
In deze omgeving moet het toch zeker zo'n 20 mm zijn als het niet meer is en ik denk op plekken waar een reeks zware pitten zijn overgetrokken nog meer (richting de 40 of 50 mm?)
Wat me verder opviel was dat het voor de buien uit aan de grond vrij fris aanvoelde, maar eenmaal de windstoten begonnen net voor de onweerslijn uit voelde ik duidelijk een lauwwarme wind. Toen werd de warme lucht die vóór het thermisch laag uit westwaarts werd geadvecteerd op hoogte door het windstotenfront aan de grond ineens voelbaar. Een erg aparte gewaarwording.
Meer mensen die dit fenomeen waargenomen hebben?
Overigens lees ik in de de guidance dat de uitschieter van 127 km/h bij Cabauw in feite meer voor het oosten en noordoosten in de warme lucht voorzien was en dat de aanwezige inversie vanwege de koudere lucht onderin bij de fellere buien geen probleem vormde voor forse windstoten. Toch opvallend omdat het nu niet om surface based convectie ging.
Uiteindelijk heb ik de indruk dat het zaakje ook niet helemaal zo voorzien was met die zware convectie meer naar het westen toe ipv enkel in de oostelijke helft. Zo zie je maar. Soms heb je extreme hoeveelheden CAPE en zijn alle parameters gunstig voor zwaar noodweer, maar gebeurt er vanwege bijv. te droge lucht en gebrek aan een trigger achteraf niets. Dat is al heel vaak voorgekomen na snikhete dagen.
Nu was het niet zo extreem warm, maar zat de warmte heel dichtbij. En dan kan het ineens verrassend makkelijk tot dit soort systemen leiden als er op het scheidingsvlak actieve storingen ontstaan. Zo ook op 20-6-2002, toen er iets vergelijkbaars gebeurde met een fors MCS tot gevolg. Een nacht die me altijd bij zal blijven 