The pain of storm chasing: supercells Drenthe en Groningen

Een titel van Mike Olbinski waar ik soms na een paar 100 km te hebben gereden aan terug moet denken. En om eerlijk te zijn, na drie jaar storm chasen en veel online studie een gevoel dat vaker lijkt te gaan overheersen. Hogere verwachtingen en minder snel tevreden denk ik. Sneller een blik op de foto van een ander. "Hoe dan?".
Overigens een warm applaus voor de bijdrage van Rick gisteren. Topfoto vanuit een ideale positie. Knap werk, complimenten.

Over gisteren dus. Na de eerste onweersbuien en supercell te snel hebben moeten laten lopen, wachten op de tweede ronde. Het gebied tussen Emmeloord en Assen in mijn hoofd als initiatieregio. Doel was vlak na het ontstaan van een cel de updraft regio te volgen en te hopen op rotatie aan de grond, om vervolgens voor de bui te komen. Wetende dat de treksnelheid lastig hoog zou zijn, maar met een paar knappe N-wegen richting NO, waarschijnlijk te doen. 

Nabij Westeinde / Dwingeloo  de keuze laten vallen op de arriverende multicell (toen nog zonder onweer) die zichtbaar aardige rotatie in de twee verschillende updraftregions had, waarbij het meest zuidelijke deel de voornaamste aandacht had.

Wat volgde was een tripje met veel mixed feelings. Van prachtige wow-check-dat's tot vloekende achter tergend langzaam verkeer, een landbouwvoertuig voor 4km(!), heel veel bos en als toetje een wegafsluiting richting Oude Pekela (waar we toch al te laat waren overigens). Wat rest zijn screenshots tussen druppels en bomen door, van zowel de compactcamera als de GoPro (wide angle) en bovenaan een overzichtje van de route.

Een chronologisch overzicht van hoe we de supercell in wording langzaam kwijt raakte: