Vrijdag 27 februari Ik heb me zelden zo goed geamuseerd als op deze vrijdagochtend al zag ik het na een eerste blik door het vensterraam, zo rond vijven, niet meteen zitten. Buiten het halve sneeuwdek van gisteren lag de begane grond er op dat moment immers nog ‘ongerept’ bij. Het sneeuwde weliswaar licht maar niets liet vermoeden dat de elementen korte tijd later zo fel zouden tekeer gaan. Akkoord, een laatste blik op het radarbeeld, kort voor het slapen gaan, leerde me dat een actief uitziend buiencomplex niet ver meer van de kust verwijderd was en recht onze kant uit kwam waardoor ik er dan ook van overtuigd was reeds met een dik sneeuwtapijt de nieuwe dag te kunnen begroeten. Toen dit niet het geval bleek te zijn meende ik uiteraard dat we hier opnieuw buiten de prijzen waren gevallen. Nog nooit zat ik er zo verschrikkelijk naast, omstreeks twintig na vijf gingen de sneeuwpoppen aan het dansen en barstte, geïntroduceerd door een knallende ontlading binnen anderhalve kilometer, een sneeuwbui los zoals ik er maar zelden een heb meegemaakt. Tegen het tijdstip dat ik de deur uit moest, zegge en schrijve in amper tien minuten, lag reeds alles onder een twee centimeter dik wit tapijt en sneeuwde het zo fel dat de zichtbaarheid tot een tweehondertal meter beperkt werd. Het boeltje werd bovendien geanimeerd door een felle zuidwester waardoor de sneeuw bij momenten horizontaal werd voortgejaagd, de minimale gevoelstemperatuur bedroeg op dat moment liefst min achttien graden! In deze omstandigheden vatte ik de anderhalve kilometer lange voettocht naar het station aan, worstelend met de paraplu die niet kon verhinderen dat ik er na een tijdje uitzag als de verschrikkelijke sneeuwman terwijl het knaloranje zwerk zo nu en dan door een blauwachtige gloed werd verlicht, telkens gevolgd door een vreemd klinkend gerommel. Meer dan eens heb ik op het punt gestaan mijn zelfbeheersing te verliezen, het gewoonweg uit te gillen van plezier en een rondedansje in te zetten. Nou, ik viel overigens al genoeg op door, in tegenstelling tot het andere deel van het pendelend volkje, met een van oor tot oor reikende glimlach de trein op te stappen. Bij aankomst in het station van Brussel-Zuid begon ook daar de sneeuw met pakken naar omlaag te komen en vormde zich binnen de kortste keren eveneens een sneeuwtapijt van respectabele dikte. Ik heb alvast het geluk gehad op een van de eerste bussen richting Vorst te kunnen springen want een weinig later is het openbaar vervoer van en naar de hoofdstad compleet vastgelopen. Ook wie zich met de auto de baan op waagde heeft het geweten, rijden werd een tijdlang gewoonweg onmogelijk. Zo zat de grote ring rond Brussel volledig vast wat overigens met tal van andere snelwegen, zowel in Vlaams Brabant, Oost- en West-Vlaanderen, het geval was. Het gros van de collega’s op de ‘derde verdieping’ had onvermijdelijk vertraging die naargelang de afstand woonst - werk opliep van één, twee tot drie uur. Een enkeling slaagde er in om zelfs vier uur onderweg te zijn! Nogal wiedes dat iedereen de mond vol had van het verlate winteroffensief die trouwens de algemene berichtgeving heeft overheerst. Of de meteowing voor deze mobiele ‘off day’ als hoofschuldige moet worden aangewezen, zij hadden immers ‘slechts’ een code geel voor de voorbije nacht in hun verwachting gesteld, laten we in het midden. Feit is dat de strooidiensten hopeloos achter de sneeuwfeiten hebben aangelopen al moet ook hier de verzachtende omstandigheid worden ingeroepen dat de sneeuw ons op het meest ongelukkig tijdstip van de dag heeft overvallen. De laaste sneeuwvlokken kwamen boven Hillegem rond half acht naar beneden gedwarreld waarna de zon net als gisteren de aanval op het aanwezige sneeuwdek kon inzetten. Ondanks het feit dat deze op het grasveld gemiddeld zo’n negen centimeter dik was, is net als gisteren opnieuw al aardig wat groen te zien. Gelukkig kwam er in de loop van de late namiddag opnieuw bewolking opzetten en werd de zon, die het kwik al tot net geen vier graden had geduwd, buiten spel gezet. Uit die bewolking is het omstreeks vieren opnieuw gaan sneeuwen doch veelal licht zodat de inhoud van de regenmeter die tot aan het zesde maatstreepje reikte, nauwelijks werd aangevuld. Ten zuiden van deze omgeving – ik denk hierbij tevens aan Steven te Geraardsbergen – zal men meer van het witte spul hebben gekregen want het zwerk zag er in die richting vooral tussen vijf en half zes behoorlijk donker uit. Het radarbeeld bevestigt dit min of meer, een oost-west georiënteerde buienlijn die zich omstreeks vieren net ten noorden van onze landsgrens bevond, brak bij zijn zuidwaartse progressie in twee stukken. Het ene deel bediende vooral de zuidwesthoek van Vlaanderen en dus ook Geert te Kortrijk vermoed ik, terwijl de andere helft zuidoostwaarts over de provincie Antwerpen is weggegleden. Kort voor zessen klaarde het terug op en ging het onder een heldere hemel behoorlijk afkoelen, omstreeks waarnemingstijd noteerde ik in de hut terug vorst. Wellicht wordt het komende nacht een flink stuk kouder dan de voorgaande toen het kwik bij een ruime minus twee is blijven steken, een waarde die trouwens reeds voor middernacht werd bereikt. Elsenborn noteerde vanochtend echter al een uitschieter tot maar liefst min vijftien! Een gelijkaardige waarde is daar morgenochtend best mogelijk terwijl ik het wat deze regio betreft heel voorzichtig over matige vorst durf hebben. Zoals gisteren gesteld zal de buienactiviteit zich morgen meer op het westelijk deel van Vlaanderen concentreren en houdt de oostelijke helft het wellicht droog. Hillegem ligt net op de wip zodat het dus nog eventjes spannend blijft. Voorts houden we het tot maandag koud waarna het dan geleidelijk zachter wordt.