Ik heb daar recent nog over nagedacht. De huidige tieners hebben geen echte winter meer bewust meegemaakt. Dan is het ergens wel logisch dat bij bijvoorbeeld Jelmer geen beelden opdoemen hoe een echte winter kan zijn. Ik noem wat gevoelens/herinneringen die iedere winter in mijn geheugen voorbij komen:
- Schaatsen over een grijze ijsvlakte, waarbij de sneeuw in rillen voorbij schiet en je schaatsen krasgeluiden maken in het ijs. De felle koude op gezicht.
- Buien lopen terwijl de zon vaag door de wolken schijnt bij -8 C. Toch sneeuwt het licht tot matig, waarbij de zon de vlokken laat glinsteren.
- De totale stilte als je buiten loopt bij matige sneeuw die neerdaalt op het al gevormde witte tapijt.
- Sneeuw die op de weg voor je uit jaagt en zich ophoopt in sneeuwduinen langs de weg.
- Een bevroren baard en/of snor als je een stuk hebt gefietst.
- Sneeuw scheppen en als je klaar bent, ligt alles weer dicht van nieuwe sneeuw.
- IJs van je slaapkamerraam krassen om de stand van de kwikthermometer aan de buitenzijde waar te nemen. Na een rondje te hebben vrijgemaakt zie je 0 C en een lege kwikkolom. Naar beneden je raam verder open krabben en bij -10 C nog geen kwik te zien. Pas bij -17 C zie je de bovenzijde van je kwikkolom.
- De gordijnen opendoen en mensen over straat zien schaatsen.
- Eindeloos op je bek vallen doordat je met de fiets niet verder komt over de wegen met een pak ijs erop.
- Lange ijspegels van de dakgoot breken en daar figuren mee bouwen in de sneeuw.
- Je platte dak sneeuwvrij maken, omdat er teveel sneeuw op ligt.
- Je .....ik stop, ik moet even liggen. Ik voel een depressie opkomen...
Heel herkenbaar idd.