Die schop stak in de grond en produceerde een hele stofwolk. Ongelooflijk. Toplaagje was nog wat vochtig omdat ik geregeld water ben beginnen te geven. En dus heb ik ze nog eens twee gieters water bijgegeven. Ik wil dat ze het halen. Maar dit is weer zo'n jaar waarvan ik soms denk dat het echt nooit meer goed komt. Die wisselvalligheid is gewoon stervens na dood. Ik zie werkelijk geen enkel signaal dat er een pletwals uit het zuidwesten komt afgestormd die ons - eindelijk - verlost van al die hogen. Die hogen die blijven liggen. Er is iets zwaarder dan dynamiet voor nodig om ze op te blazen. En ergens is er berusting na de opstand. Ik denk dat er weinig aan te doen valt dan het gewoon 'uit te zitten' en stiekem te hopen op een mirakel. Ok, er zijn er die zo'n woestijnklimaat wel kunnen smaken. Ik niet. Nu niet en over 100 jaar ook niet. Gelukkig ben ik dan in het rijk der eeuwig slapende zielen. En ik hoop dat daar een laag sneeuw ligt die echt nooit meer smelt. 'Laat mij maar kou lijden', zeg ik dan. Genoeg warmte gehad voor de helft van mijn leven (sinds de klimaatsprong van 1998-1999, was het toch?) 
.
