terwijl het buiten matig sneeuwt en de wereld een beetje wit wordt, merk ik dat ik als fervent winterliefhebber even wat spanning van me af moet schrijven. Is het spanning of mag ik het frustratie noemen? Wat ik wel weet is dat het een gevolg is van de afgelopen weken. Een emotionele achtbaan, veroorzaakt door de virtuele winter die maar geen échte winter wil worden. Ook nu leken alle seinen op groen en kon het aftellen richting komend weekend beginnen. Maar helaas! Vanmorgen besloot onze Amerikaan roet in de winterkost te gooien en is de winter plotseling weer ver weg. En dan denk ik...Was het maar zoals vroeger.
Ik, trots inwoner van de Gouden Driehoek mag absoluut niet klagen als het om winterweer in de Lage Landen gaat. Tenminste als ik het vergelijk met onze Westerlingen, voor wie er soms jaren zijn, dat er nauwelijks een sneeuwvlok of dakvorst wordt waargenomen. Toch hebben we met het huidige opwarmende klimaat heel wat te klagen. Met weemoed denk ik terug aan de jaren '80. Hoogtepunten als de ijzelramp van maart 1987 en de Elfstedenwinters. Toentertijd leek winterweer, waarin we bijna jaarlijks wel even of zelfs voor langere tijd op de schaats kwamen, een zekerheid. Echter in het licht van de huidige tijd blijkt dit plotseling heel bijzonder. Toen in 2012 de Tocht der Tochten bijna doorgang vond, zei mijn vader, die de tocht 3 keer reed, dat het zijn laatste zou gaan worden. Ik antwoordde dat ik twijfelde of er ooit wel weer een Elfsteden zou komen, nu de opwarming van het klimaat zich steeds nadrukkelijker liet gelden. Onzin! Zei mijn vader stellig. Zo'n vaart zal het niet lopen. Dat de opwarming daarop een tandje bij schakelde had niemand kunnen bevroeden. Daarmee lijken de kansen op een winter zoals "vroeger" vrijwel verkeken.
Een ontwikkeling die voor mij zorgelijk en frustrerend is. Zeker als je dagelijks de kaartbesprekingen volgt en regelmatig teleurgesteld wordt. Zo ook na de euforie van gisteravond. Dat het vanavond weer anders kan zijn, is iets waar ik best gespannen naar toe leef. Zo ook bij sneeuw in de verwachting. De hele dag de radar in de gaten houden en als het dan niet valt, balen! Eigenlijk puur een "probleem" veroorzaakt door de moderne tijd. De luxe dat er tegenwoordig zoveel weersinformatie 24/7 beschikbaar is en daarmee, soms valse verwachtingen gecreëerd worden. Een luxe waar ik niet gelukkiger van geworden ben.
Daarom denk ik met weemoed terug aan de winters van vroeger. Als klein kind, 's morgen wakker worden en door de ijsbloemen niet naar buiten kunnen kijken of verrast worden door een witte wereld. Als tiener elke morgen teletekstpagina's 703 t/m 705 doornemen. Vol spanning kijken of de winter komt en vooral of het "voldoende" zou zijn voor een mooie ijsvloer. En wat zijn de temperaturen in Oslo, Helsinki en Moskou? En als er sneeuw in de verwachting zat. De dag ervoor al onrustig en op de dag zelf de vlokken wel uit de lucht kunnen kijken. Dat waren nog eens tijden. En als Koning Winter dan eenmaal gearriveerd was, genieten van elke dag. En dan denk ik nu: Ja! Vroeger was het echt beter."
Een winter groet,
Harro
Zeer herkenbaar en een mooi verhaal, Harro! Complimenten.
Wellicht omdat ik ouder ben, kan ik er wat meer afstand van nemen? Doch ook nu nog in deze spannende dagen slokt het me weer helemaal op. Het is niet tegen te houden.
Zelfs niet door van eind oktober te roepen dat het niks gaat worden. De laatste paar dagen, hier is wellicht een mooi aperetiefje op wat komen gaat. 
Blijf genieten, ook als het niet zo precies uitkomt 
Nova Ambla-groet, Theo.
schitterend!