WOENSDAG 25 DECEMBER 1996. DANK U STRATOCUMULUS
Deze kerstperiode is inderdaad één van de koudste sedert lange tijd maar om te spreken van de koudste kerstdag vind ik toch te kort door de bocht . Het vroor de afgelopen nacht weliswaar matig met i.d. hut -7° toch hebben we vandaag geluk gehad en mogen we dank u zeggen tegen de stratocumulus velden die vanochtend kwamen binnenschuiven, de zon hebben afgeschermd en op die manier een ijsdag hebben veilig gesteld. In de loop van de namiddag kwam het kwik immers akelig dicht bij het vriespunt (-0.5°), met zon was dat gegarandeerd twee graden erboven geweest . Twee jaar terug was het op kerstdag minstens even koud met waarden tussen -5.5° en -2°. Tegen de avond klaarde het vanuit het noorden weer wat uit en momenteel is het terug zo goed als helder . De noordoostenwind die er gisterenavond bij momenten nog flink aan trok (34 km/u) zwakte nadien geleidelijk af. De luchtdruk gaat flink de hoogte in . Rond 20 u raakte het opnieuw bewolkt wat niet erg bevorderlijk is voor de temperatuurdaling , momenteel nog maar -3°. Ze zullen zich moeten haasten om terug aan -7° te geraken , ondertussen neemt de wind weer in kracht toe en wordt het wolkendek als het ware aan flarden geblazen . De luchtdruk blijft fors stijgen , sinds 19 u alweer 5 mbar erbij.
DONDERDAG 23 DECEMBER 1999 ZIJN “KAZAK GEDRAAID”
Een natte nacht werd vanochtend afgesloten met pittige koufrontregen. In totaal viel er tijdens het afgelopen etmaal 5 mm neerslag, da’s niet slecht. Volgens de meest recente berekeningen is dit nog maar een voorproefje. Ook wat de wind betreft is een, rond enen - vannacht - opgemeten piek van 13.1 m/s, slechts een repetitie, niet eens de generale. Morgenavond gaan we resoluut voor het breken van het decemberrecord die nog geen maand oud is, meer dan 20 m/s. Enfin, voor de rest valt er niet zo veel te vermelden. Van de opklaringen die ons vandaag werden beloofd is weinig in huis gekomen, enkel voor de middag hebben we de zon een paar keer te zien gekregen. Van die kant heeft het kwik echter geen steun nodig, de zachte oceaanlucht die momenteel in sneltreinvaart onze kant wordt opgestuwd zorgt voor een verder oplopen van de temperatuur. Vanochtend zat het kwik al aan +6°, anderzijds is daar tijdens het verdere dagverloop nog niet zo veel bij gekomen. Het bleef bij een maximale waarde van +7.7° die kort na enen deze middag werd geregistreerd. Tja, bij een barometerstand van 1023 hPa zou je niet meteen vermoeden dat er ‘t een en ‘t ander op ons af aan het komen is. Tegen morgenavond deze tijd zal de luchtdruk al rond de 996 hPa moeten zitten, dat zou een verschil zijn van maar liefst 27 millibar! Van vrije val gesproken. Zoals het er nu naar uitziet zal er van onze wandeltocht te Knokke komende zondag ook niet veel meer in huis komen. Over winterweer wil ik het nu even niet hebben, MRF heeft nog maar eens zijn ‘kazak gedraaid’ en houdt het op een bescheiden afkoeling op dinsdag en woensdag. Hopelijk komt ie morgen op zijn standpunt terug. Foei, foei, opnieuw werd de mailinglist van onze Nederlandse vrienden door een zoveelste - en deze keer fikse - rel ontsiert. Nou, de recht-voor-de-raap mentaliteit van boven de Moerdijk heeft beslist zijn goeie kanten maar op die manier vallen er slachtoffers natuurlijk. Het heeft er indertijd voor gezorgd dat mijn openbloeiende ‘relatie’ met de VWK op zijn zachtst gesproken, flink is bekoeld.
ZONDAG 24 DECEMBER 2000 OBER! EEN GLAASJE AZIJN GRAAG!
