Na een verloren winter heb ik eind Maart weer de spirit weten te vinden om de fotografie op te pakken. Gezien de situatie omtrent het corona virus had ik ineens alle tijd om mij compleet te storten op de fotografische mogelijkheden die de lente te bieden heeft. Veelal ben ik op pad geweest in de eigen regio om te genieten van de prachtige ontluikende natuur( op een enkele uitzondering na).
De afgelopen periode was niet alleen maar rozengeur en manenschijn voor mij.
Zoals ik al wel vaker heb verteld kamp ik nogsteeds met burn-out klachten.
Nu heb ik voor het eerst heel bewust meegemaakt dat de fotografie voor mij een enorme trigger is.
Het is iets waar ik compleet in kan opgaan en mij dus in kan verliezen.
Zonder dat ik het door heb kan ik het besef van tijd kwijt raken en ga ik op die manier snel over mijn grenzen. Het hele gevecht tussen wat mijn hoofd wilt en mijn lichaam aan kan ligt niet op een lijn en is soms erg frustrerend!
Maar al met al ben ik content met hetgeen wat ik WEL heb kunnen schieten!
