Het onderstaande gedicht schreef ik meer dan 40 jaar geleden toen op een dag, waarbij het KNMI louter regen verwachtte, het langdurig ging sneeuwen en er meer dan 5 cm viel (toen kon zo'n verrassing nog!):
O sneeuwstorm, machtig groot!
Ziet, je witte tanden zijn ontbloot!
Grommend val je op ons neer,
En verlamt het wegverkeer.
Ik geef niet om dat ongerief.
Wat sneeuwstorm, ik heb je lief!
Vreugde welt op in mijn hart,
Want jij kleurt wit, wat eerst was zwart.