Dinsdag 11 janUARI 2000 ongeschonden
Hallo, Frank!? -3 à -4° voor komende nacht!? Al eens omhooggekeken? Tenzij het stratocumulusdek, dat rond zonsondergang vanuit het noordwesten is komen binnensluipen, tijdens de komende nacht alsnog terug gaat openbreken, zie ik het niet eens tot vorst komen. Vorige nacht had het kwik ook al enige moeite om onder het vriespunt te blijven. Na een duik naar -1.4° zag ik de Wizard rond tienen, gisterenavond, een waarde van ‘slechts’ -0.2° aanwijzen. Met ‘veel chance’ is het tijdens het tweede deel van de nacht nog tot twee graadjes vorst gekomen. Nadien dook er opnieuw wat hoge bewolking op waardoor de uitstraling weerom werd getemperd. Overdag hield de zon de overhand maar bleef het met maximaal 4.6° iets frisser t.o.v. gisteren. Een iets in kracht toenemende zuidenwind accentueerde het koude gevoel nog wat meer. De laagste windchills werden in de loop van de avond genoteerd toen de wind er nog een beetje meer vaart bij ging zetten (7.8 m/s). De gevoelstemperatuur daalde bij wijlen tot -12°, vrrrrrrrrrr, binnen is het een stuk gezelliger. Het overgrote deel van het Europees continent wordt overdekt door een stevig bolwerk van hogedruk met de voornaamste kernen over Frankrijk (1040) en het zuiden van Polen (1041 hPa). Hoewel de luchtdruk bij ons wat terrein aan het verliezen is - momenteel 1036 hPa - en het hoog zich de komende dagen naar het oosten gaat terugtrekken, lijkt er in de algemene situatie niet meteen verandering te zullen komen. De doortocht van een front dat nu al een poos over de Britse eilanden ligt te zwabberen schijnt zelfs verder vertraging te gaan oplopen. Het is pas bij de ontwikkeling van een kleine depressie in de Golf van Biscaye - in de loop van donderdag - dat het ganse zootje naar het oosten zal worden geduwd maar waarbij ik me toch de vraag stel wat er van dit alles voor ons nog gaat overblijven. Hm, we zullen nog zien. Voor de verder evolutie lijkt het nog te onzeker om nu al te stellen dat het daadwerkelijk de koudere toer zal opgaan. Ik heb voorlopig nog te weinig vertrouwen voor alles wat verder gaat dan zes dagen. Allez, ‘k zal mijn ‘muil’ weer te vroeg hebben opengetrokken. Terwijl ik dit zinnetje aan de tekstverwerker toevertrouw zie ik de maan ongeschonden aan de hemel staan en op het weergavevenstertje licht negatieve thermische waarden verschijnen. Een geluk dat ik dat mailtje nog niet naar Frank heb gestuurd, ‘k zal die eens vlug in de elektronische prullenmand gaan gooien!
Zaterdag 13 januari 2001 BESCHULDIGENDE VINGER
De weerkundige diensten hebben andermaal een en ander danig onderschat. Zo had ik vanochtend de indruk dat de zeer lokale rijmplek, waarover men het gisteren in de verwachtingen had, behoorlijk aan de grote kant was. De straten in de wijk lagen er wit bij en ook op de grote wegen was het voorzichtig rijden geblazen. Op de N42 expresweg Wetteren – Geraardsbergen, waar normaal 90 á 110 km/u en meer gereden wordt, riskeerde niemand om boven de 50 te gaan. Grote afwezige van het moment waren terug de strooidiensten die net als vorige week een beschuldigende vinger richting KMI en Meteowing zullen wijzen. Voor zover ik weet bleven de gevolgen voor het verkeer, in tegenstelling tot vorige maandag, zeer beperkt. Het duurde tot omstreeks elven voor het kwik, die vanochtend tot –2° was gedaald, boven het vriespunt geraakte. Uiteindelijk bereikte deze zo halfweg de namiddag maximaal +3°. Veel voelde men er echter niet van, de noordooster kwam in de loop van de voormiddag aanzetten en joeg de gevoelstemperatuur naar een rillerige –15°. Waar de zon niet bij kon bleef alles wit berijmt. In de loop van de avond volgde het kwik de zon in zijn neerwaartse beweging, zo zit de temperatuur momenteel een halve graad boven het vriespunt. Wellicht vriest het komende nacht nog een graadje meer t.o.v. de vorige. De nacht van zondag op maandag wordt volgens mij de koudste en zou het dan best tot matige vorst kunnen komen. Nadien schijnt het tot het eind van de week aan de vorstige kant te zullen blijven, weliswaar met iets minder koude nachten maar met ongeveer dezelfde maximumwaarden. Of er tegen het volgend weekend daadwerkelijk een hernieuwd transport van koude lucht op gang komt (hogedrukimpulsen boven Scandinavië) zoals DWD en ECMWF willen laten uitschijnen is mijns inziens twijfelachtig. Het hoeft geen verwondering te wekken als een van deze twee – of beiden – morgen alweer overstappen naar het vorige scenario en het na woensdag laten ‘opwarmen’.
Vrijdag 11 januari 2002 NooitMeerBijSneeuw
“Dreiklank dimensionen……” klonk het uit de luidsprekers van de autoradio. Het meestal oubollig klinkende BRT 1 had zowaar de laatste hit van de Duitse formatie Reingold op de draaitafel gelegd. Het was iets voor middernacht en samen met mijn broer en nicht hadden we er een avondje uit in een of andere discotheek op zitten. Na het journaal van middernacht klonk het als volgt: “Het KMI verwacht helder en droog vriesweer”. Dat was het op dat moment ook, het vroor een zevental graden terwijl de volle maan een zilveren glans wierp op het bevroren landschap dan aan ons voorbijgleed. Een golf op het warmtefront boven Frankrijk dacht er echter anders over, trok drie uur later het Belgisch luchtruim binnen en dompelde vervolgens grote delen van het land in een sneeuwepisode vergelijkbaar met die van de jaarwisseling 1978/79. Het wegverkeer verliep zeer moeizaam, bij het spoor (ofte de NMBS) daarentegen werd het de complete chaos. Een ritje Zottegem – Brussel, normaal goed voor driekwart uur sporen, duurde twaalf uur! Het ontlokte de toenmalige minister van verkeer Herman De Croo, de nu nog steeds bekende uitspraak: “Nooit Meer Bij Sneeuw” (Heb je hem?). Ook schrijver dezes die ‘s ochtends met ogen zo groot als theeschoteltjes tegen de onverwachte witte wereld aankeek, geraakte maar met moeite op het werk. Tien uur lang, op andere plaatsen zelfs langer, dwarrelden de vlokjes lustig in het rond. Uiteindelijk kwam er in totaal zo’n tien tot vijftien centimeter sneeuw naar omlaag. We schrijven maandag 11 januari 1982……
Twintig jaar later valt er veel minder animo te beleven, tenzij je vandaag richting Ardennen moest. Het oosten van het land kreeg immmers een groot deel van de voormiddag met ijzeltoestanden af te rekenen. De schuldige was 'ons' hoogtefront voor wie het het blijkbaar niet volstond enkel de westelijke helft van natte producten te voorzien. Veel is er overigens niet in de regenmeter geraakt, hooguit een tientje. De eerste regendruppels kwamen hier gisterenavond omstreeks elven naar omlaag. Zelf ben ik me er niet van gaan vergewissen maar ik sluit niet uit dat het in Vlaanderen lokaal eveneens tot enige gladheid kan gekomen zijn. Ook vanochtend regende het nog korte tijd licht waarna de hemelkraan rond achten werd dichtgedraaid. De zuid tot zuidwestelijke wind stak er tijdelijk een klein tandje bij en voelde vooral vanochtend allerminst gezellig aan, tijdens het dagverloop nam ie vervolgens gas terug. Vooreerst bleef het aan de grijze kant, na de middag klaarde het geleidelijk aan op en tegen de avond werd het vrijwel helder. De temperatuur die tijdens de vorige nacht rond een tweetal graden was blijven schommelen en vanmiddag net geen zes graden haalde, is intussen zowaar onder het vriespunt gezakt. Om waarnemingstijd kon ik reeds een half graadje vorst optekenen, nu is dit al bijna anderhalve graad. De vriezeman laat zich blijkbaar graag tot bisnummers verleiden. Intussen bijten fronten zich de tanden stuk op Alf die voorlopig van geen wijken wil weten. Zo zal ie ons wellicht tot en met maandag drooghouden met kwikstanden vergelijkbaar met deze van vandaag en redelijk wat kansen voor de zon, hierbij denk ik dan vooral aan morgen. De eerste neerslag van betekenis wordt momenteel tegen dinsdagochtend voorzien waarbij de temperatuur gelijk enkele graden winst zou gaan boeken. Hierna lijken fronten gemakkelijker de weg naar de lage landen te zullen vinden.
