Als er een ijslaag van 10cm lag, dan hadden we kunnen schaatsen bij 8 graden...
Als telt niet.
Toch veel liever schaatsen bij vorst als je het mij vraagt. Alles kraakhard bevroren, geen modderige bende als je van het ijs stapt, of ijs dat van de randen losdooit als de zon er op komt.
Maar ik begrijp wat je bedoelt, het is "iets". Ik zou er zelf ook blij mee zijn, maar 'k zou het dubbel vinden. Een wrang gevoel als structureel winterliefhebber: "ben ik hier nu al werkelijk tevreden mee?"
Daarstraks een rondje gelopen door de Merelbeekse Scheldemeersen en hier en daar ook een ijslaagje. Ik was blij, en met de staalblauwe lucht had ik het gevoel dat een vorstperiode aanstaande is. Maar niets is minder waar. Een gevoel van heimwee naar de winters 2008-2013 overviel mij andermaal. Al zo lang sta ik droog op structureel winterweer. Ik smacht er naar, gewoon kunnen schaatsen bij vorst, of uitkijken naar een sneeuwzone (en eventueel schaatsen terwijl het begint te sneeuwen, fantastisch!) terwijl elke vlok blijft liggen, en wetende dat elke centimeter voor wellicht een week zal blijven liggen... Wanneer maken we het ooit nog eens mee?
Wat een prachtige jaren waren dat. Het kon niet op en toen de klap. Zelfde had ik na 1987 en 1997.