Vliegtuigen gaven al routinematig gegevens door tijdens de vlucht, maar die waren dan toch vaak beperkt tot data op een steady hoogte.
Traditioneel werd verder voor de bovenlucht een Skew-T diagram gebruikt, op basis van gegevens van een ballonsonde. Zo'n diagram negeert evenwel het gegeven dat er altijd veel tijd en (soms grote) afstand zit tussen de eerste en laatste waarneming. Dat kon in het verleden ook moeilijk anders, omdat data volgens een schema werd doorgegeven (TEMP) waarin tijd en positie niet voorkwamen. Sinds het gebruik van het BUFR schema zijn die gegevens wel beschikbaar en zijn er soms wel meer dan duizend waarnemingen van één sonde-oplating. Daarmee is nu in principe een 4D beeld te creëren van die data.
Ook zijn er nu steeds meer gegevens beschikbaar vanuit vliegtuigen terwijl ze opstijgen/dalen, waarmee ook een 4D beeld gevoed zou kunnen worden.
Daarnaast continu data van radars, satellieten, lidars etc.
Misschien een beetje kort door de bocht, maar 4D moet toch mogelijk zijn.