Acceptatie zorgt voor vrede. Rust in het hoofd. Winter in onze regio krijgen is lastiger dan tandpasta terugduwen in de tube. Dat kun je proberen en uiteindelijk zal de tube weer vol aanvoelen. Maar winter? We kunnen geduldig zijn, maar dat impliceert dat je ergens op wacht. Geduld is eindig. Ongeduld vreet aan je.
In alle eerlijkheid wacht ik niet op winter. Ik hóóp. Ik laat me verrassen. Als het komt, prachtig. Een mirakel. Maar ik ben niet geduldig, en word dus ook niet, als het geduld opraakt, óngeduldig. Ik heb de winterdroom stiekem begraven. Ja, ik geef het toe. Een dag met 5 cm sneeuw die niet meteen wegsmelt, vind ik al geweldig.
Het is niet anders. Dit gevoel geeft me wel rust. Tien jaar geleden was ik nog niet zover en voelde ik echt frustratie bij dit soort kaarten en pluimen. Nu niet meer.
Alles went, uiteindelijk.
