Beste brave en niet zo brave Weerwoorders,
Zoals sommigen misschien weten kon ik de permanente herfst niet meer aanzien en deed zich een buitenkans voor om een week naar Canada te gaan, meer precies: The Grey Highlands, wat ingeklemd tussen the Great Lakes tussen de VS en Canada, ongeveer 200 km ten noorden van Toronto ligt.
Kwa breedte zit je dan ergens onder Milaan. Dat geeft meteen een rare combinatie: door het landklimaat lag er bij aankomst wat oude sneeuw (een centimeter of 20 - 30) maar het licht doet je in al zijn warmte denken aan mediterrane streken. Er had zich een diepe opwinding van me meester gemaakt omdat er zich in het midden van de week mogelijk iets spectaculairs zou voordoen: een 'Texas Low' botsend op Arctische lucht. Met alle sneeuwpret van dien: warmtefronten, occlusies, draaiing van de wind en als toetje, Lake Effect Squall lines (een soort Polar Low) die hun vocht bij -8 wel eens op mijn herfstmoede hoofd zou kunnen dumpen. Hetgeen geschiedde.
Toen we aankwamen dooide het overdag een graad of 5, maar door de extreem lage luchtvochtigheid was dat droge dooi, zonder gedruppeld en ander ongerief. 's Nachts dan weer de vorst erover, zodat lopen over die sneeuwplak (mijn zwager noemt het 'crème brulée-sneeuw) lastig is. Maar in het zonnetje goed toeven, dus maakten we de vuurplek vrij van sneeuw om fik te stoken en iets te drinken. En nog iets. Terwijl Bodegraven de importcanadees laat zien hoe je vuur maakt, drinkt meneer iets. Ach ja. Op de foto zie je links een stoel. Aan het eind van dit verhaal is die weg. Of weg: verdwenen onder 70 - 100 cm poeier.
Ook dooiend zijn die bossen daar best mooi. Sneeuw is sneeuw.
Verder beschikt Canada over een breed areaal aan irritant mooi gekleurde vogels. Knalrode vinkjes en hun variant van onze (Vlaamse-) gaai, de Blue Jay, soort van nationale vogel daar.
Maar we zijn hier op een weerforum. Goed. De overval van mijn Texas Low werd alsmaar uitgesteld. De Canadese weerdienst doet in verwarrende berichtgeving niet onder voor ons RIVM en dus raadde mijn schoonzus me aan de lokalio's te contacteren die in de regio hun eigen weergroepje hebben (op Facebook). Die maakten behoorlijk nauwkeurige verwachtingen die ook goed uit kwamen. Volgens hun begreep de weerdienst geen [censuur] van de lokale effecten van de Lakes, de hoogvlaktes en de heuvels daar. Ik moest me maar schrap zetten. Juist!
Onder toenemende (asparatus of hoe heet dat) bewolking wachtte het land op wat er komen ging.
Aan de oevers van Lake Huron (het eennagrootste meer aldaar) zagen we het front naderen. Aan de pier is te zien dat de kou al binnen was op neushoogte.
En toen begon het feest. Het startte woensdagochtend met steeds fijner en dichter vallende motsneeuw die ik niet ken. Heel dicht. Maar soms (ik denk door warmte op hoogte) dan ineens vette, dikke vlokken. Op woensdag viel niet spectaculair veel - ik denk een centimeter of 7.
Maar op donderdag wisselde de ene white-out de andere af. Was dit het Lake effect? Aanvankelijk stond er weinig wind, zodat ik (als een kind zo blij) alsmaar buiten met sneeuw liep te klooien. Of ik de 'Porch' niet nog eens sneeuwvrij moest maken? Pad maar weer eens vegen? Een uur later kon je weer opnieuw beginnen. Dus: sneeuwschoenen aan, naar buiten en bij -8 dit meemaken:
Met sneeuwschoenen aan kniediep door het poeier - en het gíng maar door.
Hierna begon de wind aan te trekken. Er was dan ook een blizzard-warming, maar wij zaten in een bos. Ik begreep van iemand dat het niet bepaald verantwoord was dat ik die nacht, bij -11 en 7Bft ben gaan wandelen (of meer: ploegen) maar ik ben er nog. Ik kan me wel voorstellen dat het op open land volstrekt onverantwoord is. Ik ben in het bos met sneeuwschoenen en al een keer omgevallen en kwam niet meer overeind; in een kuil met meer dan een meter sneeuwpoeier is er niets om je aan vast te grijpen. Nou ja. Ik heb het meegemaakt en we leven nog. Maar het was misschien 'een beetje dom'. Maar wel bui-ten-gewoon gaaf.
Het leidde er wel toe dat alle Higways waren afgezet zodat we twee dagen lang hebben moeten interen op de (drank-) voorraden van mijn zwager. Voor de open haard. In dat bos. Ach, je moet wat. Maar boodschappen doen zat er twee dagen niet in.
Die nacht floot de wind om het huis. Alle paden, woest door mij geschept waren verdwenen. Zelfs de boer kwam er met zijn trekker maar nauwelijks doorheen. Er was die nacht ook wel wat gevallen.
Als je dan de volgende ochtend opstaat - of meer: het kind in mij - en de zon schijnt en het is 07:00 uur dan ga je eruit en dan krijg je de beloning. Ik deel het maar even, zodat alle mede-winterliefhebbers met mij, huilend van geluk kunnen denken: maar ik kan altijd nog naar Canada. Of naar de foto's kijken. Die ochtend was het -15. Windstil. Poolsneeuw glinsterend in het warme, rare, mediterrane zonlicht. Ik laat het maar gewoon zien:
Als laatste: de vage bobbels die je hier rechts op de foto ziet waren aan het begin van het verhaal twee houten stoelen, waarop we zaten te borrelen, vier dagen eerder.