Vrijdag 10 januari 2003 ACCIDENT DE PARCOURS
Een mislukte dooiaanval heeft op het weerfront onverwacht voor complicaties gezorgd. De boosdoener van dienst was een ondiep laag die van een zwakte in de hogedrukgordel ten noorden van ons heeft geprofiteerd om tijdens de ochtenduren ten westen van ons land zuidwaarts te trekken. Een en ander bleef natuurlijk niet zonder gevolgen. Zo nam de bewolking tijdens de tweede helft van de nacht toe waardoor het kwik een veelbelovende daling bij net geen minus negen afgebroken zag en in tamelijk snel tempo terug de hoogte is ingegaan. Omstreeks vijven vanochtend vroor het met een viertal graden dus niet eens meer matig. Intussen schoof een front dat aan voornoemd laag verbonden was, van het noorden uit over Vlaanderen met hieruit aanvankelijk lichte tot matige sneeuwval maar wat later, tot grote verbijstering van een aantal weeramateurs, ook regen. Althans ten westen van de lijn Kortrijk – Antwerpen. Te Hillegem bereikte de neerslag die grofweg tussen zes en halfnegen uit een zwaar bewolkt zwerk kwam vallen, hoofdzakelijk onder vaste vorm de bodem terwijl de hoeveelheden met zowat een halve millimeter eerder beperkt bleef. Plaatselijk viel er wel behoorlijk wat en dit vooral naar het westen toe maar de sneeuw die ginds gevallen is overleefde niet eens de ochtend. Samen met de regen die daar al gauw de sneeuw heeft vervangen, liep de temperatuur op tot enkele graden boven het vriespunt. Echter niet alvorens een groot deel van het wegennet aldaar in een ijspiste herschapen was en een flink aantal chauffeurs kennis maakten met het decor. Voor onze West-Vlaamse sneeuwliefhebbers een echte tegenvaller dus, mede door het feit dat de mate waarop de temperatuur positief geworden is niet echt aangekondigd was. We zullen het maar als een “accident de parcours” beschouwen. Te Hillegem bleef de thermische schade beperkt en de temperatuur nog net onder nul. Na de middag ging het wolkendek immers openbreken en kreeg de zon geregeld ruimte en tijd om de zaak op te warmen maar slaagde ie er enkel in om het prille sneeuwdekje grotendeels weg te smelten. De wind hield zich bij dit alles afzijdig en is pas nadat deze een groot deel van de windroos had verkend, in de loop van de namiddag opnieuw uit noordoostelijke richtingen gaan waaien. Van de bewolking zijn we voorlopig nog niet verlost zodat het zeer de vraag is of de door vooropgestelde waarden, van min vijf aan de kust tot min dertien in de Ardennen, wel gehaald zullen worden. In een vijfde ijsdag op rij geloof ik echter nog wel maar gezien de verwachte evolutie vanaf zondag zal dit (hopelijk voorlopig) wel de laatste zijn. Na het weekend zullen items zoals ‘zacht’ en ‘regen’ in de diverse dagverslagen immers weer de dienst gaan uitmaken maar in tegenstelling met de berekeningen die gisteren de wereld werden ingestuurd lijken de neerslaghoeveelheden voorlopig gering te zullen blijven.
