. Inderdaad. Een concert met hotelovernachting ook vertelde ik mijn moeder. Dus.
Wanneer we weer op de terugreis zijn ontstaan er enkel SC's nabij Lyon. Daar zaten we al niet, maar het voelt wel een beetje zuur. Tweehonderd kilometer zuidelijker en we hadden raak geschoten. We moeten het doen met bijvoorbeeld onderstaande onweersbui vlakbij Epinal.
26/27 juli 2018
Op donderdag 26 juli ontmoeten we voor de tweede keer enkele andere chasers. Er wordt wat onweer verwacht en Timo en ik krijgen ook Mikal en Jolien zo gek in de auto te stappen. Enthousiast als we zijn gebeurt er verder niets bijzonders. Leuk kennis te maken! Het is wel een begin van drie indrukwekkende dagen. Op onze terugreis ontstaan er opnieuw enkele onweersbuien. We onderscheppen ze bij Alkmaar, maar juist op dat moment is de fut er uit. Ik zet Timo thuis af en vanaf mijn eigen balkon kan ik 's nachts toch nog enkele foto's schieten. Een bijzondere ervaring om dit alleen te doen en mijn vreugde niet te kunnen delen. Ook wel ontspannend. Op de sokjes, biertje erbij. Mooi kijken. Onderstaande foto's genomen aan het Amstelmeer.
27 juli 2018
Even een avondje Lille. We hebben immers niets geleerd van de laatste meiweek en onze grens juist verlegd. Enkele onweersbuien ontstaan net boven Amien en vanaf Lille vangen we ze op. De eerste foto is aan het einde van de middag genomen ZO van Lille, we besluiten deze bui even te volgen en daar boeten we voor. Terwijl wij oostelijk van Lille staan, passeert een mooi gevormde wallcloud Lille westelijk. We besluiten te volgen, maar Lille kent klaarblijkelijk een spitsuur tot 21.00 uur en tja, het laat zich raden. We mogen het doen met enkele restjes onweer. Ook mooi.
Op de tweede foto de wallcloud. Zwaar bewerkt, want de afstand was groot en mijn camereskills niet. Op de derde foto een fraaie CC ter hoogte van Tourcoing. 
28 juli 2018
Een dag die mooi begon en in mineur eindigde.
Ongeveer 12 uur na ons vertrek uit Frankrijk onderscheppen we prachtig gevormde arcus op Wieringen. We willen deze buienlijn voorblijven, maar een openstaande brug op de Afsluitdijk vergt het uiterste. Gelukkig raken we uit de neerslagzone en kunnen we vanaf Zürich nog enkele foto's maken van een fraaie shelf over het IJsselmeer. We willen zuidelijker en besluiten eerst rond Meppel nog wat foto's te maken. Het blijkt het einde van drie geweldige weerdagen. We staan niet meer dan een meter op een weiland om een goed uitzicht te kunnen hebben wanneer vanuit een zojuist geparkeerde trekker een wilde man op ons af komt rennen. Het is de boereneigenaar en hij is niet gelukkig met ons. Met gebalde vuisten wild om zich heen zwaaiend schreeuwt hij ons toe dat dit zijn land is. Oog in oog met de wilde man zie ik dikke knuisten op me af komen. Hij bedenkt zich op het allerlaatste moment (was het de angst in mijn ogen of mijn gemeende sorry, sorry, sorry?). "Is dit jouw land? Is dit jouw land?"
De wilde man helpt ons zeer actief met inladen. Een camera valt. Er blijkt een lens gesneuveld (niet door de wilde man). Enkele minuten later zitten we stilzwijgend in de auto. We hebben alles op beeld. De knuisten, de woede, zijn blik. Heel even dacht ik hier een screenshot te plaatsen. Maar waren wij niet gewoon wettelijk fout door een meter op zijn land te staan? Ja, de wilde man had rustig moeten vragen of we weg wilden gaan, maar ik besluit niet publiekelijk aan te vallen.
Onderstaande foto's van de arcus, arcus met hoosverschijnsel (stofwolk is op de video langer te zien en trekt van rechts naar links) beide genomen op Wieringen en twee foto's van de shelf genomen vanaf Zürich.
