Het zat al sinds het middaguur of zo te borrelen richting het zuiden. Boven Hoog-Haspengouw bouwden donderkoppen steeds hoger op, terwijl de zon volop stak. In de vroege jaren 80 van de vorige eeuw betekende dat steevast: onweer. Maar in deze moderne tijden reken ik daar niet meer op, en wilde nog rustig het gras maaien.
Uiteindelijk vormden zich neerslaggordijnen, en ook hier begon het te druppelen uit donkere wolkenpakketten boven ons. Dat aarzelend gedruppel bleef maar duren. Uiteindelijk werd alles toch te nat, dus de grasmachine maar weer naar binnen. Tot dan het gebruikelijke scenario voor deze plek. De eerste donders lieten nog wat op zich wachten, maar ineens ging het snel. Een neerslagbom begon zich te ontladen boven Brustem: bomen en masten op enkele km in het zuiden verdwenen uit het zicht. Ook hier begon het te regenen en die werd geleidelijk harder, tot echte stortregen. Daverend geplens, zoals ik het hier maar paar keer heb gezien de laatste 10 jaar.
Op het einde, na een kwartier, zelfs tekenen van een downburst die zich op paar km ten NO zou kunnen afgespeeld hebben: plots verstoof de regen door windstoten uit het NO, en de zichtbaarheid liep terug tot een paar 100 m. In het NO, waar tijdens de bui het lange tijd lichter bleef en blauwe lucht/wolken te zien bleven, zag plots donkergrijs en wazig als de hel. Maar dat duurde niet lang, snel verminderde de regen, en nu is het al weer opgeklaard. Dit was voor hier de felste bui sinds 23 juni 2016!