MAANDAG 12 JANUARI 2004 GERDA&RUDOLF
!!!Als er vandaag een zaak duidelijk geworden is, is het wel het feit dat weerfenomenen zoals randstoringen en dito depressies, ondanks al het elektronisch geweld die de diverse weercentra in de strijd gooien om deze dingen te doorgronden, nog steeds hun eigen gang gaan. Het hoe en waarom Gerda – en dan heb ik het niet over vrouwlief – de weerdiensten op het verkeerde been heeft gezet laat ik aan de vaklui over en over de vraag waar het nu precies wel hard heeft gewaaid, als het dat heeft gedaan tenminste, ga ik me zeker het hoofd niet breken. Wel is duidelijk dat GFS als overwinnaar uit de voorspellingswedstrijd gekomen is, het Amerikaans model wilde ons gisteren al diets maken dat het traject ten zuiden van Vlaanderen zou lopen en ons op die manier letterlijk uit de wind ging zetten. Gerda ging overigens een eind minder ‘diep’ dan vanochtend werd vooropgesteld. Op de Analysekaart van vanmiddag werd een kerndruk getekend van 986 hPa wat een stuk hoger was dan die 972 waarover men het tijdens het ochtendweerpraatje op de radio had. Dat Gerda een stuk zuidelijker bleef was ook aan de temperatuur te merken, de boterzachte lucht bereikte ons niet waardoor het etmaalmaximum (8.4°) reeds gisterenavond werd bereikt vlak voor een kortdurende stortbui de temperatuur meteen met een drietal graden kelderde. Hierna zette het kwik haar dalende trend in gezapig tempo verder door om overdag rond een zestal graden te blijven schommelen en uiteindelijk, toen het met regenen was gestopt, een krappe vier als minimum in de tabellen te laten verdwijnen. Dan was er inderdaad nog de regen, eenmaal rond achten de pluvialiteiten van start waren gegaan was er geen houden meer aan en bleef het hemelwater gedurende een periode van ruim acht uur, onophoudelijk uit de loodgrijze lucht naar beneden komen. Soms licht maar meest matig en bij momenten zelfs met hele bejaardentehuizen tegelijk, ouwe wijven dus. Het resultaat mag er dan ook zijn, samen met de hoosbui die gisterenavond even voor negenen in zo’n tien minuten tijd vijf millimeter neerslag achterliet, kwam het totaal samen met Gerda’s aandeel op een ruime zesentwintig millimeter. Meteen de grootste neerslaghoeveelheid sinds Rudolf op 29 augustus eveneens de weerdiensten te grazen nam en i.p.v. de Ardennen op een sloot water te trakteren, zijn ding boven Vlaanderen heeft gedaan met toen liefst zesendertig liter hemelwater als pluviaal afscheid van zomer 2003. Zoals gesteld speelde de wind een eerder bescheiden rol en liet enkel tijdens de avondlijke bui van gisteren een piek van ruim zeventien m/s in de Wizard’s geheugenbankje na. De nabije toekomst ziet er nog steeds ‘gestoord’ uit met een komen en gaan van fronten, de ene wat actiever dan de andere waarbij de temperatuur geleidelijk aan op een meer normaal niveau voor deze tijd van het jaar terecht komt. Over de sneeuwkansen voor Vlaanderen tegen het volgend weekend wil ik het liever niet hebben gezien de computermodellen reeds serieus aan het verwachte winterprikje geknabbeld hebben en er inmiddels maar weinig meer van overblijft.
MAANDAG 10 JANUARI 2005 RONDUIT BESPOTTELIJK
Nou, broeikaseffect of niet, wennen zal het nooit. Zeg nu zelf, vijftien graden in putje winter – het mag dan nog boven de Kempische gronden van Kleine-Brogel zijn - is zoals Karim het deze namiddag stelde, ronduit bespottelijk. Zonder de wind, gisterenavond tijdelijk vrij krachtig en ook overdag vrij stevig uit de zuid tot zuidwesthoek aanzettend, zou het lentegevoel deze namiddag compleet zijn geweest. Met dank aan het duo Freddy en Fridolin waar tussenin een aanvoer van subtropisch maritieme lucht op gang kwam die de temperatuur reeds vannacht tot een eind boven de tien graden grens heeft gejaagd. Het warmtefront dat aan dit alles voorafging trok gisterenavond zonder noemenswaardige neerslaghoeveelheden over Vlaanderen. Aan de andere kant van de taalgrens bleef het gewoonweg droog. Op een nacht met nog behoorlijk wat bewolking volgden in de loop van de dag opklaringen uitmondend in een vrij zonnige eerste namiddaghelft tijdens dewelke het kwik tot een ruime dertien graden opliep. Althans wat Hillegem betreft, de bewolking van een koufront dat een groot deel van West-Vlaanderen nog voor halfweg de namiddag had overdekt, bereikte hier na drieën het zwerk. Opvallend was de scherpe oostelijke begrenzing van de middelhoge wolkenband. Tijdens het naar huis sporen doken we van een stralend zonnig Vorst ter hoogte van Denderleeuw de dreigende somberheid in zodat het meteen leek alsof het elk moment kon gaan regenen. Nat werd het echter pas tegen zessen aan al blijft het vooralsnog bij het lichte spul. In de loop van morgen trekt een volgend systeem van zuidwest naar noordoost over het land. Nadien schakelen we geleidelijk over naar een kouder en droger weertype waarbij het in de nacht van donderdag op vrijdag al tot lichte vorst kan komen. Of dit scenario daadwerkelijk zal worden doorgevoerd zou ik na het bekijken van de laatste prognoses niet echt meer durven stellen, van de vorstige vooruitzichten zijn onze Amerikaantjes immers al een heel eind teruggekomen.