Met het opwarmen van de pluim (inclusief lekkere zaagtand) begint het toch wel weer te jeuken hoor. De zomer inclusief zijn sporadische vonkjes is veruit mijn favoriete seizoen. Om 'in de vibe' te komen neem ik jullie graag mee naar een van mijn succesvolste stormchases tot nu toe. 
31 juli 2017
Na enkele dagen weerkaarten smijten naar elkaar is het duidelijk genoeg: 31 juli + 1 augustus kunnen bij zowel onze zuider en oosterburen 2 mooie dagen opleveren. 31 juli staat in de weermodellen ingetekend als een nachtelijk bliksemfeest met, jawel, nachtelijke supercells. Een kans die wij natuurlijk wel moeten benutten. 1 augustus is nog wat onzeker in verband met de nacht/ochtendconvectie van de dag ervoor. Maar mocht de setup goed benut kunnen worden, dan zijn er bijzonder leuke taferelen mogelijk.
31 juli:
Na een kort overleg met 2 chasecollega’s (Paul & Roland), spreken wij om 13:00 uur af in ‘S-Hertogenbosch. Hier laden we de cameraspullen en andere meuk in de auto van Paul. Na het nodige propwerk van statieven, camera’s, tassen met eten en alle overige zooi is het tijd om te vertrekken. Rond 18:30 komen wij (na 2 korte stops) aan in Metz, Frankrijk. Aangezien het nachtwerk belooft te worden en de volgende dag mogelijk ook benut wordt om te chasen, boeken wij aldaar direct een hotel.
Aangekomen in ons chasevertrek a.k.a hotelkamer dumpen we onze spullen en hangen de telefoons aan de lader. Wij checken snel even de progtemps, radar en overige weergerelateerde nerdy stuff. Een unieke setup met een slordige 1500 J/KG cape en shear waardes van 60-70KT! Het ziet er dus veelbelovend uit!
Rond 19:45 uur vertrekken wij in noordwestelijke richting. Waarheen? Geen idee, Dat zien we vanzelf. Mooi he?
Enkele kleine maar felle onweersbuien zijn ontstaan en liggen strak in de aanvoer. Niet veel later zijn dan ook de eerste CG’s zichtbaar aan de horizon. En dat op een flinke afstand! Duidelijk dat de LCL (hoogte wolkenbasis) vrij hoog is bij deze cell. Wij rijden nog een klein stukje door en belanden nabij het pitoreske dorpje genaamd Saint-Laurent-sur-Othain (Frankrijk).
Het celletje op de radar, fel maar compact.
En hoe oogt ons buitje vanuit waarnemersoogpunt? Niet verkeerd.
De CG’s vliegen regelmatig links naast de neerslagkern richting de grond. Erg fraai om te zien maar de boel trekt snel weg richting het noorden. Deze laten wij dus lopen, er zit immers nog genoeg geknetter in de aanvoerrichting.
Nog een beeld van het passerende eerste exemplaar.
Een nieuwe cell is zichtbaar aan de horizon. Wij zoeken in de omgeving naar een plek met uitzicht en belanden na 20 minuten tussen de akkers van boer Francois.
Met een zachte warme wind in de rug, en het geluid van krekels tussen de begroeing stel ik mijn statieven op in het weiland. Ondertussen zijn er al diverse CG’s zichtbaar in de verte.
Hoe ver? Ver.
Op de radar is een typerende supercell structuur zichtbaar van onze naderende cell. Dit exemplaar is gezien de zeer hoge shearwaardes naar grote waarschijnlijkheid een LP supercell.
Met de telelens worden de naderende vonkjes al snel beter fotografeerbaar.
Doe maar stoer met je totale CG barrage 
‘Ondertussen met mijn tweede camera + telelens’
WAUW!
Alle CG’s zijn zeer fraai vertakt. Ideaal toch?
‘Doe maar lomp met die CG’s’
Het zaakje begint ondertussen snel te naderen. De mooie structuren van de FFD shelf + inflow banden worden goed zichtbaar.
De CG’s slaan zeer regelmatig in ruim voor de inflow structuur. Geweldig om die prachtige clear-air CG’s te zien. Maar de supercell structuur wordt door die felle CG’s totaal naar de achtergrond gebracht. Luxeproblemen?
Ah, maar daar zien Wij iets van de meso
Nog maar een plaatje, de CG’s slaan ondertussen ook naast en achter ons in. Linke soep dus.
Een kansloze poging om voor de neerslag uit te komen mislukt. Wij belanden aan de rand van de hailcore van onze supercell. Enkele spannende momenten met de eerste hagelstenen die op onze autoruiten kapot slaan. Veel groter dan 3 cm worden de stenen op onze locatie gelukkig niet.
Anyway, na 15 minuten rondjes rijden belanden wij in, jawel, alweer een akker. Mooi land dat Frankrijk. Op locatie zetten wij de camera’s op en zien wij dat de hagelstenen, zelfs 15 minuten na de passage van het noodweer nog vrij fors van formaat zijn. De stenen die op deze locatie zijn gevallen waren waarschijnlijk 3 á 4 centimeter.
Ondertussen blijft het flink doorflitsen door de ontladingen van onze wegtrekkende supercell. En verrek, hagelmist!
Zo’n plaatje ontbrak nog in de collectie.
In het zuidwesten staat de volgende supercell klaar. Goede plaatjes hebben wij daar helaas niet van. We moeten nog zoeken naar het juiste landschap en de CG barrage die de hele omgeving probeert te elektrocuteren maken het niet meer veilig om uit de auto te stappen. Soms moeten er afwegingen gemaakt worden en veilig thuiskomen vinden we toch enigszins belangrijk. We kijken de boel even aan en besluiten om (na het passeren van het bliksemgeweld) terug richting het hotel te rijden. Wat een fantastische chase en eeen asociaal dikke oogst aan kiekjes.
