Als consistent zijn een kwaliteit is voor een weermodel dan doet het ECMWF model goede zaken de laatste tijd. Ik volg nu een poosje de EC clusterkaarten. Heerlijke kaarten die de grote lijn tonen, maar geen details laten zien die kunnen afleiden. En daar zijn ze ook voor bedoeld, de grote lijn.
De afgelopen dagen waren er in de clusterkaarten al weinig écht verschillende scenario's te zien. En volgens mij is het hoofdmodel ook niet van zijn ingezette pad afgeweken.
De termijn vanaf +240 is natuurlijk interessant omdat het EC model zoals bekend maar tot +240 wordt getoond. Maar achter de schermen rekent het model door tot +360.
Op +240 is het nog interessant: Daar zien we dat er nog 6 clusters zijn. Niet fundamenteel anders, maar wel verschillend. Wat opvalt is dat zowel control als oper voor een (ook verschillend) minderheidscluster kiezen Control kiest voor laag boven de noordzee waarvoor 9 members gaan (22%), en de oper kiest voor een uitloper van het oceaanhoog naar Scandinavië, ondersteund door 4 members (7,8%). De keuze van control of oper is te zien aan de OP of CR rechtsboven het kaartje.
De dag (+264) daarna is de situatie toenemend duidelijk. Nog 3 aannemelijke scenario's, waarvan de control de kleinste kiest, gesteund door 15 members. (29,4%) De weg die hier ingeslagen wordt, blijft tot de een na laatste (+348) kaart het meest waarschijnlijke scenario.
Dan is er een interessante laatste clusterscenario te zien: Op +360 (ja, ik weet het...) is een verandering zichtbaar. Waar het vorige scenario dat door Control gevolgd werd nog geclassificeerd was als het "paarse" scenario (Rug) is het nu geëvolueerd als "Rood", een geblokkeerd scenario. De hoge druk op de oceaan (Azoor) wordt in deze berekeningen afgebouwd, en de hoogste luchtdrukken zijn voor het hoge noorden.
En dat sluit dan weer "naadloos" aan op de EC46 waar Sebastiaan hier over schreef, langdurige noordelijke blokkades voor februari.
Gebaseerd op EC clusterscenario, Run 00Z van 18-01-2019
Alle getoonde kaarten zijn anomaliekaarten voor 500hPa