Met dat gevoel. Ik weet ook niet welke kant dit opgaat. Blokkades lijken sterker te worden en moeilijker te doorbreken. Verleden week zei de weerman op tv 'dat depressies op een afstandje blijven dankzij een uitloper van het Azorenhoog'. Mijn reactie, waar ik eigenlijk een beetje mee moest lachen, was: 'blaas dan dat hoog op' 
.
Eerlijk gezegd is dit grijze weer nu niet echt meteen iets om vrolijk van te worden. Als het dan toch droog blijft, laat dan de zon maar wat schijnen (noordoosten) maar dan verdampt het vocht weer sneller. Het is kiezen tussen de pest en de cholera. Vanmorgen was ik een beetje 'depri' en eigenlijk heb ik dat gevoel nog steeds. Gewoon een gebrek aan energie. Ik schrijf mijn gegevens ook nauwelijks nog op in mijn weerdagboek. De fut is er uit. Ik word niet meer vrolijk van de hobby, het is saai geworden. Zoals een gelijkspel in het voetbal. Maar een match duurt maar 90 minuten. Zondag heeft het op afstand geonweerd en is er wat regen gevallen. Geen 88 liter zoals in Bree, dat moest nu ook weer niet (er viel om en bij de 16 liter puur goud). In Bree kreeg de riolering het niet geslikt. Maar d'r was eindelijk eens wat meer actie. Ik zat tussen verschillende cellen in. In de tuin riep ik 'yesss!'. De buren zullen ook gedacht hebben 'die nieuwe, da's een specialleke' . Maar ik was echt gewoon blij met de regen en het geknetter in de verte. Eventjes was het wat dichterbij gekropen en deed het even lelijk. Maar ja, na een jaar zijn we echt niets meer gewoon. Er was ook een inslag in de omgeving. Toen knetterden de stopcontacten even.
Hoe het verder gaat? Geen idee. Dat mooie gevarieerde klimaat van ons is zo vlak geworden als een biljarttafel.