Ik reed door het land, van oost naar west van zuid naar noord,
De wensen vervullen, van arm en rijk, van jong en oud.
Overal blije gezichten, tot ik kwam bij een oord,
Waar mensen sneeuwstormen wensen, het weer bar en bijzonder koud.
Edoch, weet: Sint houdt niet van kou, noch van regen of van storm,
Hij wil de hitte van het Spaanse, dat is voor hem de norm.
Maar zie er zijn er hier op dit weerwoord,
Die wensen zich veertigers, al zijn het er maar een paar.
Het weer kan ik niet maken, het klimaat geef ik niet vorm
Dat is ook niet nodig, het loopt vanzelf wel helemaal fout.
Over een aantal jaar, dan krijgen we dit saampjes wel voor elkaar,
Niet zomaar een enkele keer, steeds meer en meer; ja jaar op jaar.
De Sint is geen sadist,
Noch iemand met leedvermaak,
Hij is een goedheilig man,
Vergevingsgezind, niet uit op wraak.
Hij weet: de opwarming is een gevaar.
Diep in zijn hart, ook al is hij oud en zwak,
Wil ook hij die winters terug die menigeen zo mist.
Hij is niet almachtig, maar waar het maar even kan,
Leeft hij bewust, energiebewust op ieder mogelijk vlak.
Niet alleen voor zichzelf, maar in de eerste plaats voor elkaar.
Plaats niet alleen voor hitte, maar daarnaast ook nog voor kou,
Voor een evenwichtig klimaat, voor mij en voor jou.
Dat is zijn hoop en zijn droom, was het maar vast waar.