7 augustus 2018
Een dag om nooit meer te vergeten. Onze eerste grote chase, onze eerste echte setting. Met meer dan tien man spreken we af bij de Mac bij Amiens (wel een beetje veel). Enkele medechasers zijn Mikal, Calvin, Donny en Jolien. Ook stormchaser Peter uit de USA is aangesloten. Kortom, goed gezelschap voor ons beginnelingen. En dat bleek nodig.
We starten met enkele fotootjes ongeveer 50km oostelijk van Amiens. Een paar leuke buitjes als tijdverdrijf waar we de afgelopen maanden nog kilometers voor reden als hoofddoel. Rond het einde van de middag ontstaat er in het westen van Frankrijk een grote onweerscell. Op dat moment, wegens de gebrekkige radargegevens aldaar, nog onduidelijk hoe groot deze echt is. Mikal heeft uiteindelijk gegevens die duiden op een SC. We besluiten 150km ZW te rijden en zijn elkaar zoals het hoort na 10 minuten al kwijt. Geeft niets, we redden ons.
Terwijl we Amiens al enige tijd voorbij zijn doemt er een merkwaardige wolkenformatie voor ons op. Een shelf? Inflowtail? Een ter plekke bedachte inflowshelf? Geen idee, maar het ziet er prachtig en tegelijk angstaanjagend uit. Op dat moment begin ik onze partners for the day toch wel een beetje te missen en besluiten we weer ergens aan te sluiten. We vinden elkaar in een weiland waar niet veel later een dubbel gustfront ons passeert. Grote dikke stofwolken passeren die letterlijk oogverblindend werken. Wanneer het stof iets is gaan liggen zie ik vanuit onze geparkeerde auto een wallcload recht op ons afkomen. Timo en ik vertellen elkaar dat we moeten vertrouwen op de ervaring van Peter en Mikal en dat we veilig zijn. Op dat moment gaat de telefoon van Timo. "We moeten weg hier, nu! Rijden, rijden!"
Nou, dan ga je dus rijden.
Oostelijk rijden, maar rightmoven is rightmoven en we hebben echt haast. Tijdens het rijden is er contact met Wilfred die vanachter de PC ons in samenwerking met Mikal in relatief veilige haven loodst. Vanaf daar hebben we uitzicht op de meest lelijke SC die ik ooit heb gezien en ik ben zo hyper dat een goede foto maken er niet in zit. We genieten een kleine tien minuten van wat ons passeert en besluiten vervolgens de sprong te wagen richting Saint Quentin. Hier hebben we dus maanden op geoefend. Tijdens de zware neerslag voel ik me een F1-coureur en lukt het om ons uit de buien te rijden. We zwaaien onderweg nog even naar de mannen van Bliksemdetectie die op een dijkje bij een tankstation staan en meren af in de buurt van Cambrai. Opnieuw alleen, de rest allemaal kwijt. Geeft niks, genieten en foto's maken. Ik ben de gelukkigste man.
Frankrijk is klein. Diezelfde nacht komen we de auto van Jolien weer tegen, groeten we Mikal en Calvin weer en blijkt er zelfs nog een cameraploeg van de NOS met enkele beginnelingen bij Cambrai te hebben gestaan. We zoeken een hotel op even na twee uur. Vanwege mijn rijkwaliteiten een F1-hotel. Volgende keer trap ik het pedaal wel minder hard in. Daar slaap ik nooit meer. Iets met prijs-kwaliteit.
Op onderstaande foto's een screenshot van ons buitje in de middag, de überslechte SC-foto bij Amien en een fraaie CG vlakbij Cambrai.
24 augustus 2018
Mijn eerste chase alleen. Een beetje Pecos in het Wieringerlandschap. Onderstaande foto is geen stack. Gewoon een bizarre bliksem.
's Nachts voor het slapen gaan nog een blik naar buiten. Er hangt een wallcloud boven het Amstelmeer. Ik geloof er niks van, maak toch een foto en weet nog steeds niet wat ik gezien heb.
11 november 2018
De laatste van het jaar. Ik ben moe. Vooral van het typen. We sluiten af waar ik trots mee begon, een zonsondergang. Ik heb wel iets geleerd dit afgelopen jaar. Dit onwijze dikke onweersseizoen.
Op onderstaande eerste foto een CC over het Amstelmeer bij zonsondergang. Op de tweede foto de ondergaande zon. Proost, op dat we verder gaan in 2019 waar we 2018 mee afsloten. 
Joep
