En zeggen dat ik mijn uitspraak van vorige week donderdag nogal gewaagd vond. Dat het vandaag een thermische topper ging worden voelden we al aankomen maar dat ze er in thermometerhut zo zouden invliegen had ik hoegenaamd niet verwacht. Na een tamelijk frisse start met 4.6° in de hut en 1.6° aan de grond, ging het kwik pijlsnel de hoogte in. Even na tienen werd de kaap van vijftien graden genomen en nog geen twee uur later werd daar nog eens vijf graden bijgedaan. En we waren er nog niet! De temperatuur bleef alsmaar verder de hoogte in gaan om uiteindelijk – kort na vieren – te stranden bij 24.3°. Een decaderecord van formaat! Het vorige werd op 1 april 1999 genoteerd, toen werd het 21.1° warm. Het niet eens zo oude record werd dus gewoon aan diggelen gegooid. We moeten al tamelijk ver in het verleden teruggaan om tijdens het begin van de grasmaand gelijkwaardige maxima terug te vinden. Zowel in ’85, ’57 als in ‘49 noteerden we begin april 23° maar het is pas in 1946 dat er nog hoger werd gescoord als vandaag. Toen steeg de temperatuur op 3 en 4 april telkens tot 25°. Het zal wel bij een eendagsvlieg blijven vrees ik. Een aanzettende zuidenwind is samen met een dalende luchtdruk allerminst een goed teken. Nu al zit de lucht vol met ac-castelanus en ac-floccus en mogelijk horen we straks het eerste gekraak op de middengolf. Katja, die ons deze prachtdag heeft geleverd, moet nu de plaats ruimen voor Paul die meteen drie systemen op ons afstuurt. Eerst een onweerstoring gevolgd door een koufront en als toetje opnieuw een trog. Dit alles zou tegen morgenochtend al de revue moeten gepasseerd zijn. De voorste begrenzing van het zootje ongeregeld is momenteel al tot bij de Engelse oostkust genaderd. Lang zal het dus niet meer duren voor de eerste druppels het dankvenster gaan beroeren, ik vermoed nog voor middernacht. Morgen lijkt al bij al nog mee te zullen vallen. Het wordt wel een stuk frisser al is 16° een nog best te aanvaarden middagwaarde. Als het maar droog blijft tenminste al zal het kantje boordje zijn, een buienlijn trekt immers in de loop van de dag rakelings ten westen van ons langs. Woensdag is er geen ontsnappen aan als een randdepressie via het Kanaal noordwaarts koerst en ons mogelijk op een behoorlijke portie nattigheid gaat trakteren. Na opnieuw een kortdurende verbetering op donderdag trekken de gordijntjes tegen de avond terug dicht op de nadering van nieuwe storingen. We hebben er dus even van mogen proeven, meer niet en als ik de kaarten van het MRF* – model overloop ziet het er niet direct naar uit dat we nog eens een hap van de zoete lentekoek mogen nemen. En zoals gezegd, eenmaal geproefd smaakt het naar nog veel meer……
(*nu GFS)
Uit het weerdagboek Hillegem van 2 april 2001