Je staat achter het raam naar de lantaarnpaal te staren. Je ziet iets wits vallen. Je hart springt op, je focust je ogen tot spleetjes en je wacht op nog een vlok, maar die komt niet...
Je gaat naar buiten en voelt met je hand. Niks.
Je gaat vlak onder de lantaarnpaal staan, want je bent zeker dat het moet sneeuwen. De radar geeft het immers aan.
Je verliest je geduld en begint met een zaklantaarn elke kubieke meter lucht te scannen op een vlok (mot)sneeuw.
Nog steeds niks.
Gefrustreerd ga je weer naar binnen, rillend van de kou en zweert dat je nooit nog wakker blijft voor die k*t -sneeuw die toch nooit komt in dit kansloze weerland. Je overweegt ook een WW-stop voor minstens 2 weken.
Na 3 minuten en 25 seconden herhaalt dit proces zich nog 1115^2 keer dezelfde nacht.
Wie herkent zich in mijn huidige situatie? 
