Realisme heeft er bij mezelf toe geleid dat ik tegenwoordig met weinig al tevreden ben als het om winterweer gaat. Mijn 'eisen' heb ik ten opzichte van een jaar of vijftien geleden flink verlaagd. Wanneer ik bij mij in Vlaardingen een leuke sneeuwwandeling kan maken en op ijs kan staan, is de winter voor mij geslaagd. Uiteraard is kouder en sneeuwrijker weer van harte welkom, maar ik vind het weinig zinvol om daar steeds aan te blijven denken. Écht winterweer is een zeldzaamheid geworden. Een vurig verlangen naar winterweer kan omslaan in frustraties en dat vind ik het niet waard.
Wanneer je vurig hoopt op een glansrijke winterperiode met minstens zeven opeenvolgende ijsdagen en 20 cm sneeuw, zul je in dit opwarmende klimaat vrijwel nooit meer je winterdroom zien uitkomen.
De winters uit mijn jeugd (ik ben van 9-1-1974) komen niet meer terug, dat besef heb ik wel. De jongere generatie weet volgens mij niet eens meer hoe een échte winter aanvoelt.