Ik zal deze avond alleszins geen aangenaam gezelschap zijn op het kerstfeest. Zo rot als nu heb ik me zelden gevoeld, allemaal de schuld van die stomme weercomputers die voor mijn part allemaal op de schroothoop mogen worden gegooid. Zeg nu zelf, wat zijn die nog waard als men zelfs geen verwachting meer kan opstellen voor een dag vooruit, laat staan twee. Waren we gisteren nog vreugdevol enthousiast dan is de sfeer vandaag bij vele Vlaamse weeramateurs wellicht in een begrafenisstemming omgeslagen. Niemand die er nog aan twijfelde dat we eindelijk nog eens de winter gingen induiken. De eerste klap van de hamer kreeg ik vanochtend bij het nakijken van de TT- pagina’s op de Nederlandse zender, Meteo – Schiphol weet je wel. “In het zuiden blijft het groen” las ik tot mijn grote verbazing en met afgrijzen. Dan maar op het net wat meer informatie afhalen, dacht ik bij mezelf. De tweede klap kwam eraan bij het bekijken van de recentste Bracknelletjes, totale omslag t.o.v. de berekeningen van gisteren. Nu, een ding is mij nu duidelijk, van nu af aan geloof ik pas een weersverwachting als de periode voor dewelke die is opgesteld voorbij is. Eerst zien en pas daarna geloven is meer dan ooit mijn leuze. Jill probeerde mij vanmiddag nog met een sms-je op te beuren waarin ze het tijdstip en locatie’s waarop het front wordt verwacht, meldde. Ik geloof er echter nog nauwelijks in. Inmiddels ligt een groot deel van Nederland onder een witte vacht, om helemaal chagrijnig van te worden. “Ober! Voor mij een glaasje azijn graag”. Over het weer van vandaag kunnen we kort zijn. Na een heldere nacht waarbij de temperatuur nog tot –2.6° is gedaald, nam de bewolking in de hogere luchtlagen geleidelijk aan toe. De daglichtperiode startte met een mengelmoes van altocumulusvelden en zo nu en dan nog wat zon. In de loop van de voormiddag nam de bewolking verder toe en tegen de middag vielen er enkele druppels, voor de rest bleef het droog. Het kwik steeg naar een maximale waarde van +2.9°, daar zitten we hier momenteel een graadje onder. Wind was er nauwelijks of niet maar ik zie nu wel dat ie van zuid naar oost is gewenteld. Enfin, wat er morgen komt zien we dan wel.
ZATERDAG 22 DECEMBER 2001 JOINT VENTURE
Pas sinds een tweetal uur begint het landschap in de omgeving van Hillegem zich geleidelijk in een witte waas te hullen. Voordien bleef het behelpen met een paar kleine hagelbuitjes die met grote tussenpozen vanaf de vroege ochtend over de streek getrokken zijn. Dit in navolging van het koufront die tijdens de voorbije nacht voor een behoorlijke slok water heeft gezorgd, zo ving de Hillegemse regenmeter de gezonde neerslagsom van twaalf millimeter op. Omstreeks vijven werd ik gewekt door een pittige hagelbui die het eventjes wit heeft gemaakt. Ik hoopte dat dit meteen de introductie was tot meer maar zoals gesteld bleef het tijdens een groot deel van de dag droog, uitgenomen een enkel exemplaar dat hier tussen acht en negen de revue passeerde. Nota bene op het moment dat ik me in Gent bevond. Als er dan eens iets interessants uit de lucht komt vallen is de Hillegemse weeramateur er niet eens bij. Het noordelijk zwerk etaleerde intussen zoals altijd een komen en gaan van buien met schrijver dezes als watertandende toeschouwer van op mijn geliefkoosde stekje op een hoger gelegen deel te Borsbeke. In de loop van de namiddag nam de buiigheid zienderogen toe en maakten cumulonimbus en vrienden zich meester van het weertoneel. Op een aantal plaatsen in de buurt, o.a. de omgeving van Zwalm, gaf dit halfweg de namiddag al aanleiding tot de vorming van ‘witte eilanden’ in een zee van groen. Het gaf me kriebels toen ik – onderweg naar Oudenaarde - van uit de tegengestelde richting komende auto’s bedekt zag met een niet onaardig laagje van het witte spul. De buien hadden dan nog een sterk lokaal karakter wat echter naar de avond toe veranderde toen de buien als het ware een joint venture afsloten en in meer gesloten slagorde over Zuidoost-Vlaanderen begonnen te trekken. Zoals ik in de eerste regel van dit dagverslag al heb aangehaald begint het resultaat hiervan stilaan merkbaar te worden, zelfs de straat ligt momenteel reeds onder een flinterdun laagje sneeuw terwijl de vlokjes sinds een uur of wat met wisselende intensiteit, soms hevig dan weer eens licht, naar beneden blijven dwarrelen. Dit ondanks het feit dat de temperatuur – behalve aan de grond - tot nu toe nog niet onder het vriespunt is gedaald. De hoogste etmaalwaarde werd gisterenavond geregistreerd toen het met iets meer dan vijf graden nog relatief zacht was. De laagste waarde worden op dit ogenblik opgetekend, met dank aan de sneeuwbuien die het kwik tot op enkele tientjes van het nulpunt hebben geduwd. De buien gaan tevens met een stevige westelijke wind gepaard, anderhalf uur terug was die nog goed voor een piek van veertien meter per seconde wat me in combinatie met een vrij lage kwikstand een gevoelstemperatuur van minus zestien graden heeft opgeleverd. Onze ‘meteowinger’ van dienst Jurgen die zich te Bevekom stilaan ondergesneeuwd ziet raken kan dus gelijk krijgen. Hij stuurde halfweg de voormiddag al een waarschuwing het forum op, een trogpassage zou namelijk tegen de avond aan ook Vlaanderen EINDELIJK op winterweer van betekenis trakteren. Het mag ook eens, in de Ardennen hebben ze al sneeuw genoeg, daar heeft de witte vacht zich al tot zo’n veertig centimeter opgehoopt! Zo, mogelijk ontwaken we morgen in een witte wereld. Het is dan de vraag hoe lang we die mogen houden, volgens de meest recente prognose niet eens tot maandagmiddag.
ZATERDAG 21 DECEMBER 2002 IN HET WALHALLA VAN DE WEERAMATEUR
Over het weer te Hillegem viel vandaag gelukkig niet zo veel bijzonders te melden. Schrijver dezes speelde immers op verplaatsing en dit een heel eind weg van huis. In miezerige omstandigheden (met vijf millimeter viel er de voorbije nacht nog behoorlijk wat) en bij een krappe vier graden ging het omstreeks half acht richting Lembeek waar ik een klein uur later onze immer vrolijke ‘Bevekomnaar’ Jurgen Buelens oppikte waarna de steven richting Utrecht werd gewend. Opmerkelijk was het wisselend weerbeeld toen we (zoals nu blijkt) onder het warmtefront door reden waarbij vooral de zichtbaarheid in de omgeving van Antwerpen van plaats tot plaats sterk verschilde. Voornoemd front is wellicht boven het zuiden van Nederland blijven steken want te Utrecht voelde het duidelijk een stuk frisser aan in vergelijking met Hillegem en Lembeek waar de temperatuur rond negenen al opgelopen was tot een kleine vijf graden. Volgens een digitale thermometer in de buurt van Karel (Holvoet) en Stefan’s (Meuleman) studentenflat zat het kwik zo rond een graad. Tevens waren de sporen van de voorbije vorstperiode er nog niet uitgewist en lag een waterloop vlakbij de plaats waar ik de auto parkeerde er nog deels bevroren bij. Bij wijze van grap stoven schrijver dezes en Jurgen gillend de wagen uit om met ‘ijselijke’ kreten “IJS!!!!IJS!!!!!!” naar het water toe te lopen. Een paar van Karel en Stefan’s medestudenten (waaronder Pieter Groenemeijer) staken het hoofd al nieuwsgierig door het vensterraam maar zullen bij het zien van de Belgische nummerplaat vermoedelijk wel hebben begrepen waarover die ‘gekke Vlamingen’ zo’n heisa maakten. Voor we de binnenstad gingen verkennen werd eerst nog een blik op de recentste weerkaarten