Trip naar de Hoge Ardennen - Fagne de Malchamps

Tja, wat kan ik zeggen, winterwonderland van de bovenste plank. Belangrijkste tip die ik kan meegeven is voor zij die nog gaan:

1° Plan je trip, weet waar je wil en gaat gaan wandelen. Kijk eerst waar je kan parkeren.

2° Vertrek vroeg, ik was er om 9u50 en de kleine parking stond nog maar voor de helft gevuld, vroeger is nog beter. Toen ik terug kwam stond de parking overvol, werd er op de baan geparkeerd maar de politie doet controle.

3° Doe een lange wandeling waarvan de verste punten niet makkelijk bereikbaar zijn, ik heb bijna de helft van het traject alleen gelopen (enkel nog een koppeltje én een loper in korte broek tegen gekomen)

4° Vertrek vroeg, bij mij was dit om 15u30 en geen seconde in een file gestaan, het drukst was zoals altijd de Brusselse Ring

En dan het verslag zelf.

Vertrokken bij -3,5 °C en aangekomen bij -2 °C! Eerste keer dat ik naar de Ardennen rijdt waarbij het kouder was thuis dan daar (was maar tijdelijk want het is hier nog 6 graden geworden). Onderweg wel veel te beleven, opklaringen, mistbanken, rijp, geen rijp enz...

De eerste sneeuw kwam ik direct na de helling over de Maas tegen en dan direct 5 cm en een gesloten laag. Zeer vreemd want ten noorden van de Maas was er geen sneeuwvlek te bespeuren. En zoals altijd neemt de sneeuwdikte snel toe eens je Verviers bent gepasseerd. 

Startplaats was op een hoogte van 440 m, daar 20 cm sneeuwdikte maar je merkt dat er nog veel bodemwarmte is want de wandelpaden waren daar soms wat modderig, dat verdwijnt boven de 500 m. 

De Fagne zelf was een aangename kennismaking, het was er mistig en naarmate je hoger ging liep het zich snel terug. De hoogte situeert zich tussen 510 en 575 m en dat vertaalt zich ook in de sneeuwdikte die toenam van 25 cm naar 35 cm schat ik. Veel knuppelpaden en die zijn niet altijd goed onderhouden maar in de sneeuw deerde dit niet. Ik kan me voorstellen dat het er zonder sneeuw lastig wandelen is. In het zuidoostelijk en het hoogste deel kwam ik dus bijna niemand tegen en waande ik me in Lapland. Helaas nader je wel de grote baan in het oosten en hoor je terug wat verkeer. Het werd er ook iets drukker, papa's en mama's die de kleine mannen met de slee voortzeulden. Niet echt een gemakkelijk terrein daar. Je loopt hier meer in het bos, en op zich was dit ook indrukwekkend door de vele sneeuw die op de takken lag. Twee keer een tak zien naar beneden komen en af en toe ook moeten slalommen langs afgevallen zware takken. Veel berken hadden het ook lastig en bogen nederig toen ik passeerde.

Er staat ook een mooie uitkijktoren (niet toegankelijk omwille van corona) maar daar wordt het terug drukker, vreemd dat er toch nog veel volk in de namiddag afzakt naar dit gebied.

De foto's, ja, ik wist niet goed wat kiezen. Het was mistig, soms eens een flauw zonnetje gezien en ook nog twee lichte sneeuwbuitjes gehad, de eerste sneeuw die ik zien vallen heb deze winter.