Herinneringen komen boven van januari 1985. Als kleine rakker verheugde me ik erg op ijs (niks verandert eigenlijk), de sneeuw verpestte toen alles bij mijn geliefde slootjes, wetering, waarbij ik tot kilometers ver de weilanden van de Bloemendalerpolder kon schaatsen... Dikke witte laag kwam er echter, waarbij je van dat gele ijs krijgt. De bovenkant schaatst voor geen meter en zodra het dooit, zak je er zo tien cm doorheen, waarna je op een harde laag terecht komt.