geworpen. Van opwekkende “ah’s” ging het in no time naar een teleurstellend “oh” toen respectievelijk de oude en nieuwe runs van een aantal computermodellen op het scherm tevoorschijn werden gehaald. Met de aanzet van mijn dagverslag van gisteren in het achterhoofd hield ik me grotendeels op de vlakte en deelde bewust niet in de ‘emotie’s’ die Karel, Stefan en Jurgen een uurlang doorstonden bij het zappen van de ene EPS pluim naar de andere UKMO – temperatuurkaart. Dat ik volgens het enthousiaste drietal hierdoor nogal koeltjes overkwam deerde me echter niet. Hierna ging het naar het Utrecht - stad waar de inwendige mens werd gesterkt en waarbij er tussentijds druk verder werd gespeculeerd over het toekomstige weer en nog tal van andere zaken werden doorgenomen. Dat het er bij momenten hilarisch aan toe ging hoeft geen betoog maar of wij iets te maken hadden met het feit dat het zwerk er in de namiddag ging opentrekken laat ik in het midden, het kwik bleef er overigens de ganse dag net boven het vriespunt schommelen. Het moment van de dag beleefden we tussen vijf en zeven in het walhalla van elke weeramateur, de weerkamer van het KNMI die eerder iets weg had van de controletoren van een internationale luchthaven en allerminst te vergelijken is met de “hobbyruimte” van het KMI te Ukkel. Ik had in elk geval ogen tekort, een honderdtal computerschermen met radar-, satellietbeelden, plotkaarten en nog tal van andere zaken vulden een ruimte die – als ik me niet vergis - zo’n honderdvijftig vierkante meter besloeg. In deze ronduit indrukwekkende omgeving werden we vervolgens rondgeleid door Adrie Huiskamp die er tevens als meteoroloog werkzaam is en ons op deskundige wijze zo’n twee uur lang van de nodige uitleg heeft voorzien. Zoals steeds vloog de tijd helaas veel te snel voorbij en ging het via “De Uithof” waar van Stefan en Karel afscheid werd genomen terug naar het saaie Belgïe om via een Lembeekse tussenstop, omstreeks tienen de Hillegemse mist in te duiken en waarbij achteraf bleek dat het kwik sinds vanochtend nauwelijks een graadje opgelopen was. Inderdaad, Utrecht was vandaag terecht ‘the place to be’!
MAANDAG 22 DECEMBER 2003 GEWEEN EN TANDENGEKNARS
!!Rechtvaardigheid is blijkbaar niet van deze wereld, zeker niet van de meteorologische. Terwijl de ene locatie op een hele reeks sneeuw- en hagelbuien werd getrakteerd, moest men het op andere plaatsen met een paar hagelbolletjes en een verloren gedwarrelde sneeuwvlok stellen. Aan een paar mailtjes is te merken dat enkele sneeuwliefhebbers onder ons in laatstgenoemd geval hebben verkeerd. Ook schrijver dezes kon zich vandaag niet echt gelukkig prijzen, net toen de show te Hillegem van start ging trok ie voor een nieuwe werkdag plichtmatig richting Vorst (sic) waar het tijdens de ochtenduren weliswaar een tijdje heeft gesneeuwd maar voor de rest droog en zelfs vrij zonnig is gebleven. Meer dan eens heb ik er een ‘vette’ sneeuwbui in de nabijheid zien langstrekken, mooie beelden voor het dagverslag – mits het bezit van een fototoestel natuurlijk - maar voor de rest blijft het bij geween en tandengeknars. Wat de thuisbasis betreft manifesteerde ‘de’ sneeuwsituatie van de dag zich voornamelijk tijdens de ochtenduren met rond zes en halfzeven enkele voorproefjes waarna omstreeks half negen de hoofdschotel werd opgediend. Volgens vrouwlief sneeuwde het gedurende een half uur matig, soms hevig. Nadien was het afgelopen en smolt de witte wereld geleidelijk door de zon weg, slechts een flinterdun en papperig laagje bij de weerhut als stille getuige achterlatend. Samen met de buien die tijdens de nacht gevallen zijn leverde het geheel me een neerslagsom van ruim vijf millimeter op. Tijdens voornoemde sneeuwsituatie daalde het kwik tot net boven het vriespunt terwijl de gevoelstemperatuur dank zij een uit zijn krammen schietende noordwester tot minus veertien uitschoof. ’s Namiddags werd het dan een drietal graden fris waarmee de waarde die gisterenavond om waarnemingstijd werd geregistreerd (5.4°) als etmaalmaximum de tabellen in kon. Als ik nu (18:30) het laatste radarbeeld bekijk zie ik twee buienstraten ten westen en oosten van deze regio hun ding doen en dit ruwweg op de lijn Oostende–Kortrijk en Antwerpen–Namen. Voor Hillegem lijkt er op het eerste gezicht niets weggelegd te zijn en zullen we voor nieuwe sneeuwval wellicht tot morgen moeten wachten. Vanuit het noordwesten nadert een neerslagzone die haar producten in eerste instantie onder vaste vorm zal loslaten. Het is de verwachting dat de sneeuw geleidelijk in regen zal overgaan, wanneer precies is echter opnieuw de vraag. “De winter komt dit jaar niet meer terug” hoorde ik het Eddy gisterenavond stellen. Hm, dat onze VTM–weerman niet om een straffe uitspraak meer of minder verlegen zit is onderhand bekend maar als ik hem was zou ik toch voorzichtig zijn gezien de tegenwoordige wispelturigheid van de computermodellen. Ik duim alvast voor de berekening van het GFS die ons volgende maandag opnieuw in de sneeuw zet.
DINSDAG 21 DECEMBER 2004 GLINSTEREN ALS DIAMANT
Voor de tweede opeenvolgende dag was de verbazing compleet bij het indrukken van de geheugentoets. Gezien de thermische gang van zaken zoals die zich gisterenavond manifesteerde, met een stijging van -5,4° omstreeks negenen naar -3,2° kort na middernacht, was de waarde die vanochtend op het weergavevenstertje verscheen allerminst deze die ik in gedachten had. Wow! Wat moet het kwik tijdens de tweede helft van de nacht ‘keineig’ naar omlaag getuimeld zijn want iets voor vieren registreerde de Wizard een minimumwaarde van zo maar eventjes -8,1°! Da’s meteen de op een na laagste waarde van het voorbije jaar. Tegen het aanbreken van de daglichtperiode was het kwik evenwel al terug een stuk opgelopen en vroor het nog ‘slechts’ een viertal graden. Intussen kwam van het noordwesten uit bewolking opzetten wat de temperatuurstijging tijdens het verdere dagverloop sterk heeft geremd. Slechts zo nu en dan slaagde de zon er in om haar licht, tussen de talrijke stratocumulusvelden door, zuinigjes over het bevroren landschap te werpen. In tegenstelling tot gisteren geen broeikaseffect in de weerhut (de naar west gekrompen wind kwam iets meer in het stuk voor) maar een maximum van slechts +0,6°. Anderzijds vond ik het jammer dat het niet tot een ijsdag gekomen is al scheelde het dus niet zo veel. Aan het eind van de namiddag nam de bewolking verder toe en ging het even voor half vijf korte tijd regenen, zowaar een bui die dan nog best pittig was ook en dat bij een kwikstand die inmiddels al opnieuw een rendez-vous met het vriespunt had gemaakt! Na de bui onderging het kwik vervolgens het spel van wolkenvelden en opklaringen wat haar heel geleidelijk, tientje voor tientje omlaag voerde zodat de dag omstreeks waarnemingstijd met iets meer dan een graadje vorst kon afgesloten worden. Het asfalt van de straat in onze wijk glinstert inmiddels als een diamant zodat schrijver dezes voorzichtigheidshalve met een wat minder voortvarende tred richting weerhut trok om de waarnemingen te verrichten. Met of zonder ijzelperikelen introduceert een frontpassage bij ons in de loop van morgen een zacht, nat en winderig weertype. Vooral na de middag kan het vloeibare spul in respectabele hoeveelheden de Vlaamse bodem bevochtigen, dixit GFS zou het om zo’n zeven á tien millimeter kunnen gaan.